Прогон Православне Охридске Архиепископије у Р. Македонији

[JESSY]

Господе Исусе Христе, Боже наш, Који си Светог апостола Твојег Петра од ланаца из тамнице неповређеног ослободио, прими од нас, недостојних слугу Твојих, усрдно мољење ово и опростивши нам сва сагрешења наша, помени слугу Твојег Јована у тамници баченог, даруј му опроштај грехова
његових и молитвама Светог првоврховног апостола Петра, Светог праведног Симеона Богопримца и Светог Јосифа Прекрасног, као Човекољубац, свемоћном Твојом десницом од сваког зла га избави и на слободу изведи, јер си милостив и Човекољубац Бог и Теби славу узносимо, Оцу и Сину и Светоме Духу, сада и увек и у векове векова. Амин!

[Orthophill]

KУМАНОВСKО-ОСОГОВСKИОТ МИТРОПОЛИТ ЈОСИФ

НА СПЦ, КОЈА САКА ДУХОВНО ДА ГИ ПОТЧИНИ МАКЕДОНЦИТЕ, ЌЕ ОДГОВОРИМЕ СО ЉУБОВ

 

Одлуката за поведување црковно-судска постапка против поглаварот на МПЦ-ОА нема покритие, таа е само кулминација на желбата духовно да се понижи и потчини македонскиот народ и тој насилно да се втера во границите на СПЦ, смета кумановско-осоговскиот митрополит на МПЦ-ОА Јосиф. Овој припадник на помладата генерација македонски владици потенцира дека е изненаден од постапката, која „смртно нажалува“.

- Тоа е чекор надолу кон заедничкиот пад во односите меѓу двете сестрински цркви. Сега сме уште една педа поблиску до амбисот од кој, ако премногу му се приближиме, нема враќање. Ние нема да одговараме со реципроцитет иако тоа изгледа логично, оти така ќе се вратиме на старозаветниот закон „Око за око - заб за заб“, со што светот ќе го лишиме од новозаветното просветление. Секогаш ќе се раководиме од евангелскиот принцип, кој вели дека по љубовта и по делата ќе н` препознаат дека сме Христови. Kолку и да н` вознемируваат ваквите постапки, надеж не губиме, туку уште повеќе ги љубиме нашите браќа во верата во СПЦ - вели тој.

Kако аргумент се користи случајот „Вранишкоски“ и неговото држење во затвор. Kако гледате на тој случај?

- Црквата не може никого да држи во граѓански затвор, ниту посакува некој да биде вотемничен. Сите обвинувања на адреса на МПЦ-ОА дека е виновна за нечие затворање, претставуваат само изговор за да не биде почнат процесот за нејзино признавање. Во истата насока водат пораките штп неофицијално ги добивавме дека самостојноста на РМ, по 1991 година, претставувала грешка, која не требало да се дозволи, а со тоа и дека не требало да се дозволи постоењето на МПЦ-ОА. Обидот да биде инсталирана паралелна јерархија во нашата земја во 2002 година воопшто не е наивна грешка на СПЦ, зашто неслучајно беше направена веднаш по вооружениот конфликт. Од друга страна, одлуката за прекинување на канонското општење со верниот народ во 2005 година претставуваше очајнички обид таа грешка да заживее и да се претстави како вистинска одлука, но и пилатовски да се измијат рацете.

Дел од владиците се изјасни дека тој треба да се помилува за да се деблокира дијалогот. Вие, лично, каков став имате во тој поглед?

- По ова прашање и претходно сме укажале на позитивните правни прописи во наша земја: чие било ослободување може да се постигне исклучиво на два начина. Првиот, да се признае вината и да се побара помилување. А, вториот, во судските процеси да се докаже невиноста. Мислиме дека тоа им стана јасно на сите.

Може ли во македонскиот Синод да се случи неединство? Тоа веќе го најавуваат „изворите во СПЦ“.

- Денес, повеќе од кога било, МПЦ-ОА е реалност и нејзиниот поглавар сведочи и светотаински се изградува во срцата на верниот народ. Ако сакаме да говориме за неединство, треба да погледнеме барем за миг во историјата. Уште од укинувањето на Охридската архиепископија од страна на Високата порта во Цариград, а по инсистирање на Вселенската патријаршија во 1767 г., волците во овчи кожи се обидуваа да го пустошат нашето духовно стадо, кое парадоксално, и под заштита на Божјата Десница, од секој пораз излегуваше се`посилно и се` поверно. Најбруталната и најперфидна асимилација од страна на сите што успеваа да имаат црковна јурисдикција, според законите на овој свет, не успеаја да го скршат духот на народот. Не е далеку ниту 1941-ва, кога пастирите-наемници на кои не им беше грижа за верното стадо, се повлекоа од Македонија, оставајќи ги верните души препуштени сами на себе. Затоа, поминувајќи ја оваа историска голгота, народот во Македонија не дозволи по завршувањето на војната наемници да работат на Нивата Господова, туку од Бога испроси пастири, кои се спремни душата своја да ја положат за животите на луѓето чија грижа им е доверена. Имајќи го ова искуство како духовна свест, денес сме поединствени од кога било, и со сигурност можеме да констатираме дека така и ќе биде во иднина.

Ако поглаварот г.г. Стефан биде расчинет, што ќе се случи со нашите заложби да се признае автокефалниот статус на МПЦ-ОА?

- Евентуалната неканонска одлука за расчинување би била обид бескрупулозно и хегемонистички духовно да се осуди цел еден народ, за кој одговор ќе треба да се даде пред неподмитливиот судија, кој ќе му суди на светот, а кого светот го осуди. По таквите евентуални чекори сите можности за каков било дијалог меѓу двете страни би се исцрпиле. Невозможно и беспредметно би било да се разговара во сенката на таквите одлуки. А с` до овој момент постоеше, макар и минимална, можност да се седне и да се разговара, за заедно да се дојде до посакуваното решение, а на радост на сета полнота на Црквата.

Може ли СПЦ да ја прошири црковно-судска постапка и против сите други владици, вклучувајќи ве и Вас?

- Треба јасно да се знае дека СПЦ нема канонска јурисдикција на територијата на наша земја. Соборот на СПЦ уште во 1959 година има донесено одлука дека епархиите во Република Македонија не се под негова надлежност. Дополнително, СПЦ на никаков начин не учествувала во изборот на поглаварот на МПЦ-ОА, ниту во изборот на нејзините архијереи, и затоа не може да одлучува за нивно разрешување. Настанатата ситуација може да се избегне само ако решат да ја променат одлуката донесена на нивната последна седница. Дијалогот е можен единствено во околности на заемно почитување и уважување. Но, гледајќи ги чекорите што ги презема СПЦ изминативе десетина години кон МПЦ-ОА, се сомневаме дека ќе има промени. Напротив, со тага констатираме и на сите ни е јасно дека, кога станува збор за односот кон МПЦ-ОА, СПЦ уште повеќе ќе се радикализира.

Бранко Ѓорѓевски

 

http://dnevnik.mk/default.asp?ItemID=AE76AB091A3D894DA693B21DB202F591

[Перезвон]

 

KУМАНОВСKО-ОСОГОВСKИОТ МИТРОПОЛИТ ЈОСИФ

НА СПЦ, КОЈА САКА ДУХОВНО ДА ГИ ПОТЧИНИ МАКЕДОНЦИТЕ, ЌЕ ОДГОВОРИМЕ СО ЉУБОВ

 

Одлуката за поведување црковно-судска постапка против поглаварот на МПЦ-ОА нема покритие, таа е само кулминација на желбата духовно да се понижи и потчини македонскиот народ и тој насилно да се втера во границите на СПЦ, смета кумановско-осоговскиот митрополит на МПЦ-ОА Јосиф. Овој припадник на помладата генерација македонски владици потенцира дека е изненаден од постапката, која „смртно нажалува“.

- Тоа е чекор надолу кон заедничкиот пад во односите меѓу двете сестрински цркви. Сега сме уште една педа поблиску до амбисот од кој, ако премногу му се приближиме, нема враќање. Ние нема да одговараме со реципроцитет иако тоа изгледа логично, оти така ќе се вратиме на старозаветниот закон „Око за око - заб за заб“, со што светот ќе го лишиме од новозаветното просветление. Секогаш ќе се раководиме од евангелскиот принцип, кој вели дека по љубовта и по делата ќе н` препознаат дека сме Христови. Kолку и да н` вознемируваат ваквите постапки, надеж не губиме, туку уште повеќе ги љубиме нашите браќа во верата во СПЦ - вели тој.

Kако аргумент се користи случајот „Вранишкоски“ и неговото држење во затвор. Kако гледате на тој случај?

- Црквата не може никого да држи во граѓански затвор, ниту посакува некој да биде вотемничен. Сите обвинувања на адреса на МПЦ-ОА дека е виновна за нечие затворање, претставуваат само изговор за да не биде почнат процесот за нејзино признавање. Во истата насока водат пораките штп неофицијално ги добивавме дека самостојноста на РМ, по 1991 година, претставувала грешка, која не требало да се дозволи, а со тоа и дека не требало да се дозволи постоењето на МПЦ-ОА. Обидот да биде инсталирана паралелна јерархија во нашата земја во 2002 година воопшто не е наивна грешка на СПЦ, зашто неслучајно беше направена веднаш по вооружениот конфликт. Од друга страна, одлуката за прекинување на канонското општење со верниот народ во 2005 година претставуваше очајнички обид таа грешка да заживее и да се претстави како вистинска одлука, но и пилатовски да се измијат рацете.

Дел од владиците се изјасни дека тој треба да се помилува за да се деблокира дијалогот. Вие, лично, каков став имате во тој поглед?

- По ова прашање и претходно сме укажале на позитивните правни прописи во наша земја: чие било ослободување може да се постигне исклучиво на два начина. Првиот, да се признае вината и да се побара помилување. А, вториот, во судските процеси да се докаже невиноста. Мислиме дека тоа им стана јасно на сите.

Може ли во македонскиот Синод да се случи неединство? Тоа веќе го најавуваат „изворите во СПЦ“.

- Денес, повеќе од кога било, МПЦ-ОА е реалност и нејзиниот поглавар сведочи и светотаински се изградува во срцата на верниот народ. Ако сакаме да говориме за неединство, треба да погледнеме барем за миг во историјата. Уште од укинувањето на Охридската архиепископија од страна на Високата порта во Цариград, а по инсистирање на Вселенската патријаршија во 1767 г., волците во овчи кожи се обидуваа да го пустошат нашето духовно стадо, кое парадоксално, и под заштита на Божјата Десница, од секој пораз излегуваше се`посилно и се` поверно. Најбруталната и најперфидна асимилација од страна на сите што успеваа да имаат црковна јурисдикција, според законите на овој свет, не успеаја да го скршат духот на народот. Не е далеку ниту 1941-ва, кога пастирите-наемници на кои не им беше грижа за верното стадо, се повлекоа од Македонија, оставајќи ги верните души препуштени сами на себе. Затоа, поминувајќи ја оваа историска голгота, народот во Македонија не дозволи по завршувањето на војната наемници да работат на Нивата Господова, туку од Бога испроси пастири, кои се спремни душата своја да ја положат за животите на луѓето чија грижа им е доверена. Имајќи го ова искуство како духовна свест, денес сме поединствени од кога било, и со сигурност можеме да констатираме дека така и ќе биде во иднина.

Ако поглаварот г.г. Стефан биде расчинет, што ќе се случи со нашите заложби да се признае автокефалниот статус на МПЦ-ОА?

- Евентуалната неканонска одлука за расчинување би била обид бескрупулозно и хегемонистички духовно да се осуди цел еден народ, за кој одговор ќе треба да се даде пред неподмитливиот судија, кој ќе му суди на светот, а кого светот го осуди. По таквите евентуални чекори сите можности за каков било дијалог меѓу двете страни би се исцрпиле. Невозможно и беспредметно би било да се разговара во сенката на таквите одлуки. А с` до овој момент постоеше, макар и минимална, можност да се седне и да се разговара, за заедно да се дојде до посакуваното решение, а на радост на сета полнота на Црквата.

Може ли СПЦ да ја прошири црковно-судска постапка и против сите други владици, вклучувајќи ве и Вас?

- Треба јасно да се знае дека СПЦ нема канонска јурисдикција на територијата на наша земја. Соборот на СПЦ уште во 1959 година има донесено одлука дека епархиите во Република Македонија не се под негова надлежност. Дополнително, СПЦ на никаков начин не учествувала во изборот на поглаварот на МПЦ-ОА, ниту во изборот на нејзините архијереи, и затоа не може да одлучува за нивно разрешување. Настанатата ситуација може да се избегне само ако решат да ја променат одлуката донесена на нивната последна седница. Дијалогот е можен единствено во околности на заемно почитување и уважување. Но, гледајќи ги чекорите што ги презема СПЦ изминативе десетина години кон МПЦ-ОА, се сомневаме дека ќе има промени. Напротив, со тага констатираме и на сите ни е јасно дека, кога станува збор за односот кон МПЦ-ОА, СПЦ уште повеќе ќе се радикализира.

Бранко Ѓорѓевски

 

http://dnevnik.mk/default.asp?ItemID=AE76AB091A3D894DA693B21DB202F591

 

 

Будала.

[Рилски]

Будала.

 

Ovo je jedina normalna konstatacija na ovo javno baljezganje dotičnog raskolničkog mitropolita.. 

[Банатски деран]

Makedonija između krsta i polumeseca

Makedonija je multietnička i multikonfesijska zemlja, pa je davanje prednosti crkvi ili džamiji od velike važnosti za očuvanje verske ravnoteže, pišu makedonski mediji.

U makedonskoj prestonici, na primer, prevladavaju džamije, dok na teritoriji države je taj odnos 3:1 u korist crkava.

Prema zvanicnim podacima Islamske verske zajednice, kanonski nepriznate Makedonske pravoslavne crkve, odnosno Ohridske arhiepiskopije SPC, na teritoriji Skoplja se nalazi ukupno 133 dzamija i 112 crkava.

Eksperti, kako se navodi, procenjuju da se izgradnjom verskih objekata obeležava teritorija, dok verske zajednice neprestano zahtevaju izgradnju novih jer tvrde da postojeći broj ne zadovoljava potrebe stanovništva.

Veruje se, pišu mediji, da na čitavoj teritoriji Republike trenutno funkcionišu 1952 crkve i 580 džamija, dok je oko pedeset crkava i desetak džamija u izgradnji ili se restaurira. Računica kaže da praktično na svakog 831 stanovnika dolazi po jedna crkva ili džamija.

Samo u poslednjoj deceniji u Makedoniji je izgrađeno oko 350 džamija I minareta i otprilike isto toliko novih crkava, kapela, manastira, paraklisa, krstova...

Mediji ocenjuju da religija u Makedoniji igra sve veću ulogu u javnom i političkom životu. Ona nije više samo lično pitanje pojedinca, već sada stvara potencijale za uticaj na društvo i politiku i postaje važan faktor u političkom i javnom životu zemlje.

Ono što, kako kažu, zabrinjava je sve veći uticaj religije na javni život na koji religija ne bi trebalo da ima bilo kakav uticaj.

Prema rezultatima ankete o uticaju religije u Makedoniji, koju je prošle godine sprovela Fondacija Konrad Adenauer, većina od 74,2 odsto anketiranih stanovnika pravoslavne vere smatra da Makedonija ima dovoljan broj crkava, dok 20, 4 odsto njih kaže da tih objekata ima previše.

Muslimani su oko tog pitanja podeljeni pola-pola - 44,6 odsto ih smatra da je izgrađeno dovoljno džamija, dok 43,1 odsto veruje da ih je previše.

U vodećim verskim zajednicama - pravoslavnoj I islamskoj nezadovoljni su postojećim brojem objekata jer, kako smatraju, oni ne zadovoljavaju realne potrebe stanovništva. Otuda su I njihove međusobne optužbe za nepoštovanje zakona prilikom izgradnje bogomolja.

Inace, u Makedoniji, osim pravoslavaca i Muslimana, živi preko 60.000 građana drugih religija - katolika, protestanata, jehovinih svedoka i predstavnika različitih istočnjačkih sekti, na primer, Hari Krišna ili Derviši.

Njihova prava se, tvrde mediji, sve više krše. Kršnje verskih prava je najizražajnije u slučajevima pravoslavne Ohridske arhiepiskopije SPC i Derviša, koji su, kako se navodi, u direktnom sukobu sa kanonski nepriznatom Makedonskom pravoslavnom crkvom i Islamskom verkom zajednicom.

Prema podacima Komisije za odnose sa etničkim zajenicama na teritoriji Makedonije deluju 32 verske zajednice.

http://www.studiob.rs/info/vest.php?id=106502

 

[Перезвон]

http://www.poa-info.org/organizacija/bregalnickaep/20140911.html

[Рилски]

Eпископ брегалнички Марко одговара на последње манипулације (будалаштине) расколничких владика из ''мпц'' . Неке изманипулисане смо видели и овде на форуму ...

 

 

 

 

Епископ брегалнички г. Марко:

Одговор на најновије манипулације расколничких јерарха

Овие денови, на одлуката на СПЦ да организира црковен суд за г. Стефан, архиепископ на МПЦ во раскол, неколкумина негови собраќа јерарси, преку медиумите, возвратија со одговор дека согласно на Уставот на МПЦ, од 1959 год., престанала да важи јурисдикцијата на СПЦ во однос на МПЦ.

Но, дали е тоа целосно точно, и дали, всушност, таквиот одговор не е само уште една во низата манипулации од врвот на МПЦ, за на јавноста да ѝ се сервира само тоа што им одговара на јерарсите од расколот?

Да почнеме по ред. Во записникот на АС на СПЦ бр. 47/1959 и 6/1959, зап. 57, од 17/4 Јуни 1959 год., Светиот Архиерејски Собор на СПЦ се согласил со одлуките од македонскиот црковно-народен собор од 1958 година. Но, таму се вели и следново: „Светиот Архиерејски Собор констатира дека епархиите скопска, охридско-битолска и злетовско-струмичка на црковно-народниот собор одржан на 4-6 Октомври 1959 год., во Охрид, се издвојуваат во самостојна Македонска православна црква, која се управува по Уставот донесен на тој собор, а останува и понатаму во канонско единство со СПЦ преку нејзиниот поглавар, односно Неговата Светост Патријархот на СПЦ.“ Уште малку подолу се вели дополнително дека: „Врховниот поглавар на СПЦ, ја претставува самостојната Македонска православна црква пред другите цркви.“ Ги потсетуваме собраќата на г. Стефан дека тогашната титула на Патријархот беше: Патријарх српски и македонски. Исто така, ги потсетуваме и дека одлуката од 1959 год., само му претходи на Томосот за автономија на Православната Охридска Архиепископија од 2005 година, којшто МПЦ можеше да го има доколку не го направеше расколот.

Овие точки од одлуката на СПЦ во 1959 год., кои се прифатени од страна на МПЦ, недвосмислено потврдуваат и сведочат дека МПЦ со стекнувањето на посебниот статус, кој посочивме дека не е автономен (МПЦ не може да покаже дека има Томос за автономија), а уште помалку автокефален, останала и понатаму во јурисдикцијата на Пеќската Патријаршија; толку колку што дозволува тој статус и толку колку што е договорено, но сепак се работи за јурисдикциско подрачје, коешто сите помесни православни Цркви и ден денес ѝ го признаваат на СПЦ.

Кога веќе се повикуваат на тој статус од 1959 год., претставниците на МПЦ треба да престанат искривоколчено да го презентираат споменатиот статус и да прифатат дека СПЦ, и според одлуките од 1959 год., сепак ја има јурисдикцијата во однос на МПЦ, та следствено, одлуката на СПЦ за црковен суд на г. Стефан е легитимна и по таа основа. Истовремено, никој нека не се сомнева дека одлуката на црковниот суд на СПЦ во однос на г. Стефан ќе биде прифатена и конечна за сите помесни православни цркви.

Ако веќе расколничките јерарси од МПЦ се повикуваат на одлуките од 1959 год., тогаш треба да ја прифатат токму оваа непобитна реалност и еднаш засекогаш да престанат со манипулациите. Уште подобро би било, наместо дополнително да се заплеткуваат во сопствената бесмислена состојба, конечно да го променат и неприфатливиот пристап во однос на статусот на МПЦ, заради православните верници во Р. Македонија, кои веќе речиси 6 децении ги држат во заблуда и заложништво.

Покрај овие лаги, уште една, не помалку опасна манипулација, заслужува да биде разобличена. Имено, секоја критика упатена до расколничките јерарси заради нивната лична несериозност и неодговорност за позицијата на која се наоѓаат, тие веднаш ја префрлаат на народот. На пр., еден расколнички јерарх вели дека со расчинувањето на поглаварот на МПЦ, се осудува цел еден народ. Се поставува суштинското прашање: дали расколничките епископи имаат монопол над целиот народ кој живее во Р. Македонија? Кога неодамна беше расчинет поранешниот јерусалимски Патријарх Иринеј, дали со него беше осуден целиот православен народ на Јерусалимската Патријаршија? Се разбира – не! Или, кога г. Стефан го ставаше хотелот „Изгрев“ под хипотека и кога во четири очи го продаваше црковниот имот во Говрлево за баснословни суми, дали тогаш средствата завршија во рацете на целиот народ? Се разбира – не! Затоа, доколку некогаш за тоа се поведе судска постапка, ќе му се суди нему, а не на народот. И, конечно, кој им го дал тоа право на расколничките јерарси да зборуваат во името на целиот народ, ако макар има и само еден човек (а, има), кој по сопствената слободна волја ниту сака, ниту ѝ припаѓа на нивната расколничка организација, а сепак е дел од народот, којшто живее во оваа наша татковина? Дали со тоа што не припаѓаат на расколничката МПЦ, одредени граѓани Македонци престанале да бидат дел од македонскиот народ!? Нашиот став е дека таквите размисли се варварски, нецивилизирани и повеќе од апсурдни! На крајот на краиштата, кога му се суди дури и на еден расколнички јерарх каков што е г. Стефан, заради неговата лична неодговорност кон службата, со тоа не се осудува ниту народот, ниту свештениците, ниту монасите.

Припадниците на расколот сами би се осудиле, доколку останат во заедница со расчинет епископ; но, слободни се (а, таа слобода на вероисповест ја гарантира и Уставот на нашата држава, како и Конвенциите кои таа ги има потпишано), значи, слободни се да отстапат од расколот, да не пребиваат во заедница со расчинетиот и да се спасуваат во Црквата Христова. На подобен начин и секој расколнички јерарх е слободен да се оттргне од политичката „црква“, да отстапи од погубноста на расколот и со личен пример на Христијаните да им го покаже патот на спасението.

 

 

http://www.poa-info.org/organizacija/bregalnickaep/20140911.html

[Рилски]

Одличан коментар са сајта ''Саборног Православља'' на будалаштине расколничког митрополита Јосифа ..

 

 

 

Маљ од „љубави“ млађаног расколника

 

 

Младиот кумановско–осоговски митрополит во раскол Јосиф започна со единственото што знае, а тоа е да заплашува. Овојпат страшило за народот е терминот јурисдикција, што го наметнува како „духовно потчинување“. Како ли ќе одговори со љубов кога на дело сее страв и незапамтена суровост, веројатно и самиот не знае! Сепак, знае дека многу му се допаѓа кога конструктивно го критикуваме, бидејќи тоа е единствениот начин, без расудување, да собере поени кај неговите претпоставени.

Младиот кумановско-осоговскиот митрополит во раскол Јосиф се произнесе за она што го чека неговиот архипастир во блиска иднина, па и него лично. Значи, најдобро е да се почне со параноичен напад, кој ќе биде прифатен од толпата која со години бива дезинформирана, за да се оправдаат сите страшливи потфати на МПЦ.

Зарем не се ближи 2016 г., кога ќе се одржи Вселенскиот Собор? Зарем немате чувство дека ги поминавте сите граници. Одамна помина и единаесеттиот час, а вие удобно сте распнати во расколот, притоа не укажувајќи му на народот кон каков вртлог го водите  пливајќи во расколничките води. Дури се најдовте „изненаден“ и „смртно нажален“. Очи имате, но не гледате дека целото Православие е нажалено поради вашето упорно опстојување во раскол и поради тоа што го затворате Архиепископот Јован и ја гоните Црквата, за што и ќе бидете прашани на Страшниот суд.

Вие всушност заради што сте нажалени? Вашите постари колеги од расколот неколкупати одеа кај Вселенскиот Патријарх и добиваа еден ист одговор: „МПЦ треба да го реши својот проблем само во разговор со СПЦ“. Фрустрирачкото откажување од Нишкиот договор и повлекувањето на веќе дадените потписи од истиот, ја направи всушност бездната и расцепот во вашиот ум, и сега не знаете како да му објасните на народот дека е изманипулиран од оние кои му се наметнуваат како духовни водачи. Го жртвувате народот само заради вашата удобност. Досега, можеби, ќе се дојдеше до автокефалија. Но, се покажа дека синодот на расколничката МПЦ ниту е способен, ниту е подготвен, ниту, воопшто, е зрел да биде Црква.

А, вие, бидејќи немате грам црковна свест, за јурисдикција зборувате со провинциско политички поглед. Тоа е единствениот поглед што го имате. Патем речено, смешна ви е јурисдикацијата во Австралија. Вие никогаш не сте биле Православен Епископ и никогаш не сте ја вкусиле благодатта на Соборноста без која нема Црква. Вие со терминот јурисдикција само го плашите народот и од себични побуди конструирате лаги за комотно да си опстојувате во раскол. Истовремено, се оправдувате за срамниот прогон што го превземате против Архиепископот Јован и ПОА! Велите дека „црквата не може никого да држи во граѓански затвор, ниту посакува некој да биде вотемничен.“ Да, тоа се однесува на Црквата Христова, а вие сте расколничка, политичка црква, а таквите цркви очигледно тоа можат да го прават. Да ве потсетам дека МПЦ е таа која го тужеше Архиепископот Јован и која до крај опстојуваше на негова кривична и материјална одговорност. А, не мораше.

Самите се промовиравте пред Православниот свет во гонители на Христовата Црква. Затворите за Архиепископот Јован, судските процеси и пресуди за Епископи, монаштво и верници, лисиците на рацете на свештениците, ударите врз монахињите, малтретирањата на мајките пред нивните малолетни деца... тоа е единствената „љубов“ која сте кадарни да ја покажете. Ете, тоа е вашата „љубов“ со која вие одговарате, а гледано низ есхатолошка перспектива, таа „љубов“ вам ќе ви пресуди.

 

http://sobornopravoslavie.com/blog/48-chekanot-na-ljubovta-na-mladiot-raskolnik

[Рилски]

 

[Guest]

Je l moze neko da prevede prethodna dva taksta, da postavimo na naslovnu?

[JESSY]

[JESSY]

[JESSY]

[JESSY]

[JESSY]