Прогон Православне Охридске Архиепископије у Р. Македонији

[Ромејац]

Текстови који су после свих ових догађаја писани откривају просечном македонском читаоцу размере наводног зла које је владика Јован чинио према Републици Македонији, МПЦ-у и македонском народу. Невероватна открића се свакодневно појављују - Читаоцима се сервира прича како у жељи да уништи све што је македонско владика Јован није презао ни од чега.

 

Сензационалистички текстови који читаоцу откривају како Грчка ПЦ ради на уништењу и покоравању македонског народа и државе упућују читаоце у најскривеније детаље разговора владике Јована са Архиепископом атинским Христодулусом, где овај даје наредбе владики Јовану шта и на који начин да ради... Чак и Патријарх Павле је ишао у Атину да прими наређења од Архиепископа Христодулуса како да се уништи МПЦ и македонска држава и народ. Наравно ово су све новинари "сазнали" и поред све тајности у којој су се одржавали ови наводни разговори. Грчка и Српска ПЦ представљене су као апокалиптичне аждаје које хоће да растргну и прогутају све што је македонско.

 

"ДНЕВНИК" ОТКРИВА ДЕТАЛИ ЗА РАСКОЛОТ ВО МПЦ:

"Јоване, само терај, Кирила ќе го пратиме на пат во Америка"

"Единството" со СПЦ го нарачал грчкиот поглавар Христодулос

Грчката етикета на Јован скриена под сонцето од Вергина

Владиката Јован не сакал"да си игра црква" во Македонија

 

Грчки и српски владици ќе го "спасуваат" Јован од МПЦ

 

Следе приче о невероватним крађама које је Владика Јован извршио...

 

ВЕРНИЦИТЕ ПРОТИВ ВЛАДИКАТА ЈОВАН

Велес го отпиша, Неготино не го запишува

 

Владика Јован уништава цркве и инвентар у њима (стар преко 160 године)...

Један расколнички свештеник каже:

Јован не жели светлост, зато што је мрак његово царство (Јован не ја сака светлината, зашто мракот е неговото царство - изјава протојереја ставрофора Стојка Ристовског).

 

ВАНДАЛСКИ ЧИН ВО ВЕЛЕШКАТА ЦРКВА "СВЕТИ ПАНТЕЛЕЈМОН"

Расчинетиот владика Јован уништил балдахин од 1840 година

 

 

У текстовима се повремено докаче и расколничких владика које су потписале Нишки споразум јер иако они нису хтели да изађу из раскола још увек су сумљиви...

 

ВЕЛЕШКАТА ЕПАРХИЈА ПОВТОРНО СЕ БРАНУВА

Јован со поддршка од СПЦ тргна во контраофанзива во Велес

 

Народ се учи да је једини (канонски) пут за аутокефалију раскол и да су све цркве прошле тим путем, то јест да другог пута осим раскола нема

 

МПЦ дојде до автокефалноста како сите други православни цркви

 

Страшни владика куне "побожни народ" који се окупио око манастира да спасе исти, па "верници" избацују владику Јована из манастира на улицу и онда се после тог "богоугодног" посла причешћују тортом и лубеницом.

 

НЕГОТИНЧАНИ ГО ИЗБРКАА РАСЧИНЕТИОТ ВЛАДИКА

Јован ги проколна верниците: "Аир да не видите"

 

Пошто је избачен из манастира владика Јован се сместио у Битољу у стану својих родитеља, па новинар даје адресу на којој станују његови родитељи. Наравно ово чини из разлога да би они који хоће да помогну владики Јовану знали где се он налази. Нипошто да би руља која га је избацила из владичанског двора и после из манастира знала где да дође и који стан да нападне... 

 

ПО ПРОТЕРУВАЊЕТО ОД НЕГОТИНО

Станот на родителите на владиката Јован стана и манастир и црква

[Ромејац]

И онда следи јавно обраћање Стефана Патријарху Павлу...

Није ни чудо што је тадашњи Епископ нишки (садашњи Патријарх) Иринеј рекао да после свега не разуме зашто су расколничке владике уопште и желеле преговоре са СПЦ.

 

 

ЈАВНО ОБРАЌАЊЕ НА АРХИЕПИСКОПОТ СТЕФАН ДО ПОГЛАВАРОТ НА СРПСКАТА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА

 

До кога светосавието ќе биде надправославието?!

 

Сфатете ја вистината што ја гледа целиот свет, а за жал, само СПЦ не може да разбере дека илузијата за братство и единство на југословенските народи заврши крваво и дека македонскиот народ денес живее во своја суверена држава, Република Македонија, која е меѓународно признаена, и дека МПЦ, и во Татковинава и меѓу иселените Македонци, како и за добронамерниците, е реалност со завиден активен самостоен живот како вистинска помесна црква.

 

Конечно, разберете дека ова е наше и ни припаѓа само нам! Сознајте ја и прифатете ја вистината, која ќе ве ослободи, зашто ова не било никогаш Ваше и нема да биде, се вели во обраќањето на охридскиот и македонски архиепископ, г.г. Стефан, до патријархот на СПЦ, г.г. Павле.

 

(...)Во замена на писмо од братска љубов кон МПЦ, деновиве, по неодамнешното Обраќање, имавме можност да читаме и Соопштение од Светиот архијерејски синод на СПЦ, потпишано од Неговата светост, патријархот г. г. Павле. Соопштението е преполно со загриженост и љубов, но само кон поранешниот повардарски митрополит г. Јован. Читавме соопштение, за жал, со еднострана, па дури и превртена вистина!

 

(...)Тоа, пак, како да не беше доволно, та истите продолжуваат и натаму да пројавуваат "грижа" за нашата Света Црква. Па, до кога браќа ќе се однесувате небратски?! До кога ќе дејствувате неевангелски и неканонски?! Како ги разбирате Божјите заповеди за љубов кон Бога и ближниот, ако тоа не го покажувате на дело?!

 

(...)Покрај ваквите непочитувања, Светиот архијерејски синод на СПЦ, не ги почитува ниту одлуките донесени од својот Архијерејски собор, па затоа должни сме, и овојпат, да потсетиме на Одлуката бр. 44 од 24/11 мај од 1959 година, во која се вели: "Со оваа Одлука престануваат да важат прописите од Уставот на Српската православна црква за епархиите и архијереите на територијата на Народна Република Македонија". Во истата Одлука претходно се вели дека "епархиите во Народна Република Македонија се издвоиле во посебна црква и се раководат според сопствен Устав". Многу јасно, нели!? Значи, Уставот на СПЦ, веќе 43 години, не важи за македонските епархии, а МПЦ е конституирана како самостојна помесна православна црква со свој Устав, поглавар, Синод и устројство на власт, со тела и органи во неа и живее активен црковен живот. Токму таа реалност некој не сака да ја види или пак од други побуди дејствува со цел да ја уништи!

 

Затоа и јавно прашуваме: до кога СПЦ нема да се пробуди од сонот за владеење над она што не е српско и нејзино? До кога за СПЦ најглавна девиза ќе биде - "љуби го српството, љуби го православието" или до кога - "светосавието ќе биде над и пред православието"?!

 

(...)Конечно, разберете дека ова е наше и ни припаѓа само нам! Сознајте ја и прифатете ја вистината, која ќе ве ослободи, зашто ова не било никогаш Ваше и нема да биде! Во минатото кога повремено сте владееле со македонските простори, за жал и срам, СПЦ служела како инструмент за однародување на македонскиот народ, но тоа веќе не може да го прави и денес, и да бара од нас да станеме нејзин интегрален дел. А Вашите изјави дека немате територијални претензии кон МПЦ и Република Македонија, и последните постапки се противречни. Тие се само мамка за залажување, зашто повеќе од очигледно е дека сакате да го рушите црковното единство и целоста на МПЦ, а за сето тоа, дури и иронично, велите дека го вршите "во духот на љубовта"!? Зарем, посакувајќи да го узурпирате туѓото, не ги прекршувате и основните заповеди од Божјиот закон, во кој се вели: "Не пожелувај ништо што е туѓо" (2. Мој. 20,2-17 и Матеј 22,37-40).

 

Ние, МПЦ и македонскиот богољубив народ, сме свои на своето, но што барате Вие?! Со што го здобивте тоа право врз МПЦ и врз овој народ и земја? Зарем не гледате дека ова што сакате да го правите е веќе неможно? Македонскиот народ е сосема буден за своето црковно и национално чувство, па како народ Божји е вистински бедем и за српскиот, па и за сите националшовинизми.

 

Како можете денес, во овие временски услови и состојби, во почетокот на 21-от век, да се обраќате со писмо (Соопштение за јавноста, Син. бр. 1972, од 9 јули 2002 година) во кое "не повикувате да Ви се вратиме Вам", па, наводно, преку Вас - "и на Бога", како до Бога да се стасува само преку Србија и Српската православна црква!? Ваквите чудни предлози, најблаго речено, зарем не значат оддалечување од православната вистина за служење на Бога и за искрена грижа за спасение на сите, зашто веќе нема ни Јудејци, ни Елини, туку сите сме еднакви пред Господа (сп. Гал. 3,28).

 

Но, на такво "чудно" враќање кон СПЦ и кон Бога го повикавте и митрополитот г. Јован, а тој прифати и Ви возврати со тоа што се стави во служба на Вашите интереси и почна отворено да дејствува против МПЦ и македонскиот народ.

 

(...)Па, Ваша Светост, кој го избра Вашиот штитеник за епископ, Вие или Ние? Според чиј устав тој е избран во епископскиот чин? Кој го хиротониса него и кој му ја даде благодатта за епископство? Кој го потврди и постави на неговата епархиска должност и на кого му се заколна дека ќе му служи? Ете, по таа логика: оној кој го избра, оној кој го хиротониса, оној кој го потврди и оној кој го постави - ете, тој и го разреши (Устав на МПЦ член 143, 21 и 24 т. 43 и 44). И едното и другото е направено според истиот закон - Уставот на МПЦ. За овој Свет Синод и овој епископат на МПЦ, кој согласно учењето на Светото писмо и Светото предание, на Светата православна црква, апостолските правила и правилата на вселенските и помесните собори и учењето на светите оци, како и кон Уставот на својата Света црква, се трудел да не се огреши, Вие, во Вашето Соопштение, го нарекувате "расколнички епископат". Па, тој Синод го избра, го хиротониса и го постави митрополитот г. Јован на досегашното достоинство. Како тогаш тој "производ" е прифатлив и добар за Вас, а произлегол од рацете на "недобрите и расколниците"? Како да ја сфатиме Вашата оценка, освен како необјективна, нереална и злонамерна?!

 

Оттаму, веруваме дека ќе се согласите, кога е во прашање единството на МПЦ и македонскиот народ и држава, митрополитот г. Јован направи далеку полошо и сакаше да даде некому многу повеќе, дури цела епархија, отколку оној Ваш епископ кого Вие предвреме го пензиониравте, или, пак, генералот Перишиќ, поранешниот потпретседател на Српската влада, кој доби тоа што доби, само заради некакво седење со некој странски дипломат.

 

Овој напатен, но богољубив македонски народ многупати хранел туѓи епископи и духовници, но во минатото, а сега повеќе не може тоа да го прави. Не може веќе никој да јаде леб од македонскиот народ, а да му служи на друг народ и Црква. Затоа, Ваша Светост и браќа архијереи, во името на Бога, заради љубовта кон Троедниот Бог и Спасителот наш Господ Исус Христос и вистинското братољубие, дајте пример и поучете го братот, митрополитот г. Јован, упатувајќи го во вистината дека најпрво треба да Му служи на Бога и на својот народ и Црква, укажувајќи му дека во тоа нема ништо лошо и дека тоа со гордост го правите и Вие, за Вашата Српска Црква и народ, па треба и тој тоа да го прави за своите!

 

Исто така, треба да знаете за следново, иако веќе се израдувавте и за тоа им напишавте и на повеќе поглавари, вистината е сосема поинаква: како тој ќе биде епархиски архијереј кога од МПЦ и од епархијата со која до скоро раководеше, нема веќе ниту еден свештеник со него, освен десетина верници, роднини и блиски? Каде е неговата паства и кого тој води кон спасение? За што говори тоа штом го напуштија сите? Затоа, ако пастирот се изгубил место овците, тогаш веќе не е за пример загубената овца, туку загубениот пастир. А во историјата на Христовата Црква, која за жал се повторува и денес, имало и има загубени пастири!

 

А Вие, Ваша Светост и браќа архијереи од Српската Православна Црква, со Вашите најнови постапки, ја загубивте и онаа почит што постоеше уште малку кон Вас од страна на нашиот побожен народ. Затоа престанете да предизвикувате гнев меѓу народот македонски кон Вас, туку потрудете се како вистински браќа и соседи да градиме доверба и искрени однесувања, сфаќајќи, конечно, и помирувајќи се со фактот дека и другите имаат право на себе и на своето. Оттаму најпрво, да погледнеме во своите внатрешни недоразбирања, проблеми, слабости и тешкотии и да се свртиме кон нив и, според зборовите на Евангелието, да ја погледнеме прво гредата во своето око, а потоа да гледаме на раската од окото на брата си (Матеј 7,12). И, најпосле, согласни сме дека секому, без исклучок, треба да му е јасно и секој треба да го разликува патот за Европа од патот за земјата Небиднина, патот кој што води во иднината од патот кој што води во најмрачните периоди од минатото, а пред си да го разликува патот кој низ Вистината води во вечен живот од оние споредни патишта кои низ лага, омраза и насилство водат во вечна смрт.

 

Навистина, Ваша Светост, кој има уши да слуша, нека чуе!

 

Собор на св. арх. Гаврил

 

26/13 јули 2002 година

 

С к о п ј е

 

П Р Е Т С Е Д А Т Е Л НА СВЕТИОТ АРХИЈЕРЕЈСКИ СИНОД НА МАКЕДОНСКАТА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА АРХИЕПИСКОП ОХРИДСКИ И МАКЕДОНСКИ

[Ромејац]

Прослава на свети Сава во с. Кучевиште

 

 

 

 

На покана на Здружението за заштита на српските споменици во Р. Македонија и на Здружението „Срби на окуп“, во нивните простории, во с. Кучевиште, скопско, беше совршена службата на благословување на славскиот колач, по повод празникот на светиот Сава, Архиепископот српски.

 

Години наназад, оние Срби коишто се црквуваат во канонската Црква на Р. Македонија, за своите празници повикуваат канонски, православен свештеник. Така и оваа година за празникот на светиот Сава, службата ја соврши свештеник од Православната Охридска Архиепископија.

 

Оние Срби, коишто се верници на Православната Охридска Архиепископија, се жалат на одземањето на нивните основни верски слободи од страна на државата, со упорното судско одбивање да биде регистрирана Црквата на која по слободен избор ѝ припаѓаат и со државниот прогон, монтираните судски процеси и затворските казни за Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.

 

На службата беа присутни претседателите на здруженијата, проф. Др. Бора Ристиќ и г. Киро Пирковиќ, како и претставници на српската заедница во Р. Македонија.

[Orthophill]

Реакција на ПОА по повод пишувањата на весникот „Вечерње новости“.

(Превземено од фејсбук страницата „Соборно Православие“)

 

Етничка Црква не постои, тоа би било племенска синагога. Да се надеваме дека во иднина, одредени новинари (вклучително и М. Марковиќ) нема да бараат и етнички чист Христос.

Неодамна, во белградскиот весник „Вечерње новости” (со почеток на 25.12.2013 г., па во неколку продолженија), беше објавена репортажа, во чија содржина се гледа површниот пристап на потпишаните новинари, при третманот на црковното прашање во Р. Македонија. Изгледа, не мал број новинари од источно европските земји, кадешто владееше еднопартискиот систем, сѐ уште остануваат под основното рамниште за поимање на Црквата и црковната терминологија. Значи, не мал број од нив, идентитетот кој произлегува од верата, го мешаат со биолошкиот идентитет на нацијата, по углед на она пословичното, кога во православната вера се крстил некој Ирец, а неговиот пријател Србин му рекол дека, ете, сега тој Ирецот постанал Србин . Недостатокот на автентична, православна терминологија, луѓето го заменуваат со квази изрази.
Подобно на реченово, во репортажата се искажани на пр., ставови дека се Срби, некои од припадниците на нашата Црква, коишто никогаш не се изјасниле како Срби. Згора на тоа, истите тие за првпат во животот го слушнаа тоа од самата новинарка, откако таа се врати во Белград и од таму почна да србува, и тоа за луѓе, коишто си го почитуваат својот македонски, биолошки идентитет, но не го сметаат за идентитет од кој зависи спасението на човекот, туку својот идентитет го црпат од Христа и Неговото Тело, т.е. Соборната Црква. Бидејќи, согласно на нашата вера, нема да се спасиме заради нашата национална припадност, туку се спасуваме во односот со Живиот Бог во Коработ на спасението, којшто е Соборната Црква.
Притоа, битно е да се посочи дека текстот, објавен во споменатиот весник, не беше даден за авторизирање на луѓето со кои било зборувано, што уште еднаш упатува на површниот и непрофесионален пристап на новинарската екипа.
Во репортажата се забележани и други измислени и од ракав истресени податоци, како на пр., дека донатор на богослужбеното место во с. Старо Лагово е некој си Владимир Гајиќ. Споменатата личност, фиктивна или не!, целосно е непозната за братството, што живее во тој манастир.
Да не должиме со набројување, бидејќи го посочивме нивото на споменатата репортажа, во делот на изречените невистини во неа. Ова обраќање нема за цел да се спушти и да се расправа со ниското ниво на тие невистини. Покрај горепосочените укажувања, ова обраќање претставува и повик до сите новинари, така како што специјализираат определени теми за кои известуваат, подеднакво да специјализираат и во православната теологија и еклисиологија, за да придонесат за излегување од матрицата на партиското и етнофилетистичкото поимање на Црквата кај некој поединци на овие простори, а не истата да ја претставуваат низ партиско-национална призма. 
Во Православната Охридска Архиепископија службен и богослужбен јазик се црковнословеснкиот и од него произлезениот македонски јазик. Најголемиот број верници на Црквата се Македонци, но бездруго, во неа се наоѓаат и многу други нации кои живеат во Р. Македонија, вклучително и Срби. 
Го повторуваме основното поимање за тоа што е Црква, излезено од перото на Митрополитот Јеротеј: Православната Црква е наднационална и следствено – укинување е на национализмот и расизмот. Таа може да живее на сите должини и широчини на земјата, по целата икумена, може да го прифати човекот на секоја земја и на секое време и да го упатува кон обожение. Етнофилетизмот, било тој да е грчки, бугарски или арапски, според Православната Црква е ерес. Не е можно расата, родот да се стават над единството, коешто се постигнува со дејството на Светиот Дух во Црквата. Национализмот не само што ѝ е туѓ на Црквата, но е и нејзин противник. Значи, етнофилетизмот не може да се сообрази со Православната Црква. Не е можно да се заштитува посебнa раса или посебен народ на штета на Соборната Вера.

[Банатски деран]

Да је то реакција ПОА,то би било на њиховом званичном сајту а не на фејсбук групи. Иначе слажем се да су новинари мало претерали са текстовима,нигде не спомињући Македонце као већинске чланове ПОА већ само Србе.

[Guest]

«Церковь в гонениях и страданиях видит исповедание веры» Беседа с епископом Стобийским Давидом (Ниновым), викарием архиепископа Охридского

Диакон Георгий Максимов

 

 

 

 

 

Епископ Стобийский Давид (Нинов)

В 2002 году значительная часть македонских верующих во главе с тогдашним митрополитом Велесским Иоанном (Вранишковским), ныне архиепископом Охридским, вышла из раскола и восстановила общение с Сербской Православной Церковью. Была образована Православная Охридская Архиепископия. И все эти годы Архиепископия живет фактически в условиях гонений со стороны македонских властей, а владыка Иоанн подвергается постоянным судебным преследованиям по надуманным и ложным обвинениям. Сейчас владыка Иоанн вновь в заключении. О том, каково положение дел в Архиепископии сегодня, что помогает ей не только выживать, но и развиваться в столь неблагоприятных условиях, как воспринимает владыка Иоанн обрушившиеся на него испытания, – беседа с епископом Стобийским Давидом (Ниновым), викарием архиепископа Охридского.

– Ваше Преосвященство, расскажите, пожалуйста, о современном состоянии Православной Охридской Архиепископии и ее положении в Македонии.

– Это состояние радости, которая наполняет сердца людей, – радости соборности Церкви. И это не просто обычная радость, а радость во всей своей полноте. Вам известно, что тот, кто незаслуженно страдает, получает божественное утешение и должен быть сердечно благодарен тем, кто причинил ему несправедливые страдания, и ощущает радость от этого несправедливого гонения. Эту радость мы беспрестанно видим на лице и слышим в голосе заключенного архиепископа Охридского Иоанна. В сущности, радость – это состояние нашей Церкви, которая сквозь века – и в наше время – любовью побеждает своих гонителей, что пребывают в расколе и ереси, и, естественно, никогда не отворачивается от них, а всегда призывает с любовью в лоно Церкви.

В нашей стране известны мемуары Доне Илиевского, опубликованные в книге «Смысл некоторых возражений против автокефалии МПЦ» (Скопье, 1970), где автор недвусмысленно говорит о том, что «в 1967 году на заседании Центрального Комитета Коммунистической партии было принято решение о провозглашении автокефальной Македонской Православной Церкви (МПЦ), которая прекратит все канонические отношения с Сербской Православной Церковью (СПЦ)»! Это решение вышеупомянутого заседания было выполнено, и МПЦ в 1967 году впала в состояние раскола, в котором, к сожалению, находится до настоящего времени.

Странно, что кто-то мог подумать, будто соборное Православие признает такое решение партии!

Руководствуясь чувством пастырской заботы, в начале 1990-х годов, после падения коммунизма, СПЦ начала переговоры о возвращении раскольной МПЦ в лоно соборной Церкви. В 2002 году результатом переговоров стало подписание Нишского договора Комиссией по переговорам МПЦ с согласия раскольнического архиепископа; этот договор был исполнен единственно архиепископом Охридским Иоанном, который воссоединился с Сербской Православной Церковью. С того времени в Республике Македония существует каноническая автономная Охридская Архиепископия, которая действует в канонических рамках Сербской Православной Церкви, а также здесь есть самопровозглашенная раскольническая МПЦ. 28 июня 2002 года (в письме за регистрационным номером 3727) блаженноупокоенный Патриарх Московский и всея Руси Алексий написал блаженноупокоенному Патриарху Сербскому Павлу следующее: «Нас глубоко печалит пребывание верующих Республики Македония вне лона Церкви. Единственное утешение Господне, что один из архиереев Республики Македония – митрополит Велесский Иоанн (сейчас архиепископ Охридский), вступил в каноническое единство и единение с Вашей Святостью, а вместе с этим и со Вселенским Православием. С чем мы и поздравляем этого брата во Христе через Вас и дважды упоминаем его в наших молитвах».

 

Архиепископ Охридский Иоанн на скамье подсудимых

    

Но с 2002 года, из-за вступления архиепископа Охридского Иоанна в единство с Церковью, раскольники начали гонения против него и канонической Церкви. Каноническая Церковь приняла эти гонения с радостью, питая надежду, что раскольники зададут себе существенно важный вопрос: «Чего мы добились этими преследованиями?», поняв, что гонениями они наносят вред только самим себе, так как эти притеснения ни к чему не ведут; в конце концов они, как люди, которые не создавали, а лишь унаследовали раскол, поймут, что им нетрудно вернуться к спасительной соборности и единству Православия. И несмотря на всё то, что они совершили против Церкви, – повторюсь еще раз – всё Православие ждет их!

– Недавно стало известно о новом приговоре архиепископу Охридскому Иоанну. В чем обвиняют владыку? Насколько обоснованны эти обвинения, и что в действительности стоит за ними?

– Архиепископу Охридскому Иоанну предъявляли самые различные обвинения. Представьте себе, архиепископ Охридский Иоанн, который проповедует и всей сутью своей жизни свидетельствует о евангельской любви, был обвинен даже в разжигании религиозной ненависти – только потому, что вступил в единство с Церковью, за что и попал в заключение. Когда такого рода обвинения оказались несостоятельными, раскольники инкриминировали ему финансовые махинации. Пока он был митрополитом МПЦ, церковные финансовые инспекции не имели претензий к архиепископу Охридскому Иоанну, видели только лучшие показатели служения – естественно, тогда его ни в чем не обвиняли. Но как только он вступил в единство с Сербской Православной Церковью, он сразу же стал мишенью – был атакован всякого рода ложными наветами, при этом самим руководством раскольнической МПЦ. Но если бы раскольнические епископы уважали церковные каноны, они соблюдали бы и канон 9 (IV Вселенского Собора), которым устанавливается, что церковные лица не должны судиться в мирских судах. Но в течение последних 11 лет по директиве раскольнической МПЦ архиепископ Охридский Иоанн был приговорен к заключению в тюрьму семь раз, а в последнее время гонения коснулись и других епископов, монашества и верующих Архиепископии.

В течение последних 11 лет архиепископ Охридский Иоанн был приговорен к заключению в тюрьму семь раз.

В этом году наша Церковь отмечала 1700-летие принятия Миланского эдикта, которым гарантируется свобода вероисповедания. Святой царь Константин понял, что невозможно силой и по приказу заставить человека верить или не верить. Видимо, то, что понял святой царь Константин, в нашей стране никому не понятно! И после принятия Миланского эдикта как можно в XXI веке насильно заставлять людей быть частью раскола! Это немыслимо! Святой царь знал, что ни одно общество не выживет, если каждому гражданину не будет обеспечено главное – вера, искренность, свобода. Как могут отмечать этот значимый юбилей те, кто находятся в расколе, преследуя свободу выбора принадлежать соборному Православию, – нам невозможно и представить! И демократия без уважения свободы вероисповедания – это не демократия!

И всё же пусть празднование годовщины принятия Миланского эдикта подвигнет всех жителей нашей страны задуматься и понять значение этого события, чтобы празднование это оказалось достойным. Пусть этот год станет годом окончательного освобождения архиепископа Иоанна, годом прекращения гонений за веру и годом начала возврата раскольников к единству Церкви.

 

Епископ Стобийский Давид (Нинов) рукополагает клирика

– Каково здоровье архиепископа, как он воспринимает обрушившиеся на него испытания?

– Суд еще в марте этого года одобрил рекомендации врачей по поводу операции архиепископу Охридскому Иоанну, необходимость которой возникла из-за проблем со здоровьем, появившихся у него во время его тюремных злоключений. Но до сих пор по неизвестным причинам эта операция так и не была проведена! Архиепископ Охридский Иоанн также страдает диабетом. Условия его пребывания в камере предварительного заключения и в тюрьме ниже стандартных. За плохие условия содержания заключенных наше общество постоянно подвергается международной критике. Об этом недавно говорил митрополит Черногорско-Приморский Амфилохий во время проповеди на литургии в Скопье: «Блаженнейший Архиепископ Иоанн мог бы оставаться там, где и был, – в расколе, – и не был бы тогда в заключении шесть раз, и, опять-таки, не находился бы в заключении в настоящее время. Создается впечатление, что его не просто отправили в тюрьму, но демонская и злая сила использует все возможные средства, чтобы его убить, – это мое мнение, сложившееся у меня по приезде сюда. К сожалению, отношение властей в этом государстве к нему, а через него и к вам, – это просто-напросто способ его уничтожить, по-другому объяснить их поступки невозможно!»

Но необходимо подчеркнуть, что архиепископ Охридский Иоанн, пребывая в тюрьме, свободен, и этим показывает, что, к сожалению, есть люди, которые могут быть в тюрьме, и находясь вне ее стен. Архиепископ Иоанн понимает свободу как единство, объединение, соборность в Церкви, в то время как раскольники понимают свободу как всеобъемлющее освобождение от других, что представляет собой самый суровый вид самолюбия.

– В этом году также состоялся процесс против едва ли не всех архиереев, клириков и игумений Православной Охридской Архиепископии. Расскажите о нем.

– Да, епископы, монастыри и верные люди Охридской Архиепископии изъявили желание личными средствами помочь Архиепископии, но раскольники придумали обвинение, что якобы это были средства архиепископа Охридского Иоанна, которые он взял у раскольной МПЦ 15 лет назад! В сущности, как и во времена однопартийной системы, это обвинение – в который раз – значило свободный доступ полиции в епископские канцелярии, монастыри, дома прихожан с целью забрать всё, что можно, даже книги записи крещений и венчаний (к слову, эти книги не отбирали даже при коммунистической власти и во времена Оттоманской империи), а были и случаи физического насилия, примененного к некоторым монахиням. Свидетелями против канонической Церкви и в этом судебном процессе вновь стали раскольнические клирики, которые требуют осуждения архиепископа Охридского Иоанна! Суд приговорил архиепископа Охридского Иоанна к трем годам лишения свободы, всех других – епископов, монашество и прихожан (всего 19 человек) – к двум годам тюремного заключения условно; также было конфисковано имущество Архиепископии.

Книги записи крещений и венчаний не отбирали даже при коммунистической власти и во времена Оттоманской империи!

Вашим читателям известны слова Христовы: «Если Меня гнали, будут гнать и вас» (Ин. 15: 20). Эти слова являются критерием, по которому Соборная Церковь всегда оценивала качество своей жизни. В Республике Македония при коммунистах не было никаких гонений Церкви; напротив, была провозглашена автокефалия. Поэтому архиепископ Охридский Иоанн имеет обыкновение говорить, что сейчас пришла наша очередь немного пострадать. Имея это в виду, мы должны доказать, в силу наших возможностей, что наши сердца там, где наше сокровище, а наше сокровище – в соборности Церкви (см.: Мф. 6: 21).

– Кажется, власти Македонии делают всё, чтобы если не уничтожить, то предельно затруднить существование Охридской Архиепископии. Удалось ли им добиться этого? Каково настроение верующих?

– Мы в автономной Охридской Архиепископии не слышали, чтобы еще где-то в мире проводились одиннадцатилетние гонения и аресты православного епископа только потому, что он, руководствуясь свободой выбора, избрал принадлежность соборной Церкви.

В античном мире жил известный Прокруст, который, выказывая свое «гостеприимство» странствующим, предлагал им для отдыха свое ложе. Если гость был длиннее ложа, ему рубили ноги. Если, наоборот, был короче, его растягивали до смерти. В рабстве Прокруст оставлял лишь тех немногих, чья длина совпадала с его ложем. В XXI веке религиозные претензии изменчивой македонской политики и политическая дрессировка раскольнической МПЦ становятся Прокрустовым ложем для всё большего числа македонских граждан.

Для православных людей клевета – это ужасное проявление ненависти и злобы, а раскольники не перестают клеветать на нашу Церковь перед общественностью. Клевета – это рана для того, кому она наносится. В течение всех вышеупомянутых лет раскольники придумывают различного рода наветы на архиепископа и Архиепископию, но такую клевету старец Иосиф Исихаст называл «оружием самообороны тех, кто имеет комплекс заниженной самооценки, и так как они не могут скрыть собственных бедности и ничтожности, то и занимаются очернением тех, кто выше их».

Цель клеветы – сломить твердость. В Евангелии читаем, что диавол через фарисеев тоже воздвигал ложь на Христа. Автономная Охридская Архиепископия, как носитель соборной любви, терпит и будет терпеть раны от клеветы, всегда руководствуясь примером Христа Господа, Который простил диавольским клеветникам. Соборная Церковь по всему миру, принимая самый тяжелый крест, украшает себя словами из Евангелия: «Блажени есте, егда поносят вам, и ижденут, и рекут всяк зол глагол, на вы лжуще Мене ради» (Мф. 5: 11).

 

Епископ Стобийский Давид (Нинов)

    

Значит, ответ на ваш вопрос однозначен: верные укрепляются в вере, а раскольники, как мы видим, только теряют, продолжая гонения, так как к нам обращается всё больше людей, которые сострадают Церкви.

– Изменилось ли как-то отношение македонского общества к Охридской Архиепископии за последние годы в связи с этими событиями?

– Предыдущий македонский премьер г-н Любчо Георгиевский открыто заявил (еженедельник «Фокус», № 891/892 от 27.07.2012): «Архиепископ Иоанн является политическим заключенным»! В духе этих слов, похоже высказывались и другие известные профессора (например, профессор университета г-жа Мирьяна Найчевска). Большинство интеллектуалов придерживаются подобного же взгляда. Особенно и в связи с тем, что «Amnesty International» назвала архиепископа Охридского Иоанна «узником совести»; и другие международные доклады говорят о том, что наш суд, преследующий Церковь, – самая коррумпированная и самая проблемная организация нашего общества! Значит, что-то меняется медленно, но уверенно.

Гонители Церкви всё еще не определились с целью своей истории, ее направления, не знают, куда они идут.

Было бы хорошо посмотреть на вышесказанное через призму того, о чем мы не так давно проповедовали на одном из богослужений, а именно, что вековой опыт показывает: те, кто гонят Церковь, всё еще не определились с целью своей истории, ее направления, не знают, куда их приведет, если они продолжат идти тем путем, которым идут! По слову одного современного отца и учителя, история тех, кто гонят Церковь, то есть Христа, представляет собой одно обычное, бесцельное течение и счет каких-то событий. Но мы, в духе нашего православного наследия, не смотрим на историю как на последовательность причин и следствий. Для нас в Церкви история не развивается от начала до конца, но движется от эсхатона и открывается к началу. Не столько важно то, что было, а важно то, что будет! Христос не приходит к нам только из прошлого, а скорее – из будущего! Поэтому мы не можем согласиться с тем, что по прошествии времени вещи для нас становятся хуже и дальше от Истины. Напротив, по прошествии времени вещи для нас становятся все лучше и лучше и все ближе к Истине.

– Кажется, о событиях в Македонии мало осведомлены в других странах. Чувствуете ли вы поддержку остального православного мира?

– Да, и сердечно благодарны за эту поддержку! Мы соборная Церковь и знаем, что когда мы радуемся, тогда и вся Церковь радуется за нас, когда мы страдаем – целая Церковь страдает. Могу добавить еще следующее: мир эти гонения и страдания называет борьбой за свободу веры – Церковь же в гонениях и страданиях видит исповедание веры! Одни делают всё возможное, чтобы гонения прекратились, другие не в состоянии этого делать, третьи смотрят в ожидании, но никто не остается равнодушным.

– Как люди находят путь в Охридскую Архиепископию? Расскажите несколько ярких историй обращений, если можно.

– Раскол опасен, потому что является скрытым неприятелем. Люди легко распознают, когда кто-то принадлежит к другой христианской деноминации, но раскол им узнать тяжело. В расколе никто себя не спрашивает, почему канонические православные архиереи и священники не находятся в евхаристическом союзе с раскольническими клириками, а, наоборот, оправдывают это, оскорбляя канонические Церкви. К примеру, один раскольнический архиепископ заявил, что тот факт, что всё Православие не принимает самопровозглашенную автокефалию МПЦ, является признаком «духовной незрелости» (ТВ «Сител», эфир от 07.10.2012). Люди постоянно подвергаются такого рода пропаганде.

Люди легко распознают, когда кто-то принадлежит к другой христианской деноминации, но раскол им узнать тяжело.

Так что с помощью политической пропаганды, сокрытия сведений, нагнетания страха делается всё для того, чтобы люди просто не понимали, что такое раскол! Предполагаю, что такими же являются и обстоятельства раскола Денисенко в Украине.

Среди нас есть люди, которые, будучи раскольниками, пришли на литургию на Святой Горе Афон или в других соседних Поместных Церквах, и тот факт, что святогорцы, как и священники Поместных Церквей, не позволяют раскольникам причащаться в канонической Церкви, дал возможность многим из них понять, что такое раскол, и вернуться в церковное единство. Другие люди, глядя на гонения Церкви и зная историю раскола, распознали подлинность канонического Православия и вступили в соборность, понимая, что соборность – это нечто, без чего невозможно существовать, что это сущность Церкви. Имеем и случаи, когда раскольнические духовники не могли ответить на вопросы верующих, почему МПЦ не находится в единении соборного Православия, и люди просили священника вместе перейти в соборную Церковь. Есть и случаи, когда некоторые люди, к примеру свидетели Иеговы, вступали в каноническую Церковь. Значит, Господь всегда находит Своих людей! Существенный вопрос, который человек может задать сам себе: почему я не могу быть тем, кого найдет Господь?

 

Епископ Стобийский Давид (Нинов)

    

– Уже одиннадцать лет Охридская Архиепископия находится в состоянии притеснений и фактически гонений. Что помогает вам выжить и даже развиваться в столь неблагоприятных условиях?

– Воскресение – это стиль жизни православного христианина. Следуя такому устройству жизни, человек, столкнувшись с различными неблагоприятными жизненными ситуациями, всегда поднимается и идет вперед. Находясь в такой крестово-воскресной атмосфере, Церковь беспрестанно стремится к встрече с будущим, встрече с Воскресшим Христом.

Нам помогает то, что каждый человек в автономной Охридской Архиепископии старается во всех людях всегда видеть Воскресшего Христа.

Значит, необходимо за всё прощать – ради Воскресения; и как и сейчас, так и постоянно радоваться и обожать свое существование в канонических литургических собраниях, которые представляют собой конец безысходностям в мире.

Позвольте мне завершить эту нашу беседу, поприветствовав вас и всех ваших читателей самым радостным приветствием: Христос воскресе!

 

 

С епископом Стобийским Давидом (Ниновым)

беседовал диакон Георгий Максимов

29 января 2014 года

 

 

 

http://www.pravoslavie.ru/orthodoxchurches/66971.htm

[Walter]

Ево интервјуа на македонском : 

 

 

 

 

Епископ стобиски Давид (Нинов):

 

Црквата во гонењата и страдањата гледа исповедање на верата

 

 

 

Во Руската Православна Црква продолжува интересот за прогонот на канонската Православна Црква во Р. Македонија, автономната Охридска Архиепископија. Една од најпосетените православни интернет страници „Православие.ру“, го пренесува разговорот на ѓаконот Георгиј Максимов од Руската Православна Црква со Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид. Во разговорот тие се осврнуваат на актуелната состојба на државен прогон врз верска основа насочен кон Архиепископот охридски и Митрополит скопски Јован, кон Епископите, клирот, монаштвото и верниците на Православната Охридска Архиепископија. Во продолжение ја пренесуваме содржината на разговорот објавена на „Православие.ру“. Во 2002 год. значителен дел од македонските верници на чело со тогашниот Митрополит велески г. Јован (Вранишковски), сега Архиепископ охридски, излезе од расколот и го обнови заедничарењето со СПЦ, а преку неа и со сите помесни Православни Цркви. Беше формирана Православната Охридска Архиепископија. И сите овие години Архиепископијата живее фактички во услови на прогон од страна на македонските власти, а Владиката Јован е подложен на постојани судски истраги под измислени и лажни обвиненија. Сега Владиката Јован повторно е во затвор. За тоа каква е состојбата во Архиепископијата денес, што помага таа, не само да опстојува, туку и да се развива во толку неблагопријатни услови, како Архиепископот Јован ги поднесува искушенијата кои го снајдоа – говориме со Епископот стобиски Давид (Нинов), викар на Архиепископот охридски.

 

 

Ваше Преосвештенство, Ве молам раскажете ни за сегашната состојба на Православната Охридска Архиепископија и нејзината положба во Македонија.

Современата состојба на Православната Охридска Архиепископија е состојба на радост, на луѓе кои ѝ се радуваат на соборноста на Црквата и тоа не со некоја половична радост, туку со полнотата на радоста. Вам ви е познато дека оној којшто неправедно страда, тој ја прима божествената утеха и сака срдечно да им се заблагодари на оние коишто му ја нанесуваат неправдата, токму заради радоста што чувствува дека произлегува од неправедниот прогон. Тоа е радоста, којашто без престан ја гледаме на лицето и ја слушаме во гласот на затворениот Архиепископ охридски Јован. Всушност, радоста е положбата на нашата Црква, којашто и низ вековите, и денес, со љубов ги победува своите гонители од расколите и ересите, но се разбира никогаш не ги отфрла, туку ги повикува во љубовта на Црквата.

Во нашата татковина се познати мемоарите на Доне Илиевски објавени во книгата: „Смислата на некои отпори против автокефалијата на МПЦ“ (Скопје, 1970 г.), кадешто авторот недвосмислено предочува дека: „во 1967 г., на состанок на Централниот комитет на комунистичката партија беше донесена одлука да се прогласи автокефална Македонска Православна Црква (МПЦ), која ќе ги прекине сите канонски врски со Српската Православна Црква (СПЦ)“! Таа одлука од споменатиот состанок беше спроведена, и МПЦ во 1967 г., западна во состојба на раскол, во којашто, за жал, се наоѓа и денес! Чудно е како некој би можел да очекува дека соборното Православие ќе признае една таква партиска одлука! Сепак, поаѓајќи од пастирската грижа, после падот на комунизмот, во почетокот на 90-тите години, СПЦ започна преговори за враќање на расколничката МПЦ во соборноста на Црквата. Во 2002 г., тие преговори резултираа со взаемно потпишување на Нишкиот договор, според кој на Црквата во Р. Македонија ѝ се дава најширока возможна автономија. Но, иако потпишан од страна на Комисијата за преговори на МПЦ со согласност на расколничкиот архиепископ, тој договор единствено го испочитува Архиепископот охридски Јован, кој се врати во единство со Српската Православна Црква. Од тогаш во Р. Македонија постои канонската автономна Охридска Архиепископија која дејствува во канонското подрачје на Српската Православна Црква и постои самопрогласената расколничка МПЦ. На 28-ми Јуни 2002 г., (во писмото со број на протокол: 3727), блаженопочившиот Патријарх Московски и на цела Русија Алексеј му напиша на блаженопочившиот Патријарх српски Павле: „Нас длабоко нè опечалува пребивањето вон црковно заедничарење на верниците во Р. Македонија. Искусуваме утеха од Господа тоа што еден од Архиереите од Р. Македонија, Митрополитот велески Јован (сега Архиепископ охридски), стапил во канонско заедничарење и единство со Вашата Светост, а со самото тоа и со полнотата на Вселенското Православие. Оттука и ние овој брат во Христа го поздравуваме преку Вас и двојно го споменуваме него во нашите молитви“. Но, од 2002 г., заради пристапувањето на Архиепископот охридски Јован во единство со Црквата, расколниците започнаа да го прогонуваат него и канонската Црква, а канонската Црква тој прогон го прифаќа со радост, надевајќи се дека расколниците еден ден ќе си го постават суштинското прашање: „што постигнавме со прогонот“, истовремено сфаќајќи дека со прогонот си наштетуваат единствено на себе си, дека прогонот што го спроведуваат нема да ги одведе никаде, та конечно, како луѓе кои не го создале, туку го наследиле расколот ќе сфатат дека и не треба да им биде тешко да се вратат во спасителната соборност и единство на Православието. И покрај сè што направија против Црквата, еднаш рековме и ќе повториме – целото Православие чека на нив!

Познато е дека неодамна имаше нова пресуда против Архиепископот охридски Јован. За што беше обвинет Владиката, колку беа поткрепени со докази тие обвиненија, и што всушност стои зад нив?

Архиепископот охридски Јован досега бил обвинуван за најразлични нешта. Замислете, Архиепископот охридски Јован, којшто со своето постоење ја проповеда и сведочи евангелската љубов, беше обвинет дури и за ширење на верска омраза, само затоа што пристапи во единство со Црквата, за што и лежеше во затвор. Кога таквите обвиненија станаа проѕирни, расколниците го обвинија за финансиски малверзации. Додека беше Митрополит во МПЦ, црковните финансиски инспекции кај Архиепископот охридски Јован не наоѓаа неправилности туку подобрено работење, та следствено тогаш немаше никакви обвиненија, но откако пристапи во единство со Српската Православна Црква, тој стана мета на разни лажни обвиненија и тоа од самиот врв на расколничката МПЦ. Но, кога расколничките епископи би ги почитувале каноните на Црквата, тие би го почитувале и канонот 9 (од IV-от Вселенски Собор), кој предвидува црковни лица да не се тужат по светски судови. Но, во последниве единаесет години, со директна заложба на расколничката МПЦ, Архиепископот охридски Јован е затваран седумпати, а во последно време прогонот се прошири и врз останати Епископи, монаштво и верници на Архиепископијата.

Оваа година нашата Црква прославува 1700 години од донесувањето на Миланскиот едикт, со којшто беше загарантирана слободата на вероисповедта. Светиот цар Константин виде дека е невозможно, човекот, со присила и наредба, да биде натеран да верува или да не верува. Се чини дека тоа што го виде светиот Константин е тешко видливо во нашата татковина! И после искуството на Миланскиот едикт, како би можеле во XXI-от век на сила да ги натерате луѓето да бидат дел од расколот! Тоа е невозможно! Светиот цар знаеше дека ниту едно општество нема да преживее доколку не му го дозволи на секој свој граѓанин основното – верата, искреноста слободата! Како, пак, ќе го празнуваат овој голем јубилеј, оние што се во раскол, кога спроведуваат прогон врз слободниот избор да се припаѓа на соборното Православие, не ни е познато! И демократијата без почитување на слободата на вероисповед, не е демократија!

Сепак, и оваа прослава на донесувањето на Миланскиот едикт, нека ни биде повод на сите нас во нашава татковина, да ја сфатиме големината на настанот што го славиме, та за прославата да биде достоинствена, оваа година нека биде година на конечно ослободување на Архиепископот охридски Јован, година на прекин на прогонот врз верска основа и година на почеток на враќање на расколниците во единството на Црквата.

Какво е здравјето на Архиепископот, како ги поднесува искушенијата кои го снајдоа?

Судот уште во Март, оваа година, даде одобрение на лекарската препорака за операција на Архиепископот охридски Јован, заради здравствените проблеми, со коишто тој се здоби во затворите. Но, досега, од непознати причини, таа операција не е извршена! Архиепископот охридски Јован, исто така е дијабетичар. Времето во притвор и затвор тој го поминува во исклучително субстандардни услови. За лошите услови во затворите нашето општество трпи меѓународна критика. Затоа, неодамна Митрополитот Црногорско-приморски Амфилохиј, кога служеше Литургија во Скопје, рече: „Блаженејшиот Архиепископ Јован можеше да остане и таму кадешто беше, во расколот. Така, не би бил затворан дури шест пати, та и денес не би се наоѓал повторно во затворот. Се добива впечаток дека него, не само што го имаат затворено, но демонска и зла сила ги ползува сите возможни средства – како би го убиле. Тоа е мојот впечаток, со којшто се здобив по моето доаѓање тука. За жал, односот на властите на оваа држава, кон него, а преку него и кон Вас, едноставно претставува начин како него да го уништи. Поинаку не е возможно да се објаснат нивните постапки!“

Но, неопходно е да се предочи и дека Архиепископот охридски Јован ја живее слободата во затворот, та на тој начин покажува дека, за жал, постојат и луѓе, кои можат да бидат заробени и надвор од затворот. Архиепископот охридски Јован ја разбира слободата како единство, заедница, соборност во Црквата, додека расколниците ја разбираат слободата како целосно ослободување од другиот, што претставува најсуров вид на самољубие.

Истата година се одвиваше и процес против скоро сите Архиереји, клирици и игумании на Православната Охридска Архиепископија. Раскажете ни за тоа.

Да, Епископите, манастирите и верниот народ на Охридската Архиепископија посакаа со лични средства да го помогнат животот на Архиепископијата, но расколниците измислија обвинение дека наводно токму тие средства Архиепископот охридски Јован, пред 15 години ги зел од расколничката МПЦ! Всушност, како во времето на еднопартискиот систем, тоа обвинение, по којзнае кој пат, значеше отворање на вратите за полицијата да влезе во епископските канцеларии, во манастирите, во домовите на верниците, и да одземе сѐ што можеше да се одземе, дури и матичните книги на крстени и венчани (на пр. тие книги не беа одземани ниту во комунизмот, ниту во отоманската империја), а имаше случаи дури и на физичко малтретирање на монахињи. Како сведоци против канонската Црква и во овој судски процес, како и во секој друг, повторно се појавија расколнички клирици, кои бараа Архиепископот охридски Јован да биде осуден! На крајот од процесот, судот го осуди Архиепископот охридски Јован на три години затвор, сите останати Епископи, монаштво и верници (вкупно 19 лица), на две години затвор условно, а беше консфискуван и имотот на Архиепископијата.

На Вашите читатели им се познати зборовите Христови: ако мене ме гонеа и вас ќе ве гонат (Јован 15. 20). Тие зборови се критериумот, според кој Соборната Црква секогаш го вреднувала квалитетот на својот живот. Во Р. Македонија за време на комунизмот немаше никаков прогон на Црквата, напротив се прогласуваше автокефалија. Затоа, Архиепископот охридски Јован има обичај да каже дека сега ни дојде редот и нам малку да пострадаме. Имајќи го ова предвид, треба да покажеме дека, според силите, нашите срца се таму кадешто е нашето богатство, а нашето богатство е во соборноста на Црквата (Матеј 6. 21).

Изгледа дека властите на Р. Македонија прават сè за, ако не да ја уништат, тогаш крајно да го отежнат постоењето на ПОА. Дали успеаа да го постигнат тоа? Какво е расположението на верниците?

Ние во автономната Охридска Архиепископија немаме слушнато дека било каде во светот се спроведува единаестгодишен прогон и затвори врз православен Архиепископ само затоа што, по слободен избор, одбрал да припаѓа на Соборната Црква.

Во античкиот свет постоеше познатиот Прокруст, кој во своето „гостољубие“, на патниците, за одмор им го нудеше својот кревет. Ако гостинот беше подолг од креветот, Прокруст му ги сечеше нозете. Ако, пак, беше пократок го истегнуваше со сила што убива. Остануваа да му робуваат само малкумина чија должина се совпаѓаше со креветот. Во ХХI-от век, религиските претензии на транзиционата македонска политика и политичката издресираност на расколничката МПЦ, стануваат Прокрустова постела за сѐ поголем и поголем број македонски граѓани.

За православните луѓе, клеветата е ужасна пројава на омраза и злоба, а расколниците не престануваат да ја клеветат нашата Црква пред општеството. Клеветата претставува рана за оној што ја поднесува. Во текот на сите овие спомнати години, расколниците искажуваат разни клевети врз Архиепископот и Архиепископијата, но таквите клеветења старецот Јосиф Исихаст ги нарекува: „одбранбено оружје на оние што имаат комплекс на пониска вредност, бидејќи не можат да ја покријат сопствената голотија и сопствената ништожност, та се обидуваат да ги оцрнат оние, коишто се наоѓаат повисоко од нив.“

Целта, значи, на клеветата е да ја скрши цврстината. Во Евангелието гледаме дека ѓаволот, преку фарисеите, истото му го приредуваше на Христа. Автономната Охридска Архиепископија, како носител на соборната љубов, ја поднесувала и ќе ја поднесува раната од клеветите, имајќи го секогаш за свој архетип Христа Господа, којшто им прости на ѓаволоподобните клеветници. Соборната Црква, насекаде низ светот, подигајќи го овој најтежок крст, се украсува со зборовите на Евангелието: „Блажени сте кога ве срамотат и прогонуваат, и лажејќи говорат против вас секакви грди зборови, заради Мене“ (Мат. 5. 11).

Значи, одговорот на Вашето прашање е едноставен: верните се утврдуваат во верата, а наш впечаток е дека расколниците со прогонот постојано губат, бидејќи ни се обраќаат сè повеќе луѓе, коишто сострадуваат со Црквата што страда.

Во врска со тие настани, дали се измени нешто во односот на македонската јавност кон ПОА во последните години?

Поранешниот македонски премиер г. Љубчо Георгиевски отворено изјави (неделникот „Фокус”, бр. 891/892, 27.07.2012), дека: „Архиепископот Јован е политички затвореник“! Во духот на овие зборови, слично се имаат изразено и други угледни професори (на пр. универзитетскиот професор г-ѓа Мирјана Најчевска). Кај мнозина интелектуалци е присутен идентичен став. Особено и заради фактот што „Амнести Интернешнл“ го прогласи Архиепископот охридски Јован за „затвореник на совеста“, а и останати меѓународни извештаи упатуваат на нашите судови, коишто ја гонат Црквата, како на најкорумпиран и најпроблематичен дел од нашето општество! Значи, нештата се менуваат полека, но сигурно.

Добро би било горереченото да се види низ призмата на она за што неодамна зборувавме на една богослужба, а тоа е дека вековното искуство покажува дека оние што ја гонат Црквата, сè уште ја немаат определено целта на нивната историја, односно каде ги води таа, вака како што се појдени! Согласно на зборовите на еден современ отец и учител, историјата, за оние што ја гонат Црквата, т.е. Христа, претставува само едно обично, бесцелно бележење и набројување на некакви настани. Но, ние, во духот на нашето православно предание, на историјата не гледаме како на закон од причини и последици. За нас во Црквата, историјата не се развива од почетокот кон крајот, туку таа се развива од есхатонот, па се отвора кон почетокот. Не е важно толку тоа што било, колку што е важно она што ќе биде! Христос не ни доаѓа само од минатото, туку попрво од Иднината! Затоа, ние не можеме да се согласиме дека како што проаѓа времето, нештата за нас стануваат полоши и пооддалечени од Вистината. Напротив, како проаѓа времето, нештата за нас стануваат сè подобри и подобри, и поблиску се до Вистината.

Се чини дека за настаните во Македонија малку се свесни во другите земји. Ја чувствувате ли Вие поддршката од страна на останатиот православен свет?

Да, и срдечно сме благодарни за поддршката! Ние сме соборна Црква и знаеме дека кога ние се радуваме, тогаш целата Црква се радува со нас, кога ние страдаме страда целата Црква. Би можеле да го додадеме и следново: светот, овој прогон и страдање ги именува – тортура врз верските слободи; Црквата, пак, во поднесувањето на прогоните и страдањата препознава исповедање на верата! Едни се грижат прогонот да престане, други се немоќни да го прават тоа, трети гледаат со исчекување, но никој не е рамнодушен.

Како луѓето го наоѓаат патот до ПОА? Раскажете ни, ако е можно, за некои впечатливи случаи на обраќање.

Расколот е опасен затоа што е сокриен непријател. Луѓето лесно препознаваат доколку некој припаѓа на друга христијанска деноминација, но расколот им е тешко да го препознаат. Во расколот никој не се прашува зошто канонските православни архиереји и свештеници не се во евхаристиско заедничарење со расколничките клирици или, пак, тоа несослужување си го оправдуваат со навреди кон канонските Цркви. Во една прилика расколничкиот архиепископ изјави дека тоа што целото православие не ја прифаќа самопрогласената автокефалија на МПЦ е чин на „духовна незрелост“ (ТВ Сител, 07.10.2012). Луѓето се постојано изложени на ваков тим на пропаганда.

Значи, политичката пропаганда, незнаењето и сеењето страв прават на луѓето да не им е познато – што е раскол! Претпоставувам дека не се различни и околностите со расколот на Денисенко во Украина.

Кај нас постојат луѓе, коишто како расколници отишле на Литургија на Света Гора или во некоја од соседни, помесни цркви, та фактот што светогорците, како и свештениците од помесните цркви не им дозволуваат причест на расколниците во канонската Црква, направил мнозина од нив да сфатат што е расколот и да се вратат во единството на Црквата. Други, пак, гледајќи го прогонот на Црквата и информирајќи се за историјата на расколот, ја препознале автентичноста на канонското Православие и пристапиле во соборноста, сфаќајќи дека соборноста не е нешто без коешто се може, туку е самата суштина на Црквата. Имаме случаи кога расколничките духовници не можеле да одговорат на прашања од верниците зошто МПЦ не е во заедница со соборното православие, па луѓето го молеле расколничкиот свештеник заедно да пристапат во соборната црква. Имаме и случаи кога некои луѓе од на пр. Јеховини сведоци ѝ пристапиле на канонската Црква. Значи, Господ секогаш си ги наоѓа своите луѓе! Суштинското прашање, коешто човекот може да си го постави доколку сака е: зошто јас да не бидам тој човек, когошто Господ ќе го најде?

Веќе единаесет години ПОА се наоѓа во состојба на малтретирање и дејствителен прогон. Што Ви помага да опстанете, та дури и да се развивате во толку неблагопријатни услови?

Воскресението е стилот на живот на Православниот Христијанин. Согласно на тој стил на постоење, човекот, бивајќи соочен со најразлични животни околности, постојано се исправа и постојано оди напред. Живеејќи ја таа крсто-воскресна атмосфера, Црквата без престан ита кон средбата на иднината, средбата со Воскреснатиот Христос.

Нам ни помага тоа што секој човек од автономната Охридска Архиепископија се труди во лицата на сите луѓе да го открива Воскреснатиот Христос.

Значи, неопходно е секогаш да простуваме за сè, токму заради Воскресението, та како и сега, така постојано да се среќаваме и да го обожуваме своето постоење во канонските Литургиските Собранија, кои претставуваат крај за безизлезите на светот.

Дозволете ми и овој наш разговор да го завршам поздравувајќи Ве вас и сите Ваши читатели со најрадосниот поздрав: Христос Воскресе!

разговорот за „Православие.ру“ го водеше ѓаконот Георгиј Максимов

[Guest]

@@Walter,

 

ако буде на српском, постави овде да поставим на насловну, ако не буде превода - онда ћу овај на македонском.

[Walter]

Не би било згорег да ''екипа'' из ''мпц''  добро, ..јаако добро простудира ову фрескицу из Подгоричког Саборног храма и да се замисли ...

[Walter]

Превод појединих битнијих делова из интервјуа Владике Давида за Православие. РУ

 

 

Вл Давид : У нашој домовини су познати мемоари  Донета Илиевског објављени у књизи: „Смисао неких отпора против автокефалије  ''МПЦ“ (Скопје, 1970 г.), где аутор недвосмислено тврди: „те 1967. г. на састанку Централног комитета комунистичке партије донешена је одлука о проглашењу автокефалности Македонске Православе Цркве - (МПЦ), која би прекинула  све канонске везе са Српскатом Православном Црквом (СПЦ)“! Та одлука са поменутог састанка је и спроведена, а ''МПЦ'' је 1967 г., запала у стање раскола, у коме се, на жалост, налази и данас!

Чудно је како је уопште постојао неко ко је очекивао да ће Саборно Православље признати једну такву партијску одлуку!

[Калеидоскоп]

1767 godina.

[Walter]

1767 godina.

 

Misliš" 'iljada i sedum stotin šeeset i vtoro leto"    Ako to misli$ .. odavno je ta priča ispričana i okarakterisana .

[Walter]

Превод појединих битнијих делова из интервјуа Владике Давида за Православие. РУ

 

 

Да ли је дошло до икакве промене у односу македонске јавности према ПОА  последњих година?

Вл. Давид : Бивши македонски премијер г. Љубчо Георгиевски отворено је изјавио (недељник „Фокус”, бр. 891/892, 27.07.2012),: „Архиепископот Јован је политички затвореник“! У духу тих речи, слично су говорили и друге угледне личности (на пр. универзитетски професор гђа Мирјана Најчевска). Код великог броја интелектуалаца је присутан идентичан став. Особито ради чињенице што је„Амнести Интернешнл“  прогласио Архиепископа Јована „затвореником савести“, а и остали међународни извештаји упућују на наше судство, које прогони Цркву, као на најкорумпиранији и најпроблематичнији део нашег друштва!  
Дакле, ствари с емењају полако, али сигурно. 

[Walter]

Превод појединих битнијих делова из интервјуа Владике Давида за Православие. РУ

 

 

Дакле, политичка пропаганда, незнање и сејање страха чине да људима није познато – шта је то е раскол! Претпостављам да нема много разлике у околностима са Денисенковим расколом у Украјини?

 

Раскол је опасан зато што је скривени непријатељ. Људи лако препознају када неко припада некој другој христијанској деноминацији, али раскол је тешко препознати. У расколу нико не поставља питање зашто канонски православни архијереји и свештеници нису у евхаристијском заједничарењу са расколничким клирицима или пак то несаслуживање правдају вређањем и пребацивањем одговорности на канонске Цркве. У једној прилици, расколнички архиепископ изјављује да то што цело Православље не прихвата самопроглашену автокефалију ''МПЦ'' јесте чин „духовне незрелости“ (ТВ Сител, 07.10.2012). Људи су непрестано изложени оваквој синхронизованој врсти пропаганде, (што од саме ''мпц'', што од медија и државе - прим.прев.).

[nana]

Превод појединих битнијих делова из интервјуа Владике Давида за Православие. РУ

 

Хвала ти пуно Валтере за труд око превода 8086.gif