Сведочење библијског Стварања у свету код теолога и научника

[Ведран*]

пре 45 минута, kopitar рече

Najbolji su mi oni koji sve odgovore o smrti sipaju ko iz rukava i čude se kako to ne znaš.

пре 46 минута, kopitar рече

Ratzinger u uvodu u kršćanstvo dosta govori o tome...na kraju konst. da je možda termin " biti u Božjem sjećanju" za sada najprihvatljiviji ..

Па, ја то нисам читао. Мислим, кад нико од вас римокатолика неће да ми поклони ту књигу

 

[Isusovo magare]

пре 16 минута, Ведран* рече

Па, ја то нисам читао. Мислим, кад нико од вас римокатолика неће да ми поклони ту књигу

 

Magarac(konj) jedan..pa tražio si knjige i poslah ti stranicu..i ispod svake ti fino piše cijena..

[Ведран*]

пре 5 минута, Isusovo magare рече

Magarac(konj) jedan..pa tražio si knjige i poslah ti stranicu..i ispod svake ti fino piše cijena..

Ма ја кад сам тамо био увек набасам недељом, па само могу да блејим у излог.

И обично морам да дубље у излог зврљим јер у први план изложе проусташки историјски ревизионизам. И онда кад још то видим, експресно ме мине жеља да ту купујем било шта. 

[kopitar]

пре 50 минута, Ведран* рече

Па, ја то нисам читао. Мислим, кад нико од вас римокатолика неће да ми поклони ту књигу

 

»Uskrsnuće tijela«

a) Sadržaj novozavjetne nade u uskrsnuće. Članak ο uskrsnuću tijela stavlja nas pred neobičnu dilemu. Nanovo smo otkrili nedjeljivost čovjeka; s novim intenzitetom živimo svoju tjelovitost i doživljavamo je kao neophodan način za ostvarenje jedinstvenog čovjekova bića. Tako onda možemo na nov način razumjeti i biblijsku poruku koja ne obećava besmrtnost duši odvojenoj od tijela, već čitavu čovjeku. Na temelju takvog shvaćanja u našem se stoljeću posebno evangelička teologija svjesno suprotstavila grčkoj nauci ο besmrtnosti duše, koja se s nepravom smatra i kršćanskim idejnim dobrom. A zapravo tu dolazi do izražaja potpuno nekršćanski dualizam; jedino kršćanska vjera zna da Božja moć može mrtve probuditi na život. No ovdje se odmah pojavljuju sumnje. Grčka nauka ο besmrtnosti jest doduše problematična, ali zar biblijska poruka nije za nas kudikamo neshvatljivija? Lijepo je postaviti se na stanovište da čovjek znači jedinstvo, ali tko bi sebi, polazeći od naše današnje slike svijeta, bio kadar zamisliti uskrsnuće tijela? To bi uskrsnuće uključivalo, tako se barem čini, novo nebo i novu zemlju, zahtijevalo bi tjelesa koja ne umiru i kojima ne treba hrane, iziskivalo bi potpuno izmijenjeno stanje materije. A zar sve to nije zapravo potpuno apsurdno, dokraja protivno našem shvaćanju materije i njezinih oblika ponašanja pa zato i nepopravljivo mitološko? Mislim da se do stvarnog odgovora može doći samo ako se pažljivo ispitaju bitne intencije biblijske poruke i ako se pri tom ponovno razmisli i ο odnosu biblijskih i grčkih predodžbi. Naime, susret ovih dviju vrsta predodžbi dao je poticaj promjeni njihova poimanja a izvorne intencije sakrio je u jednom skupnom, općem gledanju, koje moramo najprije raščlaniti želimo li dospjeti do samog izvora. U prvom redu, nada u uskrsnuće mrtvih jest upravo osnovni oblik biblijske nade u besmrtnost; u Novom zavjetu ta se nada u biti ne javlja kao popunidbena ideja ο besmrtnosti duše koja bi prethodila novozavjetnoj koncepciji i bila ο njoj neovisna, već se javlja kao osnovna tvrdnja ο čovjekovoj sudbini. Doduše, već u kasnom židovstvu postojali su začeci jedne nauke ο besmrtnosti, ali grčkoga kova. I to je sigurno jedan od razloga zašto se u grčko-rimskom svijetu nije mogao više shvatiti sveobuhvatni karakter ideje ο uskrsnuću. Štoviše, sada se smatralo da se u grčkoj predodžbi ο besmrtnosti duše i u biblijskoj poruci ο uskrsnuću mrtvih krije po pola odgovora na pitanje ο vječnoj čovjekovoj sudbini, pa su se tako jedan i drugi odgovor zbrojili. Grčkoj spoznaji ο besmrtnosti duše pridodana je objava sadržana u Bibliji, koja govori kako će na kraju vremena i tijela uskrsnuti, da bi i ona zauvijek dijelila sudbinu duše: prokletstvo ili blaženstvo.

Nasuprot tome, moramo ustvrditi da tu izvorno zapravo nije bila riječ ο dvjema ι komplementarnim predodžbama; naprotiv, to su dva različita ali cjelovita nazora koje nije moguće jednostavno zbrajati. Oni imaju posve različitu predodžbu ο čovjeku, Bogu i budućnosti, i zato se i jedno i drugo shvaćanje može zapravo razumjeti samo kao pokušaj da se pruži cjelovit odgovor na pitanje ο ljudskoj sudbini. Grčko se shvaćanje temelji na zamišljanju da je čovjek složen od dvije različite supstancije; jedna od njih (tijelo) propada, a druga (duša) po sebi je nepropadljiva i zato opstoji dalje. Još više, duša postiže tek onda svoju potpunu izvornost kad se odijeli od tijela, koje je strano njezinoj biti. Biblijska koncepcija, naprotiv, pretpostavlja nedjeljivo jedinstvo čovjeka; na primjer, u Svetom pismu nema riječi kojom bi se označavalo samo tijelo odvojeno i različito od duše, i obratno, i riječ duša označava u najviše slučajeva čitavog čovjeka koji tjelesno egzistira; oni rijetki tekstovi u Bibliji u kojima se najavljuje drugačije gledanje lebde na neki način između grčkog i hebrejskog mišljenja, ali ni u kom slučaju ne napuštaju prvotno gledanje. Kad je dakle riječ ο uskrsnuću mrtvih (ne tjelesa!), Biblija ima u vidu spasenje jedinstvenog, nedjeljivog čovjeka, a ne samo sudbinu jedne (a k tome možda i sekundarne) polovine čovjeka. Prema tome, jasno je da se suština vjere u uskrsnuće uopće ne sastoji u tome da će tijelo biti vraćeno, na što smo mi u svom mišljenju tu vjeru reducirali; to stoji, mada se u Bibliji upotrebljava isključivo slika ο vraćanju tijela. A što je onda pravi sadržaj onoga što Biblija svojom slikom, znakom ο uskrsnuću mrtvih želi ljudima navijestiti kao njihovu nadu? Mislim da se to može najprije otkriti ako se biblijsko gledanje suoči s dualističkom koncepcijom antičke filozofije:

1. Ideja besmrtnosti — ili, biblijskim rječnikom: ideja uskrsnuća — odnosi se na besmrtnost »osobe«, tj. na besmrtnost čovjeka kao jedne cjeline. U grčkom poimanju čovjek kao tipično biće jest raspadljiv produkt koji kao takav ne nastavlja živjeti, već se zbog svoje heterogene strukture od tijela i duše razdvaja i polazi dvama različitim putovima; u biblijskom pak vjerovanju upravo to ljudsko biće kao takvo postoji i dalje, makar i preobraženo.

2. Riječ je ο »dijaloškoj« besmrtnosti (Bog, naime, čovjeka koji je umro budi na novi život). Besmrtnost, dakle, nije po sebi razumljiva stvar niti jednostavno posljedica nedjeljivosti, nego je djelo bića koje ljubi i koje ima moć da čovjeka nanovo oživi. Čovjek ne može potpuno propasti zato jer je on predmet Božje spoznaje i Božje ljubavi. Svaka ljubav teži za vječnošću; Božja pak ljubav ne samo da za njom teži nego je takvom i čini: ona sama jest vječnost. I stvarno, biblijska ideja ο uskrsnuću neposredno je izrasla iz ovog dijaloškog motiva: onaj koji se moli, u svojoj vjeri zna da će Bog uspostaviti pravdu (Job 19,25; Ps 73,23); čovjek koji vjeruje siguran je da će oni koji su trpjeli radi Božje stvari imati udjela u dobrim obećanjima (2 Mak 7,9). Kako besmrtnost u biblijskom smislu ne proizlazi iz vlastite moći stvari koja bi po sebi bila neuništiva, već proizlazi iz dijaloškog odnosa čovjeka prema Stvoritelju, ona se mora zvati uskrsnućem (u tranzitivnom smislu, tj. uskrišenjem). A kako Stvoritelj nema u vidu samo dušu, nego čovjeka koji se ostvaruje u povijesnoj tjelesnosti, i upravo njemu poklanja besmrtnost, besmrtnost se onda mora zvati uskrsnućem mrtvih, odnosno uskrsnućem ljudi. Ovdje treba spomenuti da i u obrascu našega Simbola gdje se govori ο »uskrsnuću tijela«, riječ »tijelo« (put) znači zapravo »svijet ljudi«, »ljudski svijet« (na način biblijskog izražavanja, npr.: »Svako će tijelo vidjeti Božje spasenje« itd.). Ni ovdje se ta riječ ne shvaća u smislu tjelesnosti koja bi bila odvojena od duše.

3. Činjenica da se uskrsnuće očekuje na »sudnji dan«, to jest na svršetku povijesti, i u zajednici sa svim ljudima, upućuje na općeljudski značaj ljudske besmrtnosti. Besmrtnost se dakle odnosi na sve čovječanstvo, jer pojedinac je živio od njega, za njega i s njime, pa će na temelju toga i primiti blaženstvo ili prokletstvo. U biti ta se činjenica nameće od sebe iz općesvjetskog karaktera biblijske ideje ο besmrtnosti. Duši kako ju je poimalo grčko mišljenje tijelo, kao i povijest, jest nešto posve izvanjsko; duša egzistira i dalje pošto se odvoji, a zato joj ne treba drugog bića. Nasuprot tome, za čovjeka koji se shvaća kao jedinstvo, su-čovječnost je konstitutivna stvar; ako on ima i dalje živjeti, onda ova dimenzija ne može biti nikako isključena. Tako je, čini se, s biblijskog stanovišta riješeno vrlo sporno pitanje da li je poslije smrti moguće zajedništvo ljudi; a to se pitanje moglo uopće i pojaviti samo zato što su kod samog polazišta prevladavali grčki misaoni elementi. Ako se, naime, vjeruje u »zajedništvo svetih«, onda biva izlišna misao ο anima separata (o »odijeljenoj duši«, ο čemu govori školska teologija). 

Sve ove misli postale su u svom punom opsegu moguće tek u novozavjetnoj konkretizaciji biblijske nade — jer sam Stari zavjet u krajnjoj liniji ne rješava pitanje ο čovjekovoj budućnosti. Čovjekova se budućnost definitivno otvara tek s Kristom, s čovjekom koji je »jedno s Ocem«, čovjekom po kojemu je ljudsko biće ušlo u Božju vječnost. Tek u njemu, »drugom Adamu«, dobiva čovjek kao pitanje svoj konačni odgovor. Krist je u potpunosti čovjek; zato u njemu i jest prisutno pitanje koje se zove »mi ljudi«. No on je u isti mah i Božji glas upravljen nama, on je »Božja riječ«. Onaj razgovor između Boga i čovjeka, koji se vodi od početka povijesti, u njemu je ušao u jedan novi stadij: u njemu je Božja riječ postala »tijelom«, zbiljski ukorijenjena u našoj egzistenciji. A ako dijalog između Boga i čovjeka znači život, ako je istina da Božji sugovornik ima u sebi život upravo zato što mu se obratio onaj koji vječno živi, onda to znači da sam Krist kao Božji govor upravljen nama jest »uskrsnuće i život« (Iv 11,25). A to nadalje znači: Onaj koji se nastanio u Kristu, to jest onaj koji vjeruje, našao je mjesto u Božjoj spoznaji i ljubavi, što i jest besmrtnost: »Tko vjeruje u Sina, ima vječni život« (Iv 3,15; 3,36; 5,24). Samo se odatle može razumjeti misaoni svijet četvrtog evanđeliste, koji u svom prikazu ο Lazarovu uskrsnuću želi objasniti svojim čitaocima da uskrsnuće nije samo neko daleko zbivanje na kraju vremena, već da se ono događa, po vjeri. Onaj tko vjeruje, nalazi se u razgovoru s Bogom, koji je život i koji nadvladava smrt. Na taj način bivaju savršeno usklađene dvije prividno oprečne razine u biblijskoj ideji ο besmrtnosti, a to su »dijaloška« razina, koja se neposredno odnosi na Boga, te razina su-čovječnosti. Jer, u Kristu čovjeku susrećemo Boga; ali u njemu susrećemo i zajednicu drugih ljudi, koji preko njega idu k Bogu a time i u međusobno zajedništvo. Onaj tko je u njemu našao usmjerenje prema Bogu, taj je u isti mah našao i usmjerenje prema zajednici čovječanstva, i samo onaj tko prihvati tu zajednicu, samo se taj približuje Bogu, jer Bog ne postoji izvan Krista, dakle ni negdje izvan cjelokupnosti ljudske povijesti i njenog općeljudskog, zajedničkog kretanja. Time se objašnjava i pitanje ο »prijelaznom stanju« od smrti do uskrsnuća, ο čemu se mnogo razmišljalo u doba otaca a onda opet od Lutherovih vremena: početak zajedništva s Kristom po vjeri jest početak uskrsnuća, i zato ono nadživljuje smrt (Fil 1,23; 2 Kor 5,8; 1 Sol 5,10). Dijalog vjere jest već sada život, i zato on više ne može biti uništen smrću. Protestantski teolozi koji idu stopama Luthera uvijek su opetovano pokušavali tumačiti smrt kao svojevrstan oblik sna; ovu je ideju nedavno oživio i Holandski katekizam; no ona je s polazišta Novoga zavjeta neodrživa, a ne može se opravdati ni višestrukom upotrebom riječi kao: »snivati, usnuti, spavati« što se pojavljuju u Novom zavjetu. Takvom tumačenju protivi se duhovni tok svih novozavjetnih spisa, a jedva da bi bio razumljiv iz misaonih pozicija kasnog židovstva.

b) Bitna neumrlost čovjeka. Mislim da je iz dosadašnjih razmišljanja donekle jasno ο čemu je zapravo riječ u biblijskom navješćivanju uskrsnuća. Bitni sadržaj tog navješćivanja ne sastoji se u zamišljanju da će tjelesa biti vraćena dušama poslije nekog dugog međuvremena, već mu je smisao u tom da se ljudima obznani kako će oni, oni osobno, i dalje živjeti; ne svojom snagom, već zato što ih Bog tako poznaje i ljubi da više ne mogu propasti. Nasuprot dualističkoj koncepciji besmrtnosti kako je izražena u grčkoj shemi tijela i duše, biblijski obrazac ο neumrlosti kroz uskrsnuće želi posredovati cjelovito-ljudsku i dijalošku predodžbu ο besmrtnosti: nastavit će živjeti ono suštinsko u čovjeku, a to je osoba; ono što je u ovoj zemaljskoj egzistenciji tjelovite duhovnosti i produhovljene tjelesnosti dozrelo, to na drugačiji način nastavlja i dalje opstojati. A opstoji i dalje zato jer je pohranjeno i živi u Božjem sjećanju. A kako će i dalje živjeti upravo sam čovjek, a ne neka izolirana duša, u budućnost spada onda i elemenat su--čovječnosti; zato će budućnost pojedinog čovjeka biti dovršena tek onda kad bude ispunjena i budućnost svijeta.

Ovdje nam se sada nameće niz pitanja. Prvo glasi: nije li time besmrtnost postala stvar čiste milosti, a zapravo bi morala pripadati samoj biti čovjeka? Ili drugim riječima: nije li ovdje u krajnjoj liniji riječ ο besmrtnosti koja pripada samo onima koji su dobri, pa je onda posrijedi podvajanje ljudske sudbine, što se nikako ne može prihvatiti? Nije li ovdje, teološki govoreći, pobrkana naravna besmrtnost čovjeka i nadnaravni dar vječne ljubavi koja čovjeka čini blaženim? Ne moramo li baš radi čovječnosti vjere zastupati tvrdnju da postoji i naravna besmrtnost, jer bi nastavak ljudske egzistencije koji bi bio shvaćen čisto kristološki nužno poprimio biljeg nečega čudesnoga i mitološkoga? Na ovo posljednje pitanje može se, bez sumnje, odgovoriti samo potvrdno. No to i ne stoji u opreci s našim polazištem. Zato i moramo odlučno reći da besmrtnost — koju smo upravo zbog njezinog dijaloškog karaktera nazvali »uskrsnućem«, a bolje je reći: uskrisenje — pripada čovjeku kao čovjeku, svakom čovjeku, i da ona nije »nadnaravna« u tom smislu što bi bila sekundarno dodata. No onda se ipak moramo i dalje pitati: Što zapravo čini čovjeka čovjekom? I što je njegova konačna specifičnost? Na to moramo odgovoriti: Promatrajući odozgo, specifičnost čovjeka sastoji se u tome što se Bog njemu obraća, što je Božji partner u dijalogu, biće koje Bog doziva. Promatrajući pak odozdo, to znači da je čovjek ono biće koje se svojim mišljenjem može uzdići do Boga, biće koje je otvoreno prema transcendenciji. Nije ovdje riječ ο tome da li se čovjek stvarno uzdiže do Boga i da li je on stvarno prema njemu otvoren, već ο tom da je čovjek, načelno, ono biće koje je za to sposobno, iako možda nije nikada kadar, svejedno radi čega, faktički realizirati tu sposobnost.

Ovdje bi se moglo primijetiti: zar nije ipak mnogo jednostavnije reći da se specifičnost čovjeka sastoji u njegovoj duhovnoj, neumrloj duši? Ovaj je odgovor ispravan, no mi se trudimo upravo oko toga da iznesemo na svjetlo njegov konkretni smisao. Ovo dvoje uopće ne protuslovi, već izriče isto, samo različitim misaonim oblicima. Jer, »imati duhovnu dušu« znači upravo to da je čovjek na poseban način obuzet Božjim htijenjem, spoznajom i ljubavlju; ako kažemo da čovjek ima duhovnu dušu, to znači da ga je Bog pozvao na vječni dijalog i da je zato sposoban Boga spoznati i odgovoriti mu. Ono što u jednom više supstancijalističkom načinu izražavanja označujemo pojmom »imati dušu«, to isto ćemo u jednom više povijesnom, aktualnom jeziku označiti riječima »biti dijaloški partner Boga«. Time nije rečeno da je neispravno upotrebljavati riječ duša (kako se to danas katkada tvrdi pod utjecajem jednostranog i nekritičkog biblicizma); čak je u stanovitom smislu i potrebno da se ta riječ upotrebljava da bi se doista izreklo sve ono ο čemu se tu radi. No s druge strane, neophodno je da se ona upotpuni, ne želi li se opet zapasti u dualističku shvaćanje koje nije u skladu s dijaloškim i personalističkim gledištem Biblije. Ako dakle kažemo da se čovjekova besmrtnost osniva na njegovoj dijaloškoj usmjerenosti prema Bogu, koji jedini dariva vječnost, onda se time ne pomišlja na neku sudbinu dobrih i pobožnih ljudi, nego se naglašava bitna neumrlost čovjeka kao čovjeka. Polazeći od naših dosadašnjih razmišljanja, svakako se ta misao može razviti i na temelju sheme tijela i duše; značenje te sheme, možda čak i njezina opravdana nužnost, sastoji se u tome što ona ističe bitni karakter ljudske neumrlosti. Ali ipak, uvijek je moramo smještati u biblijsku perspektivu i korigirati je iz te perspektive, da bi tako mogla biti na korist onom pogledu prema čovjekovoj budućnosti koji je otvorila vjera. Ovdje, uostalom, biva još jednom jasno kako u krajnjoj liniji nije moguće jasno lučiti između »naravnoga« i »nadnaravnoga«: osnovni dijalog, dijalog koji u prvom redu konstituira čovjeka kao čovjeka, od sebe dovodi do dijaloga milosti, koji se zove Isus Krist. Kako bi i moglo biti drukčije, kad je Krist uistinu »drugi Adam«, jedino pravo ispunjenje one beskrajne čežnje koja proistječe iz prvog Adama, iz čovjeka uopće?

c) Problem uskrslog tijela. Još nismo završili s našim pitanjima. Ako je tomu tako, postoji li onda zapravo uskrslo tijelo, ili se sve to svodi na puki znak za besmrtnost osobe? To je problem koji nas još očekuje. A zapravo to i nije nov problem; već su Korinćani salijetali Pavla takvim pitanjima, kao što to možemo vidjeti u 15. glavi Prve poslanice Korinćanima, gdje Apostol pokušava na to odgovoriti, koliko se to uopće može kad je riječ ο nečemu što nadilazi našu moć predočivanja i svijet koji nam je dostupan. Mnoge slike kojima se služi Pavao nama su postale strane; no njegov odgovor u cjelini još je uvijek najlucidnija, najsmionija i najuvjerljivija riječ ο tom predmetu. Kao polazište uzet ćemo redak 50, koji mi se čini svojevrsnim ključem za razumijevanje svega: »Ovo, braćo, tvrdim: tijelo i krv ne mogu baštiniti kraljevstvo Božje; niti raspadljivo baštiniti neraspadljivo«. Čini mi se da ta rečenica zauzima u našem tekstu otprilike isto mjesto koje pripada 63. retku u euharistijskom, 6. poglavlju Ivanova Evanđelja, a ova dva teksta, koja su prividno tako daleko jedan od drugoga, kudikamo su srodni ja no što se može u prvi mah činiti. Kod Ivana, pošto je upravo sa svom oštrinom naglasio realnu prisutnost tijela i krvi Isusove u euharistiji, stoji: »Duh je onaj koji oživljava, a tijelo ne vrijedi ništa.« U jednom i drugom tekstu ide se za tim da se raspravi kršćanski realizam »tijela«. Ivan naglašava realizam sakramenata, to jest realizam uskrsnuća Isusa i njegovoga »tijela«, u čemu Isusovom zaslugom imamo i mi udjela; Pavao ide za tim da istakne realizam uskrsnuća »tijela«, to jest realizam uskrsnuća ljudi, kršćana, i da pokaže kako je time ostvareno naše spasenje. Ali u objema glavama nalazimo i jedan snažan kontrapunkt, čime i Ivan i Pavao žele naglasiti činjenicu da, nasuprot jednom čisto unutarsvjetskom, kvazifizikalnom realizmu, kršćanski realizam znači realizam s onu stranu fizike, realizam Duha Svetoga.

Tu naš jezik, kao uostalom i većina evropskih jezika, zatajuju kad je riječ ο tom da se njima izrazi ona misaona dubina koja se krije u biblijskom grčkom jeziku. U grčkom riječ soma znači tijelo, ali znači ujedno i samobitnost. Soma nadalje može biti i »sara«, to jest tijelo u zemaljsko-povijesnom smislu, dakle u smislu kemijsko-fizikalne zbilje, ali može biti i »pneuma«; ovo posljednje moralo bi se prema leksikonima prevesti sa »duh«, ali izraz pneuma u stvari znači da se samobitnost koja se sada očituje na kemijsko-fizikalan način može, definitivno, pojaviti i u obliku transfizikalne zbilje. Prema Pavlovu shvaćanju, ne postoji nikakva opreka između »tijela« i »duha«, ali postoji opreka između »tjelesnog tijela« i »tijela koje je prožeto duhom«. Suvišno bi bilo kad bismo ovdje htjeli analizirati komplicirane historijske i filozofske probleme koji nam se time nameću. Jedno nam svakako mora biti jasno, a to je da i Ivan (6,53) i Pavao (1 Kor 15,50) uporno naglašavaju kako »uskrsnuće puti« i »uskrsnuće tijela« ne znači »uskrsnuće tjelesa« (u fizikalnom smislu). Zato je Pavlova shema, gledajući očima današnjeg čovjeka, kudikamo ozbiljnija od kasnije teološke učenosti s njezinim suptilnim konstrukcijama u vezi s pitanjem kako mogu postojati vječna tjelesa. Pavao — da ponovimo — ne naučava uskrsnuće tjelesa, nego osoba; zato on nema u vidu vraćanje »tjelesnih tjelesa«, tj. bioloških tvorevina — čak izričito naglašava nemogućnost toga (»raspadljivo ne može baštiniti neraspadljivo«) — nego drugovrsnost uskrslog života, a uzor za to jest život uskrslog Gospodina.

No, zar onda uskrsnuće nema uopće nikakve veze s materijom? I zar time »sudnji dan« ne postaje potpuno bespredmetan, kad je život i onako učinak Božjeg zova? Na ovo smo posljednje pitanje zapravo već odgovorili kad smo razmišljali ο ponovnom Kristovom dolasku. Ako je kozmos povijest i ako je materija moment u povijesti duha, onda ne predstoji neko vječno neutralno su-postojanje duha i materije, nego neki konačni »kompleksitet«, u čemu će svijet postići svoju omegu i svoje jedinstvo. Onda predstoji neki konačni kontekst između materije i duha, u kojem će se ispuniti sudbina čovjeka i svijeta, premda mi danas ne možemo definirati oblik tog konteksta. A onda postoji i »sudnji dan«, kad će biti ispunjena sudbina čovjeka pojedinca, zato što će biti ispunjena i sudbina svijeta. Cilj kršćanina nije privatno blaženstvo, već dovršenje svega. On vjeruje u Krista, i zato vjeruje u budućnost svijeta, a ne samo u svoju budućnost. On zna da je ta budućnost više od onoga što može on sam učiniti. Zna da postoji smisao koji on uopće nije kadar uništiti. No zar će zato prekrstiti ruke? Naprotiv, kad zna da postoji smisao, on može i mora radosno i bez straha izvršavati djelo povijesti, pa i onda kad zbog svoje uske perspektive bude možda imao osjećaj da je sve to samo Sizifov posao i da se kamen ljudske sudbine uvijek iznova, iz generacije u generaciju, pomiče prema gore, da bi se ponovno otkotrljao nizbrdo i tako upropastio sve prijašnje napore. Onaj tko vjeruje, zna da se svijet ne kreće u krugu, nego da kroči »naprijed«. Onaj tko vjeruje, zna da povijest ne naliči Penelopinu sagu koji je ona sveudilj tkala i razatkivala. Možda će i kršćanina spopasti mora straha i osjećaj uzaludnosti, kao što su spopali i pretkršćanski svijet koji je jalovost ljudskog djelovanja predočio tako stravičnim slikama. Ali kršćanin u mori što ga je spopala čuje glas naj istinski je zbilje, glas koji mu donosi spasenje i preobražava ga: »Ohrabrite se, ja sam pobijedio svijet« (Iv 16,33). Novi svijet, koji je na svršetku Biblije predočen u slici konačnog Jeruzalema, nije utopija, nego zbilja kojoj, u vjeri, idemo u susret. Kršćanin je nošen pouzdanjem jer vjeruje da je svijet otkupljen i da je na djelu njegovo oslobođenje: to mu i daje opravdanje i polet da bude kršćanin. Joseph Ratzinger "Uvod u kršćanstvo"

[о.Горан]

Идемо даље са темом...

Некима одговара да се удаљавамо од теме пошто им очигледно "боде очи" , навикли су на лажи па се тешко одвикавају сада кад исте разобличавамо. То важи нарочито за једнога који је показао натпросечну интелигенцију у минус интелигенцији и препознаће се из прве( ). Он нека настави да рекламира свој бескарактер, лаже, клевета, продаје празне приче, а ја ћу наставити да разбијам еволуционе лажи у парампарчад.

Дакле, некима је било тешко да схвате зашто Други закон термодинамике елегантно побија материјалистичко-еволуциону лаж, али ће им можда бити лакше да то схвате ако погледају ово предавање

 

Аутор је физичар dr Thomas Seiler, а од истога аутора можете погледати и следећа предавања:

 

 

 

[о.Горан]

Колики су домети науке када крене да се баве метафизичким питањима као што су настанак врста, прве ћелије и сл., сведочи и питање настанка сунчевог система. Оно што је хипотеза еволуције у биологији то је Кант-Лаласова хипотеза у астрономији. Ево неколико погрешних хипотеза о настанку сунчевог система https://www.opsteobrazovanje.in.rs/astronomija/hipoteze-o-nastanku-suncevog-sistema/ . 

Не треба ни наглашавати да је за еволуциону бајку неопходно имати милијарде година "на тацни". Првобитно је Дарвин постулирао милионе, али су са временом биолози схватили да је то исувише мало па су стално повећавали габарите, упркос томе што су се поједини математичари бунили говорећи да је и то мало за ову хипотезу. Занимљиво је прочитати овај интервју математичара Марсела-Пола Шиценбергера који је учестовавао на једној заједничкој научној конференцији математичара и биолога-еволуциониста:

 

Marcel-Paul Schützenberger

Introduction

Until his death, the mathematician and doctor of medicine Marcel-Paul Schützenberger (1920-1996) was Professor of the Faculty of Sciences at the University of Paris and a member of the Academy of Sciences. [See "From the Editors" for additional biographical information.] In 1966, Schützenberger participated in the Wistar Symposium on mathematical objections to neo-Darwinism. His arguments were subtle and often misunderstood by biologists. Darwin's theory, he observed, and the interpretation of biological systems as formal objects, were at odds insofar as randomness is known to degrade meaning in formal contexts. But Schützenberger also argued that Darwin's theory logically required some active principle of coordination between the typographic space of the informational macromolecules (DNA and RNA) and the organic space of living creatures themselves -- which Darwin's theory does not provide. In this January 1996 interview with the French science monthly La Recherche, here published in English for the first time, he pursued these themes anew, finding inspiration for his ideas both in the mathematical ideas that he had pioneered and in the speculative tradition of French biological thought that stretched from Georges Cuvier to Lucien Cuenot. M.P. Schützenberger was a man of universal curiosity and great wit; throughout his life, he was both joyful and unafraid. The culture that he so brilliantly represented disappears with him, of course. It was his finest invention and it now belongs to the inventory of remembered things.

---

Q: What is your definition of Darwinism?

S: The most current, of course, a position generically embodied, for example, by Richard Dawkins. The essential idea is well-known. Evolution, Darwinists argue, is explained by the double action of chance mutations and natural selection. The general doctrine embodies two mutually contradictory schools -- gradualists, on the one hand, saltationists, on the other. Gradualists insist that evolution proceeds by means of small successive changes; saltationists that it proceeds by jumps. Richard Dawkins has come to champion radical gradualism; Stephen Jay Gould, a no less radical version of saltationism.

Q: You are known as a mathematician rather than a specialist in evolutionary biology...

S: Biology is, of course, not my specialty. The participation of mathemeticians in the overall assessment of evolutionary thought has been encouraged by the biologists themselves, if only because they presented such an irresistible target. Richard Dawkins, for example, has been fatally attracted to arguments that would appear to hinge on concepts drawn from mathematics and from the computer sciences, the technical stuff imposed on innocent readers with all of his comic authority. Mathematicians are, in any case, epistemological zealots. It is normal for them to bring their critical scruples to the foundations of other disciplines. And finally, it is worth observing that the great turbid wave of cybernetics has carried mathematicians from their normal mid-ocean haunts to the far shores of evolutionary biology. There up ahead, Rene Thom and Ilya Prigogine may be observed paddling sedately toward dry land, members of the Santa Fe Institute thrashing in their wake. Stuart Kauffman is among them. An interesting case, a physician half in love with mathematical logic, burdened now and forever by having received a Papal Kiss from Murray Gell-Mann. This ecumenical movement has endeavored to apply the concepts of mathematics to the fundamental problems of evolution -- the interpretation of functional complexity, for example.

Q: What do you mean by functional complexity?

S: It is impossible to grasp the phenomenon of life without that concept, the two words each expressing a crucial and essential idea. The laboratory biologists' normal and unforced vernacular is almost always couched in functional terms: the function of an eye, the function of an enzyme, or a ribosome, or the fruit fly's antennae -- their function; the concept by which such language is animated is one perfectly adapted to reality. Physiologists see this better than anyone else. Within their world, everything is a matter of function, the various systems that they study -- circulatory, digestive, excretory, and the like -- all characterized in simple, ineliminable functional terms. At the level of molecular biology, functionality may seem to pose certain conceptual problems, perhaps because the very notion of an organ has disappeared when biological relationships are specified in biochemical terms; but appearances are misleading, certain functions remaining even in the absence of an organ or organ systems. Complexity is also a crucial concept. Even among unicellular organisms, the mechanisms involved in the separation and fusion of chromosomes during mitosis and meiosis are processes of unbelieveable complexity and subtlety. Organisms present themselves to us as a complex ensemble of functional interrelationships. If one is going to explain their evolution, one must at the same time explain their functionality and their complexity.

 

..............................

 

http://www.arn.org/docs/odesign/od172/schutz172.htm

 

 

Него, да се вратим на сунчев систем. Ево зашто до дана данашњег немамо коначан одговор о пореклу истога:

Од времена Дарвина прихватало се као “Dictum classicum“ (ауторитатвна главна изрека) изјава еволуциониста да је Земља и упоредо са њом, цела васиона, врло стара. То се подразумевало као чињеница. Првобитне процене Земљине старости су биле у границама милиона година, али касније схватајући да је то недовољан размак времена у који би се упасовала еволуциона теорија, еволуционисти су померили стварање Земље и нашег сунчевог система на данашњу процену од 4,5 милијарди година.

 

Поред многобројних теорија о постанку Сунчевог система најпопуларнија хипотеза еволуциониста је да је Сунчев систем формиран у ковитлацу неколико елемената. Из тог ковитлаца оформљена је Земља, планете, и сателити планета, као што је Месец. После неколико деценија истраживања, одласка на Месец и посматрања преко сателита, та теорија се показала лажном. Прво, елементи који су саставни део Сунца не одговарају саставу планета како их ми знамо. Међузвездани материјал и звезде су састављене од истог материјала као и Сунце - не као Земља. (Космички говорећи, соба у којјој читате и елементи и једињења око вас су направљени од погрешног материјала. Ви сами сте екстремна и јединствена биолошка реткост.) Друго, како Сунце са 99,9% масе Сунчевог система има само 2% угаоног момента? Треће, ако су сва планетарна тела постала кроз центрифугално одвајање од Сунца - зашто су сва различита по саставу? Иако се та хипотеза налази у свим уџбеницима, ево неких од изјава самих еволуциониста:

Ја верујем да је Сунце старо. Међутим, с обзиром да имамо нове неочекиване резултате који негирају то веровање, после избезумљених рекалкулација и теоретских подешавања, мислим да би ми могли да се помиримо са библијском информацијом о старости земље. Ја не мислим да имамо неке доказе у опсервационој астрономији који би били у конфликту са Библијом. Соларна физика сада гледа у палеонтологију да би добила неке одговоре за соларну хронологију".

Упадљив исход после свих испитивања планета је да су све различите.

Давид Стевенсон,

Наука, том 265, септ. 2. 1994.

„Ја пожелим да није тако, али ја сам скептичан да ћемо ми да научимо много о Земљи ако гледамо друге планете. Што више гледамо све више се види како је свака јединствена. Ако узмете исти почетни материјал, како се онда добија сва та различитост.

Ни једна не личи на другу. То је зоолошки врт."

Ричард Кер

Закључак је да сугерисани постанак Сунчевог система заслужује озбиљну критику. Уствари, закључак по евиденцији је да Сунчев систем не егзистира.

Харолд Џефри „Земљино порекло, историја и конституција".

На изненађење научника, хемијски састав стена са Месеца је потпуно друкчији од стена на Земљи. То значи да је Месец формиран под другим околностима... То значи да теорије о постанку планета морају да се створе на други начин, као и теорија о Земљи и Месецу.

Џери Е. Бишоп Нове теорије о стваралаштву, 1972. год.

Док еволуционисти „стварају“ друге теорије да погледамо и друге факторе. Ако је Сунчев систем створен у ковитлацу гасова који су се под гравитационом силом формирали у небеска тела као Сунце, планете и сателити - по закону сва би та тела требало да имају исту ротацију. На пример, ако у једној посуди окрећете штапом воду у круг, сва маса воде ће се кретати под центрифугалном силом у једном кружном облику. Зашто онда, насупрот хипотези еволуциониста, Уран и Венера имају ретроградно кретање (кретања уназад) на својим осовинама? Шездесет три сателита у Сунчевом систему требало би да се окреће око својих планета у истом правцу, али шест се окреће у супротном. Поред тога, Јупитер, Сатурн и Нептун имају сателите који се крећу у оба правца. Орбити тих сателита би требало да леже на екваторској равни, али неки, укључујући наш Месец, окрећу се у нагнутој орбити.

С обзиром да се Сунце састоји од 98% водоника и хелијума, Земља, Марс, Венера и Меркур би требало да садрже сличан садржај, али те планете садрже мање од 1% водоника и хелијума.

Акумулација метеорске прашине која пада на Земљу је прорачуната на 14 милиона тона годишње. По теорији униформизма коју еволуционисти заступају, требало би да имамо 17 метара дебљине никла / гвожђа.

 

Бранислав Кевић, Иза кулиса

[о.Горан]

Дакле, питање старости сунца, земље и сунчевог система уопштено је питање скопчано са еволуционом бајком. Није поента у томе да ли је земља млада, већ ако је нпр. стара хипотетички 50 или 100 милиона година од еволуционе бајке a priori нема ништа. Мислим, иовако нема ништа, јер докази против исте хрле са свих страна, али без обзира. 

VIDEO: Astronomi otkrivaju da Sunce nije staro milijardama godina

Katolički svećenik, teolog, doktor fizike i kozmolog kreacionist, vlč. dr. Victor Warkulwiz, 2007. godine, podsjetio je katolike na činjenicu da Sunce ne pokazuje karakteristike tijela navodno starog milijardama godina, te da o tome svjedoči i šokantno iskreno priznanje evolucionista astrogeofizičara, stručnjaka za izučavanje Sunca, dr. Johna A. Eddya, koji kaže: „Nema dokaza utemeljenih samo na promatranju Sunca da je Sunce staro 4.5 – 5 milijardi godina…dani su nam neki novi i neočekivani rezultati…pretpostavljam da bismo mogli živjeti s vrijednosti biskupa Usshera za starost Zemlje i Sunca (anglikanski biskup Ussher je prema Bibliji izračunao da bi godina Božjeg Stvaranja čitavog svemira i Zemlje bila 4004. godina prije Krista). Ne mislim da imamo mnogo toga na putu promatranim dokazima u astronomiji što bi se sukobljavalo sa time” (u ‘Geotimes’, sv. 23, str. 18.).

U novom filmu, trojica profesora doktora astronomije i astrofizike otkrivaju znanstvene činjenice koje snažno upućuju na zaključak da Sunce nije nastajalo postupno milijunima godina i nije staro milijardama godina već je od Boga izravno stvoreno u dovršenom stanju prije manje od 10.000 godina, upravo kako je objavljeno u biblijskoj Knjizi Postanka i kako su naučavali svi oci i naučitelji Katoličke Crkve.

 

 

Niti najnoviji pokušaj evolucionista da riješe problem koji imaju s očito mladim Suncem nije bio utemeljen niti na znanstvenim činjenicama, niti na zdravoj logici (vidi).

 

http://nacija.hr/2018/05/17/video-astronomi-otkrivaju-da-sunce-nije-staro-milijardama-godina/

[о.Горан]

Свим добронамерним читаоцима бих препоручио овај сајт http://www.arn.org/ , уређују га заступници Интелигентног дизајна( сви су са докторатима), ево неколико линкова са тог сајта

 

http://www.arn.org/news-books/books.html:

NEW BOOKS
		The Gospel of the Cosmos: Good News for Mankind Joseph Renick
		Origins: The Ancient Impact and Modern Implications of Genesis 1-11 Paul Copan and Douglas Jacoby
		Children of Light Michael Denton
		Scientism and Secularism: Learning to Respond to a Dangerous Ideology J.P. Moreland
		Nature's Prophet: Alfred Russel Wallace and His Evolution from Natural Selection to Natural Theology Michael A. Flannery
		Is There Purpose in Biology? Denis Alexander
		The Creator Revealed: A Physicist Examines the Big Bang and the Bible Michael G. Strauss
		Censoring the Darwin Skeptics:  How Belief in Evolution Is Enforced by Eliminating Dissidents Jerry Bergman (Author), Kevin H. Wirth (Editor)
		Theistic Evolution J. P. Moreland,‎ Stephen C. Meyer,‎ Christopher Shaw,‎ Ann K. Gauger,‎ Wayne Grudem (Editors)
		Unbelievable?: Why After Ten Years of Talking With Atheists, I'm Still a Christian Justin Brierley (Author),‎ Alister McGrath (Foreword)
		Old Earth or Evolutionary Creation?: Discussing Origins with Reasons to Believe and BioLogos Editors: Kenneth Keathley,‎ J. B. Stump,‎ Joe Aguirre
		Controversy of the Ages: Why Christians Should Not Divide Over the Age of the Earth Theodore Cabal and Peter Rasor II
		Four Views on Creation, Evolution, and Intelligent Design J.B. Stump (Editor),‎ Stanley N. Gundry (Series Editor) Contributors: Ken Ham,‎ Hugh Ross,‎ Deborah Haarsma,‎ Stephen C. Meyer
		Silencing the Darwin Skeptics: The War Against Theists Jerry Bergman
		The Cambrian Explosion Douglas Erwin and James Valentine
		Astrophysics and Creation Arnold Benz
		House of Cards Tom Bethell
		Faith and Gravity A. B. Bryson
		Signposts to God: How Modern Physics and Astronomy Point the Way to Belief Peter Bussey
		The Wonder of Water Michael Denton
		Evolution's Blunders, Frauds and Forgeries Jerry Bergman
		The Reality of God: The Layman's Guide to Scientific Evidence for the Creator Steven R. Hemler
		40 Questions About Creation and Evolution Kenneth Keathley and‎ Mark Rooker
		The Genesis One Code Daniel Friedmann
		God & the World of Insects Josh Shoemaker and Gary Braness
		Replacing Darwin: The New Origin of Species Nathaniel T Jeanson PhD
		The Long Ascent: Genesis 1-11 in Science & Myth, Volume 1 Robert Sheldon
		Naturalism and Its Alternatives in Scientific Methodologies: Proceedings of the 2016 Conference on Alternatives to Methodological Naturalism Jonathan Bartlett
		Fossil Forensics: Separating Fact from Fantasy in Paleontology

[Zoran Đurović]

пре 4 минута, о.Горан рече

Од времена Дарвина прихватало се као “Dictum classicum“ (ауторитатвна главна изрека) изјава еволуциониста да је Земља и упоредо са њом, цела васиона, врло стара. То се подразумевало као чињеница. Првобитне процене Земљине старости су биле у границама милиона година, али касније схватајући да је то недовољан размак времена у који би се упасовала еволуциона теорија, еволуционисти су померили стварање Земље и нашег сунчевог система на данашњу процену од 4,5 милијарди година.

Интензивно сам се трудио да одбацим своју првобитну исправану импресију, а то је да си глуп као ... Ухвати се под руку са Никодимом, па поведите коло! Ово је толико дебилистичка изјава, да је посреди светска завера и да су еволуционисти успели да претуре цео научни свет да би измислили старост универзума! Па то је, мамлазе ниједан, ствар мерења! Вероватно су све ове друге научнике бачили на месец дана у казаматима код поларног прстена који чувају војници да се не би знало да је земља равна и да је окружена фирмаментом који не може да се пробије!   

[Zoran Đurović]

пре 4 минута, о.Горан рече

Није поента у томе да ли је земља млада

Натерао сам те да се напокон јавно изјасниш за тај кретардски модел!

[о.Горан]

пре 2 минута, Zoran Đurović рече

Интензивно сам се 

Не мешај се у озбиљне ствари за које ниси дорастао, није то за интелектуално незреле као ти .

[о.Горан]

Чим сам написао ово "То важи нарочито за једнога који је показао натпросечну интелигенцију у минус интелигенцији и препознаће се из прве( ).", одма` се човек препознао, није часио ни часа .

Жалосно је да један овакав неповез и незналица уопште нешто пише на овој теми, јер дотични нема благе везе сем што аминује свако могуће испирање мозга еволуционистичких продаваца магле. Дакле, ту нема никаквих чињеница, аргумената, његово небитно "мишљење" је њему највећи ауторитет. `Де ћеш гори и глупавији аргумент .

[Zoran Đurović]

пре 2 минута, о.Горан рече

`Де ћеш гори и глупавији аргумент .

Зато сам питао паметнијег од себе зашто је Бог створио диносаурусе? 

[о.Горан]

Дакле, настављамо са разбијањем еволуционих лажи, а Ђура опет нокаутиран .

И увек тражи још . 

[о.Горан]

Управо сада, Zoran Đurović рече

Зато сам питао паметнијег од себе зашто је Бог створио диносаурусе? 

Ма нема озбиљне приче са хохштаплерима док се не опаметите и престанете да лажете друге. Можете само себе саме .