Izbori u Francuskoj 2017.-te

[Аурор]

пре 2 минута, Grizzly Adams рече

Каже се сексистице...

Seksistinškinje.

[Juanito]

25 April 2017

Francuski izbori i sudbina populizma

 

Upravo održani prvi krug izbora u Francuskoj, za promenu, nije doneo nikakva velika iznenađenja. U skladu sa predviđanjima, Emanual Macron je dobio najviše glasova (oko 24%) i on i Marine Le Pen (sa oko 22%) idu u drugi krug, gde je po svim sondažama Macron prohibitivni favorit za pobedu: njegova prednost u direktnom sučeljavanju je u proseku oko 26 procentnih poena (63/37).

Iako su mnogi novinari i ostali posmatrači podizali (i još podižu) veliku gužvu oko mogućnosti da Le Pen postane predsednik Francuske, to je od samog početka bilo zapravo malo verovatno. Postojala su četiri ozbiljna kandidata u prvom krugu: Macron, Le Pen, Fillon i Melenchon. Sondaže javnog mnenja su od početka pokazivale da Le Pen nema nikakve šanse ni protiv jednog od preostale trojice u drugom krugu. Jedina stvarna opasnost izbora je bila da  Melenchon prođe u drugi krug, što bi značilo da će Francuska po prvi put u svojoj istoriji da dobije komunistu za predsednika. Pošto se to nije desilo, ovi izbori najverovatnije neće doneti nikakvu katastrofu.

Ko su, ukratko, na ideološkoj ravni kandidati u Francuskoj, šta se dobilo a šta izgubilo ovakvim rezultatom? Emmanuela Macrona je najbolje opisati kao centrističkog liberala tipa Clinton ili Bler, 2.0. Zagovornik EU i NATOa, kako ekonomske tako i kulturne globalizacije, on isto tako podržava bliske odnose sa Amerikom i skepticizam prema Putinu i njegovim imperijalnim ambicijama u Istočnoj Evropi (antipatija je obostrana, jer ruske obaveštajne službe neprekidno targetiraju Macrona pokušajima hakovanja i medijskom propagandom). U ekonomskoj politici, Macron je, rekao bih, čak i bolji od Blera i Clintona jer se, za razliku od njih, zalaže za smanjenje poreza i državne potrošnje, otpuštanje 120 000 radnika državne uprave, produženje radne nedelje itd. Mnogo je odlučniji od njih u zalaganju za deregulaciju i prihvatanju istine da je sa velikom državom završeno. Njegova glavna poruka je bila da želi da napravi od Pariza svetski finansijski centar, i da preotme tu ulogu od Londona. Macron je socijalno liberalan, zalaže se za povećanu imigraciju, gej brakove i slično. Retka i neuobičajena kombinacija socijalnog i ekonomskog liberalizma.

Drugi normalan, pro-tržišni kandidat bio je Francois Fillon. Ako je Macron Blair 2.0, Fillon je "apgrejdovana", poboljšana verzija De Gola. "Poboljšana" stoga što je Fillon raskrstio sa ekonomskim etatizmom starih degolista, uključujući i Širaka i Sarkozija: njegov politički uzor je Margeret Thatcher a izborni program mu je bio nešto apsolutno najradikalnije u tržišnom smeru što je Francuska ikad videla do sada: obećanje otpuštanja pola miliona zaposlenih u javnom sektoru (!), radikalno kresanje državne potrošnje i poreza, uključujući eliminaciju budžetskog deficita, produženje radne nedelje, povećanje praga za penzionisanje na 65 godina, radikalno smanjenje moći sindikata itd. Ipak, Fillon nije tačerista u spoljnoj politici: iako podržava NATO i EU, on je tipični izadanak degolističke škole sa njenim idejama o francuskoj posebnoj spoljnoj politici, u otklonu od američke. On gleda mnogo pozitivnije na saradnju sa Putinom nego Macron i vrlo je oštar kritičar islamskog radikalizma kao i velike imigracije iz islamskih zemalja. Napisao je vrlo dobru knjigu o ideologiji Muslimanske braće kao modernog totalitarnog pokreta.

Odmah posle objavljivanja rezultata, Fillon je kao dobar patriota pozvao svoje pristalice da glasaju za Macrona, a protiv "ekstremističkog kandidata" Le Penove, obećavši da on neće sedeti skršetnih ruku dok takava osoba ima šansu da postane predsednik Francuske. Idealan drugi krug je bio Fillon vs Macron, ali pošto su birači izabrali drukčije, Macron je jedina preostala opcija za liberale.

Druga dva kandidata su bili anti-sistemski, totalitarni političari. Le Penova je neznatno umivenija verzija svog oca: sve isto, minus antisemitizam. Ekonomski: kontrola, protekcionizam, ukidanje evra i vraćanje franka da bi se kroz masivnu devalvaciju valute domaća privreda učinila "konkurentnijom", povećanje države blagostanja, ali samo za "nas Francuze", porezi na firme koje zapošljavaju strance itd. U spoljnoj politici - napušanje NATO i EU  i bratstvo i jedinstvo sa Putinom. Lepenova je zapravo Putinov otvoreni petokolonaš: već nekoliko puta je dobijala zajmove od ruskih banaka povezanih s Kremljem koje njenu stranku finansijski održavaju u životu, a osim finansijske ima i neskrivenu podršku ruske propagande, uključujući RT i Sputnik, ali i fake news i trolove na internetu, kao i targetiranje protivnika hakovanjem (prevashodno Macrona). Tokom kampanje je putovala na noge šefu u Kremlj da traži dodatnu pomoć i obećava "kooperativnost" u ukidanju sankcija i radu na Putinovim interesima oko NATOa i EU. Interesantno je da gospođa Le Pen ima entuzijastičnu podršku i drugog člana sada već posvađanog i kompromitovanog "antiglobalističkog" dvojca Putin-Trump: američki predsednik ju je javno podržao dan uoči izbora kao osobu koja je "najbolja za Francusku, s obzirom šta se tamo dešava".

Četvrti kandidat, Melanchon je komunista starog kova: iako je počeo karijeru u Miteranovoj stranci, deklariše se kao "istorijski materijalista" (omiljena marksistička samodeskripcija), zalaže se za masovnu redistribuciju, konfiskovanje profita kad god je moguće, zapošljavanje 200 000 novih birokrata, nacionalno "ekonomsko planiranje" i sve ostale divote socijalizma, sa ljudskim licem, razume se. Kao i svi komunisti veruje da je NATO najveće zlo iz kog Francuska treba da iziđe i predlaže drastično menjanje EU ugovora da bi se Unija napravila socijalističkom.

Ovo vam govori da situacija ove godine nije drastično gora, ako uopšte, nego poslednjih deceniju i po. Komunisti i fašisti su tamo vrlo popularni već dugo vremena, i prolazak jednog od njih u drugi krug uopšte nije bez presedana (Mari Le Pen 2002). Branimir Štulić je rekao u jednoj pesmi da "ljudi vole katastrofe, to ih zbližava". Jedna od vrlo popularnih najnovijih katastrofa u koju svi "zdravomisleći" ljudi ili veruju ili bar preventivno šire paniku oko nje, je svetska pobeda fašizma, ili blaže ksenofobičnog nacionalizma, koja samo što nije. A počinje sa Evropom. U tom kontekstu, vrlo izgledan izbor Emanuela Macrona za predsednika Francuske je odličan podsetnik da se svetsko-istorijske katastrofe ne dešavaju baš svaki dan, a i ako se dese, vrlo je mala verovatnoća da će zapadni novinari i komentatori biti ta grupa koja će da ih predvidi, posebno ne unapred :). Još i pre francuskih izbora, mračna predviđanja nacionalističkog talasa u Evropi su se pokazala groteskno prenaduvanim: fašistički kandidat u Austriji je poražen, suprotno ispitivanjima javnog mnenja, a popularni fašistički političar u Holandiji je prošao mnogo lošije nego što se očekivalo na parlamentarnim izborima. Sada fašistički kandidat u Francuskoj prolazi u drugi krug, ali sa minimalnim šansama za pobedu, otprilike kao njen tata pre 15 godina.

No, iako prenaduvena, ima nešto u teoriji da je došlo do značajne promene u političkom životu zapadnih zemalja - i ključna reč ovde je "populizam" ili "antiestablišment politika". Poslednjih godina svedočimo velikom uspehu raznih ljudi u politici koji su novajlije na javnoj sceni, koji kritikuju tradicionalni politički establišment i pozicioniraju se kao autsajderi i remetioci ušančene političke korupcije. Ali, problem sa tim je što ova populistička ideologija nije homogen fenomen, što ima više različitih formi koje mogu često biti u direktnom sukobu. Naprimer, Le Pen je bez sumnje populistički kandidat, ali je isto tako i Macron. On se nikad nije kandidovao ni za kakvu političku funkciju i njegova  atraktivnost za birače se velikim delom sastoji upravo u tome što je autsajder. I on i Le Penova jednako napadaju establišment i predstavljaju se kao autentični populistički glasovi malog čoveka koji hoće da prodrmaju okoštali i korumpirani establišment. Samo što Macron misli da to znači blerovski socijalni liberalizam, a Le Penova da to znači - putinistički autoritarizam i nacional-socijalizam. Ko je od njih dvoje "autentični populista"? U Americi je stvar bila još drastičnija: tamo ste imali tri vrste populizma u preliminarnim stranačkim izborima za predsednika prošle godine: Berni Sanders sa njegovom kripto-komunističkom ideologijom pljačke bogataša, Trump sa svojim autokratskim putinizmom u pokušaju i Ted Cruz, možda najjasniji anti-establišment kandidat, sa klasičnim Goldwater-Reagan konzervativizmom-libertarijanizmom. Ko među njima je bio autentični populista i zašto? Podsetiću vas da je Trump pobedio samo zahvaljujući tome što republikanski establišment nije hteo da stane iza Cruza i prihvatio je nevoljno Trumpa kao "manje zlo", tj kandidata koji će biti manja pretnja po politički status kvo.

Ili uzmite Nemačku. Tamo imate jednu fašističku stranku AfD koju mudri analitičari opisuju kao oličenje anti-establišment politike, ali čija popularnost dramatično pada poslednjih nekoliko meseci. Razlog: brzi uspon novog, levičarskog populiste Schultza na čelu socijaldemokratske partije. Koji je jednako kao i oni percipiran kao "autsajder" i "novo lice", iako je proveo godine u Evropskom parlamentu. No, taj populista je u ideološkom smislu najkonvencionalniji i politički najkorektniji nemački levičar koji se da zamisliti: država blagostanja i naglasak na "socijalnoj pravdi", plus imigracija i tolerancija stranaca, plus odbacivanje protekcionizma, plus naglašena pro-EU i pro-NATO politika. Tako Macron "populista" kritikuje francuske socijaliste zbog odsustva tržišnih reformi a la Blair i Clinton, dok Schultz "populista" kritikuje svog prethodnika na čelu SPD, Šredera, što je preterao sa tim reformama!

Stoga mislim da ne postoji nikakvo tvrdo ideološko jezgro populističke politike koje bi moglo da obuhvati sve ove disparatne političke opcije i pokrete. U celom zapadnom svetu, "populizam" je samo oblanda koju uzimaju najrazličitije političke opcije, od komunista i fašista, do svega između. Teorija o nekom povlašćenom odnosu između populizma na jednoj i "nacionalističke" ili "fašističke desnice na drugoj, je čist mit. I sledstvena, popularna teorija o skoroj fašističkoj apokalipsi je jednako mit.

 

Ivan Janković

Izvor: Tržišno rešenje

[Аурор]

Управо сада, Juanito рече

gde je po svim sondažama Macron prohibitivni favorit za pobedu: njegova prednost u direktnom sučeljavanju je u proseku oko 26 procentnih poena (63/37).

Što volem ove analize, od onda kad su Trampu dan pred izbore dali 1% šanse da pobedi

[uros]

пре 4 минута, Аурор рече

Što volem ove analize, od onda kad su Trampu dan pred izbore dali 1% šanse da pobedi

Ivan je vise mrznje pokazao prema Trampu nego prema Klintonovoj. Sad je poceo da opisuje Klintona i Blera kao "centralisticke liberale" (LOL). Sori bat nemogu da citam dalje sve i da imam vremena

[Juanito]

Иначе, ово уздавање појединих либертаријанаца у етатистичке десничаре је заправо Ротбардов програм, готово идентичан, када је подржао Д. Дјука из ККК. Наравно да ће се изјаловити као што је увек до сада. 

 

 

WHAT IS RIGHT-WING POPULISM?

 

The basic right-wing populist insight is that we live in a statist country and a statist world dominated by a ruling elite, consisting of a coalition of Big Government, Big Business, and various influential special interest groups. More specifically, the old America of individual liberty, private property, and minimal government has been replaced by a coalition of politicians and bureaucrats allied with, and even dominated by, powerful corporate and Old Money financial elites (e.g., the Rockefellers, the Trilateralists); and the New Class of technocrats and intellectuals, including Ivy League academics and media elites, who constitute the opinion-moulding class in society. In short, we are ruled by an updated, twentieth-century coalition of Throne and Altar, except that this Throne is various big business groups, and the Altar is secular, statist intellectuals, although mixed in with the secularists is a judicious infusion of Social Gospel, mainstream Christians. The ruling class in the State has always needed intellectuals to apologize for their rule and to sucker the masses into subservience, i.e., into paying the taxes and going along with State rule. In the old days, in most societies, a form of priestcraft or State Church constituted the opinion-moulders who apologized for that rule. Now, in a more secular age, we have technocrats, "social scientists," and media intellectuals, who apologize for the State system and staff in the ranks of its bureaucracy.

Libertarians have often seen the problem plainly, but as strategists for social change they have badly missed the boat. In what we might call "the Hayek model," they have called for spreading correct ideas, and thereby converting the intellectual elites to liberty, beginning with top philosophers and then slowly trickling on down through the decades to converting journalists and other media opinion-moulders. And of course, ideas are the key, and spreading correct doctrine is a necessary part of any libertarian strategy. It might be said that the process takes too long, but a long-range strategy is important, and contrasts to the tragic futility of official conservatism which is interested only in the lesser-of-two-evils for the current election and therefore loses in the medium, let along the long, run. But the real error is not so much the emphasis on the long run, but on ignoring the fundamental fact that the problem is not just intellectual error. The problem is that the intellectual elites benefit from the current system; in a crucial sense, they are part of the ruling class. The process of Hayekian conversion assumes that everyone, or at least all intellectuals, are interested solely in the truth, and that economic self-interest never gets in the way. Anyone at all acquainted with intellectuals or academics should be disabused of this notion, and fast. Any libertarian strategy must recognize that intellectuals and opinion-moulders are part of the fundamental problem, not just because of error, but because their own self-interest is tied into the ruling system.

Why then did communism implode? Because in the end the system was working so badly that even the nomenklatura got fed up and threw in the towel. The Marxists have correctly pointed out that a social system collapses when the ruling class becomes demoralized and loses its will to power; manifest failure of the communist system brought about that demoralization. But doing nothing, or relying only on educating the elites in correct ideas, will mean that our own statist system will not end until our entire society, like that of the Soviet Union, has been reduced to rubble. Surely, we must not sit still for that. A strategy for liberty must be far more active and aggressive.

Hence the importance, for libertarians or for minimal government conservatives, of having a one-two punch in their armor: not simply of spreading correct ideas, but also of exposing the corrupt ruling elites and how they benefit from the existing system, more specifically how they are ripping us off. Ripping the mask off elites is "negative campaigning" at its finest and most fundamental.

This two-pronged strategy is (a) to build up a cadre of our own libertarians, minimal-government opinion-moulders, based on correct ideas; and (b) to tap the masses directly, to short-circuit the dominant media and intellectual elites, to rouse the masses of people against the elites that are looting them, and confusing them, and oppressing them, both socially and economically. But this strategy must fuse the abstract and the concrete; it must not simply attack elites in the abstract, but must focus specifically on the existing statist system, on those who right now constitute the ruling classes.

Libertarians have long been puzzled about whom, about which groups, to reach out to. The simple answer: everyone, is not enough, because to be relevant politically, we must concentrate strategically on those groups who are most oppressed and who also have the most social leverage.

The reality of the current system is that it constitutes an unholy alliance of "corporate liberal" Big Business and media elites, who, through big government, have privileged and caused to rise up a parasitic Underclass, who, among them all, are looting and oppressing the bulk of the middle and working classes in America. Therefore, the proper strategy of libertarians and paleos is a strategy of "right-wing populism," that is: to expose and denounce this unholy alliance, and to call for getting this preppie-underclass-liberal media alliance off the backs of the rest of us: the middle and working classes.

https://archive.lewrockwell.com/rothbard/ir/Ch5.html

 

[Juanito]

пре 8 минута, uros рече

Ivan je vise mrznje pokazao prema Trampu nego prema Klintonovoj.

Не знам каква би она била (можемо да претпоставимо), али је сад ваљда очигледно да Трамп није ништа бољи. Ви сте постали као левичари, само вам је битно шта неко прича, а не гледате више уопште шта тај неко ради. 

[Аурор]

пре 2 минута, Juanito рече

In short, we are ruled by an updated, twentieth-century coalition of Throne and Altar, except that this Throne is various big business groups, and the Altar is secular, statist intellectuals

Odlično

[Juanito]

пре 1 минут, Аурор рече

Odlično

Дијагноза је одлична. Предложена терапија not so much. 

[uros]

пре 5 минута, Juanito рече

Не знам каква би она била (можемо да претпоставимо), али је сад ваљда очигледно да Трамп није ништа бољи. Ви сте постали као левичари, само вам је битно шта неко прича, а не гледате више уопште шта неко ради. 

Korekcija: znamo kakva bi bila, bila je glavni diplomata + imali smo 8 godina Klintonove u muskom crnom izdanju + muza pre toga. Pitanje je samo do koje mere bi bila gora od njih.

Sto se tice Trampa to sto je bombardovao Siriju je katastrofa, ali videcemo kako ce da ide ovo ostalo. Nisam impresioniran do sada ali ipak je ostalo jos vremena za "popravni", prethodni je imao 8 godina da prestane da baca bombe ali on je izabrao da udupla. 

[Аурор]

@uros

Realno, da je on ono što smo mislili, većina onog što je trebalo da se desi, bi se već do sada dogodilo...

Sad možemo samo da se nadamo da će manje lošeg da uradi po planeti od svojih prethodnika i da će dobro da izađe na kraj sa krizom koja će neizbežno da se desi.

[uros]

Ma prosto sve puca od zdravlja kod ovog Makrona

 

[Ћириличар]

пре 25 минута, uros рече

Ma prosto sve puca od zdravlja kod ovog Makrona

 

Cek cek cek, starija i iskusnija koka je uzela mladog momka - i to se smatra odlicnim i pohvalnim inace. Ali ako je prljavi politicki protivnik onda je to nezdravo?

Nisko. Klintonova je zaista imala prljavstine koja je bila bitna za funkciju, ali Makron je izgleda druga prica pa se mora ovako nisko udarati.

I da, Filon za precednika!

[Paradoksologija]

пре 22 часа, Grizzly Adams рече

Што бре...?

Pa kažem lepo da je predrasuda, na osnovu nekih iskustava koje sam čula. Moja drugarica je, recimo, baš sa oko 25 godina bila sa likom od pedesetak i 1. ispostavilo se da je oženjen i 2. zatrudnela je, a on ju je ostavio kad je odbila da abortira i sada je samohrana majka koja jedva sastavlja kraj s krajem. U slučaju pedesetogodišnje žene, bar u Srbiji, 1. relativno je manja šansa da sakrije brak i decu, jer se od žene više vremena očekuje da provodi sa porodicom, pa je njoj teže sakriti bračno stanje i 2. neuporedivo su manje šanse da se mladić od 25 godina, koji je često još relativno nezreo i nesnađen, nađe sam sa malim detetom kao rezultat te veze. Otud negde ta moja malo veća bojazan koju bih na prvu loptu eventualno imala za mladu devojku u vezi sa starijim.

пре 22 часа, Аурор рече

Pa ti si internalizovala taj dekonstrukcionizam do kraja. Kao mi ostali patrijarhat

Sad sama sprovodiš thought policing, da se ne nađe neki "uljez".

'Nači kažem otvoreno svoju predrasudu i optužiš me da nemam predrasude

[Grizzly Adams]

пре 5 минута, Paradoksologija рече

Moja drugarica je, recimo, baš sa oko 25 godina bila sa likom od pedesetak i 1. ispostavilo se da je oženjen

А она није знала да има 50 година и да је ожењен?

[Paradoksologija]

пре 10 минута, Grizzly Adams рече

А она није знала да има 50 година и да је ожењен?

Znala je za godine. To joj nije bio problem.