Немам доказа да Бог не постоји- Ричард Докинс (видео)

[Душка]

Zar nisu dovoljni dokazi o postojanju Boga silna cuda koja on tvori??? Price ljudi koji su bili u komi, klinickoj smrti i sl. Pa sam moj deda je bio  komi par dana i kada se probudio ( i potpuno se oporavio) ispricao mi je sta mu se desavalo tada... Ove price o dokazima da Bog        (NE)postoji , su stvarno bezvezne... Naravno da postoji, svi cemo mi to znati jednog dana sa sigurnoscu, pa i taj Dokins ce se sresti sa njim, samo nazalost za neke to nece biti lijepo...

[Александар Милојков]

Нажалост, Докинс више не заслужује пажњу озбиљних људи. Све ми се више чини да је дошао на ниво М.П.

[Juan Valdez]

Да не бих отварао нову тему писаћу овде. Малопре сам одгледао последњи клип Стојадиновића где каже да нема доказа да Бог не постоји, али да сама величина универзума, број планета, галаксија... брзина светлости... на неки начин упућује на то да нема Бога. Јер, ако је све створено ради нас и има сврху, која је онда сврха Јупитера, Млечног пута и целог тог огромног свемира.

Један од одговора који сам раније чуо је тај да би у супротном испало да Бог и није тако велики уколико би космос био измерљив. Постоје још неки одговори, али, шта ви мислите о томе ?

То што некоме није јасна сврха Јупитера и слична питања не значи да те сврхе нема. Тврдњу да је Бог "све створио ради нас" треба појаснити. Колико знам, хришћанство тврди да је све створено ради Христа. Не зато што му то треба већ "ради Христа" који је коначни Циљ свега створеног.

Ово друго може рећи само онај ко нема елементарног знања о библијском Богу - који је неупоредив са светом, јер је онтолошки други у односу на свет.

А можда је Бог више умјетник, а мање нека архитетка? Чему толико речи у роману кад је све могло да се каже са знатно мање?

[Justin Waters]

Да не бих отварао нову тему писаћу овде. Малопре сам одгледао последњи клип Стојадиновића где каже да нема доказа да Бог не постоји, али да сама величина универзума, број планета, галаксија... брзина светлости... на неки начин упућује на то да нема Бога. Јер, ако је све створено ради нас и има сврху, која је онда сврха Јупитера, Млечног пута и целог тог огромног свемира.

 

Један од одговора који сам раније чуо је тај да би у супротном испало да Бог и није тако велики уколико би космос био измерљив. Постоје још неки одговори, али, шта ви мислите о томе ?

 

Istina svemir je ogroman, no to ne znaci da je apsolutno nemjerljiv. Iz ugla drevnog covjeka zemlja je bila nemjerljiva. Kad citamo one stihove iz Jova gdje se pominje razapinjanje nebesa kao sator, utvrdjivanje stubova na kojima su oslanja, postavljanje medje svjetlosti itd.,., i ko je covjek da moze sve to razumjeti kako je Bog uredio itd...pa ipak iz ove perspektive bar mozemo da razumjemo gdje su krajevi tih "nebesa", gdje pociva svjetlost itd...

 

Nije poenta nemjerljivosti svemira u prostornom smislu. Razumjevanje prirode, razbijanje njenog koda, i saznavanje kako sta funkcionise, na neki nacin je mjerenje svega sto je Bog uredio. Jer drevni ljudi ni ovdje nisu imali pristup, nisu razumjeli kako priroda radi, pa su mnogo toga pripisali direktno Bozijem uticaju. Pomjeranje sunca i mjeseca, zadrzavanje zvijezda da nepadnu, upravljanje kisom, i elementranim nepogodama itd...

 

No cak i da razumjemo u potpunosti prirodu, i kako sve funkcionise, pa nista, zasto bi to islo kontra Bogu, Bog je to tako htjeo inace ne bi smo imali mozak za takve stvari. Uostalom jedan od ciljeva postavljenog ljudima je da se upodobe Bogu, da se soabraze tvorcem. Pa onda ako covjek razumje kako priroda funkcionise, na neki nacin on se priblizio tvorcu - uzrocitelju svega vidljivog. 

[Justin Waters]

А можда је Бог више умјетник, а мање нека архитетка? Чему толико речи у роману кад је све могло да се каже са знатно мање?

 

A mozda je i pjevac. U pocetku bese Rec, kroz tu Rec je sve sto postoji postalo. 

 

Ono sto ni nauci nije vec nepoznato je da svaki atom i subatomske cestice imaju neku frekvenciju oscilovanja. Ta frekvencija se moze predstaviti talasnom krivom. S druge strane zvuk, nije nista drugo nego talas. Pa stoga ispada da je citav kosmos jedna harmonija zvukova (zvukova cija frekvencija je nedostupna culima) i iz cega proizilazi forma koju danas vidimo kao univerzum,

[Александар Милојков]

@,

@,  

 

Што се мене тиче, доказали сте. Бог је Уметник.

[SHADOWS OF THE LIGHT]

Universe....jedan stih...Bozija pesma..... .smesko.

[stevan021]

Svako zna da su izjave tipa "bog postoji" ako dobro definises boga izjave koje ne mogu da se opovrgnu. To ne doprinosi njihovoj istinitosti, naprotiv. Osnove logike ...

[Avocado]

Да не бих отварао нову тему писаћу овде. Малопре сам одгледао последњи клип Стојадиновића где каже да нема доказа да Бог не постоји, али да сама величина универзума, број планета, галаксија... брзина светлости... на неки начин упућује на то да нема Бога. Јер, ако је све створено ради нас и има сврху, која је онда сврха Јупитера, Млечног пута и целог тог огромног свемира.

 

Један од одговора који сам раније чуо је тај да би у супротном испало да Бог и није тако велики уколико би космос био измерљив. Постоје још неки одговори, али, шта ви мислите о томе ?

 

Zar nije najjednostavniji odgovor taj da je takav argument eventualno argument protiv "boga koji je čitav univerzum stvorio samo radi čoveka" a ne protiv bilo kakvog boga?

[grigorije22]

. Zasto je sve to stvorio, u Psalmu se kaze da nebesa kazuju slavu Boziju tako da je najverovatnije stvorio da bi smo se divili svemu tome

  jer sve to jeste fascinantno milijarde galaksija, cak je i sam Stojadinovic fasciniran tom cinjenicom iako nece da prizna da iza toga stoji um.

  Drugo mozda je stvorio iz razloga kolonizacije svemira od strane ljudi.

[grigorije22]

The heavens declare the glory of God; the skies proclaim the work of his hands” (NIV). This beautiful statement from Psalm 19:1 indicates one of the purposes of the created universe: the universe reveals the majesty of its Creator. Of course, God’s glory can be seen in many different aspects of creation—not just the heavens. Consider the magnificent intricacy of a living cell, the complexity and the amazing diversity of life on earth, and the mathematical precision of the laws of physics and chemistry. These are all indicative of the incomprehensible creativity, intelligence, and power of the Creator.

Why then does the Bible single out the heavens as declaring His glory? Perhaps the heavens declare God’s glory in a special way or to a greater extent. It may even be that the starry universe was specially designed for the purpose of declaring God’s glory to us. We will see that the universe has incredible beauty. This alone would be sufficient reason to praise God for His creation, but not only did God make the universe beautiful, He made it unimaginably large. The range of scales in the universe is truly staggering. The universe contains objects of incredible size and mass at distances which the human mind cannot fully grasp. When we consider the power of the Lord who made all this, we cannot help but feel humbled. Truly, the God who created this universe is glorious and worthy of praise. Let us now explore the size and beauty of the universe to gain an appreciation for the majesty of the Creator.

The moon is about the same size as the United States of America.

Let’s start close to home, with a relatively small astronomical object. The moon is the nearest (natural) celestial body. It is approximately 2,100 miles (3,400 kilometers) in diameter—roughly the size of the continental United States. The moon orbits at an average distance of 240,000 miles (380,000 km) from the earth. On the one hand, this is a tremendous distance. On the other hand, it is not so far as to be totally incomprehensible; some cars have as many miles on them as this. The moon orbits the earth in a roughly circular path, taking about one month from start to finish. In fact, that is where we get the idea for a “month.” According to Scripture, one of the reasons God created the celestial bodies was to be for signs, seasons, days, and years (Genesis 1:14)—in other words, to mark the passage of time. The moon does just that. It continually orbits the earth every month with clockwork precision.

Additionally, the moon (the “lesser light” created on day 4) was designed to “rule the night,” according to Genesis 1:16. Indeed, the moon does rule the night; it outshines every other nighttime celestial object. In fact, when the moon is out, it has a tendency to “wash out” most other astronomical objects, making them more difficult to see. This effect is particularly evident when the moon is near its full phase. At that time, the moon is over 2,500 times brighter than the next brightest nighttime object (Venus).

Let us move farther out into space, and consider the “greater light” that God created on day 4—the sun. The sun (like other stars) is a glowing hot ball of hydrogen gas. It derives energy from the fusion of hydrogen to helium in the core. The sun is effectively a stable hydrogen bomb. It is an extremely efficient source of energy, placed at just the right distance to provide the right amount of light and heat for the earth.

The sun is about 400 times more distant than the moon. Remarkably, it is also 400 times larger. So it has the same angular size as the moon¹—meaning it appears the same size and covers the same portion of the sky. It is interesting that God made both of the “great lights” the same angular size—and far larger (in angle) than any of the other celestial objects. There is no naturalistic reason why the sun and moon would be at just the right distances to have the same apparent size as seen from earth. As far as we know, the earth is the only planet for which this is the case.²

The relative size of the sun, moon, and Earth.

The sun is over 100 times the diameter of the earth. If it were hollow, it could hold over 1 million earths. At first, it seems almost “wasteful” to create such a massive globe merely to provide light for earth: until we consider that God created the sun just as easily as the rest of the universe. It wasn’t at all difficult for Him (Jeremiah 32:17) and it demonstrates His great power. At the incredible distance of 93 million miles (150 million km), we cannot fully appreciate just how far away the sun is. An analogy may be helpful. How long would it take to drive 93 million miles? If we were to drive 65 miles per hour (105 km/hr), it would take 163 years to drive this distance. We couldn’t drive this far in our lifetime.

The sun is far from the earth, and yet the earth is much closer to the sun than many of the other planets. Consider Pluto, a tiny frozen world at the outer edge of the planets of the solar system. Pluto (on average) is about 40 times farther away from the sun than the earth is. Traveling at 65 miles per hour, it would take about 6,500 years to reach Pluto. This is comparable to the age of the universe. The solar system is truly vast; if it had been the only thing God had made, we should certainly be impressed. Yet, God has created on even larger scales. Consider the distances between the stars.

Let’s start with the nearest star system to the earth (besides the sun), the Alpha Centauri system. Unlike the solar system, Alpha Centauri contains more than one star. Two bright stars (comparable to the sun in size and color) revolve around each other every 80 years. A third faint red dwarf star called “Proxima” lies farther away. The distance to this system is about 25 trillion miles. Such a number has little meaning to most of us; who can comprehend 25 trillion miles? This is about 6,800 times farther away from the earth than Pluto is.

To help grasp this to some extent, let’s imagine that we had a miniature scale model of the solar system with Pluto’s orbit being only one foot (about 30 cm) in diameter. The sun would be approximately in the center, and the earth would be just over an eighth of an inch (3.8 mm) away from the sun. The sun itself would be smaller than the period at the end of this sentence. Where would we place the next nearest star in our one-foot scale model solar system? At this scale, Alpha Centauri would be over half a mile (about one km) away, and that’s just the nearest star system. Our galaxy is comprised of countless numbers of stars at much greater distances. Using our one-foot scale model solar system, the galaxy would be larger than the Pacific Ocean!

Galaxy M31 (Andromeda galaxy)

Globular Star Cluster M80

Our galaxy is shaped like a disk with a bulge in the center. Earth is located in the disk, closer to the edge than the center. The disk has spiral arms; we cannot directly see this spiral structure because we are within it. To us, the galaxy looks like a faint cloud band stretching across the sky on (northern hemisphere) summer nights (or winter nights for the southern hemisphere). This is how our galaxy gets its name—the “Milky Way.” Viewed from a distance, which of course no human being has ever done, our galaxy might look a bit like M31—the “Andromeda Galaxy” shown at right.

Our galaxy contains over 100 billion stars; the Bible says that God calls them all by their names (Psalms 147:4; Isaiah 40:26). How amazing that God has a name for each and every one of those stars! Some of these stars are far separated from their nearest neighbor, much like the sun. Some stars come in binary or multiple star systems, such as Alpha Centauri. Some stars come in large clusters. Consider the M80 star cluster. This cluster within our galaxy is estimated to contain over 100,000 stars. That means that the Milky Way has roughly a million times as many—imagine, one million stars for every single star in this cluster!

The galaxy contains more than stars. It also contains nebulae—the same stuff as stars, but whereas stars are compact spheres, a nebula is spread out over a much larger region of space. When a nebula is heated by nearby stars, it glows, often with vivid and beautiful colors. Consider the beauty of the nebulae shown, but keep in mind how enormous these objects are. The Rosette Nebula is not only beautiful, it is estimated to be more massive than 10,000 suns. The section of the Eagle Nebula shown below is several thousand times larger than our solar system. It is incredible to realize that our solar system would not even be visible on this image. God paints beautiful artwork, and He does it on a canvas of unimaginable size.

The Rosette Nebula

The Eagle Nebula

When we consider the immensity of the Milky Way, with its 100 billion stars, countless nebulae, and star clusters, the overwhelming power of the Creator becomes clear. Yet, our galaxy is not the only one. God has created innumerable galaxies with a wide range of shapes and sizes. Some galaxies are spiral, like the Milky Way and M31. Others are elliptical in shape, and some galaxies have shapes that can only be described as “irregular.” Many galaxies come in clusters. The Milky Way belongs to a cluster of a few dozen galaxies called the “Local Group.” Some clusters are much larger than this. The Virgo cluster has about 2,000 galaxies. Clusters of galaxies are organized into even larger superclusters—clusters of clusters. Superclusters show organization on the largest scales we can currently observe; they form an intricate web of strings and voids throughout the visible universe.

Just think about the quantity of energy involved when God created all this. The sun alone gives off more energy every second than one billion major cities would produce in one year. Yet, our entire galaxy is 20 billion times more luminous than the sun.³ It is estimated that there are at least as many galaxies as there are stars in the Milky Way (100 billion). Just consider such energy and mass filling a volume of space that is immense beyond our ability to fathom.

How does the Bible describe the creation of all this? Genesis 1:16 states simply that God “also made the stars.” It is astonishing that the creation of the entire universe beyond earth is described so casually by such a simple statement. The biblical description makes it sound like the creation of all the hundreds of billions of galaxies was so trivially easy for God that it barely deserves to be mentioned. How awesome is the Lord!

Ring galaxies are comprised of a central core surrounded by a ring of bright blue stars. Since blue stars cannot last billions of years, ring galaxies are a reminder that the universe is much younger than is generally claimed.

Distant Spiral Galaxy NGC 4603, Home to Variable Stars

When we contemplate all this which God created, it brings to mind Psalm 8:3–4: “When I consider your heavens, the work of your fingers, the moon and the stars, which you have set in place, what is man that you are mindful of him, the son of man that you care for him?” It is amazing that the God who created such a universe would be concerned with something as small as human beings. Yet, Scripture makes it clear that human beings are very important to God. Our place in the universe is very significant, as we will see in later chapters.

Who would have thought from a casual glance at the night sky that the universe would be so majestic and so enormous? Certainly the night sky is stunningly beautiful, even to the unaided eye. Who could have known that it would contain hundreds of billions of galaxies, each with millions to trillions of stars, along with countless clusters and nebulae of immense size and breathtaking beauty? It seems that the more we zoom in on the universe, the more beautiful it becomes, and the more we realize how truly vast and amazing it is. The more we “magnify” the universe, the more amazed we are by its beauty and complexity. The same is true of the Creator of the universe. The more we magnify God, the more we realize just how amazing He is. It seems that God has constructed the universe to reflect this aspect of His character. Romans 1:20 indicates that many of the invisible attributes of God can be understood from the things which He made, so it shouldn’t surprise us that the universe is so incredible. Truly the heavens declare the glory of God and the skies proclaim the work of His hands!

[cloudking]

Pa cekaj jel ovo u cemu zivimo posledica greha, pala priroda u svojoj propadljivosti i gresnosti, posledica okretanja ledja bogu

ili

velicanstvena tvorevina, harmonicna misao Bozija?

Kad je stvoren nas svet, pre pada ili posle pada?

[grigorije22]

Ateistički znanstvenici: biblijski bog je izmišljen i nepotreban

 

Ateistički znanstvenici poput Richarda Dawkinsa smatraju kako suvremena znanost sve više oduzima moć i slavu Stvoritelja Boga Biblije utoliko što putem prirodnih zakona objašnjava sve veći broj nepoznanica koje su oduvijek mučile ljudski um. 

 

 

Logika ide nekako ovako: budući da znanost svakodnevno saznaje sve više o svemiru koji nas okružuje, biblijski Bog postaje sve više nepotreban – jer nam je sve jasnije kako su stvari zapravo nastale. 

 

Dakle, logično je da s ove strane znanosti prihvatimo dokaze znanstvenih otkrića da je Bog zbilja sve više nepotreban, te da ćemo ubrzo doći do rješenja velikoga misterija nastanka svemira i svega što u njemu postoji. 

 

Na primjer, Dawkins u jednome predavanju kaže:

 

“Problem je u tome što Bog u ovome sofisticiranom, fizičarevu smislu nema nikakve dodirne točke s Bogom Biblije ili bilo koje druge religije. Ukoliko neki fizičar kaže da je Bog drugo ime za Planckovu konstantu, ili da je Bog superstruna, to bismo trebali razumjeti kao slikovit metaforičan način izražavanja da je narav superstrune ili vrijednosti Planckove konstante velika tajna. Ona očigledno nema ni najmanju vezu s nekim bićem sposobnim da oprosti grijehe, bićem koje bi moglo uslišati molitve, koje se brine o tome počinje li Šabat u 17 ili u 18 sati, nosite li veo ili vidi li vam se djelić ruke; i nema nikakve veze s bićem koje je sposobno nametnuti smrtnu kaznu svome Sinu kako bi okajao grijehe svijeta prije i poslije Njegova rođenja.”

 

Pravi problem s kojim se Dawkins susreće nije neusuglašenost znanosti s Bogom Biblije, nego nerazumijevanje Stvoritelja i Njegove Riječi. Dawkins izrađuje svoga “čovjeka od pruća”, a onda ga samozadovoljno pali misleći da je srušio ono što smatra mitom o Bogu Biblije.

 

Dawkinsov argument ima nekoliko logičkih pogrešaka. Kao prvo, Dawkins pretpostavlja da znanstvena sofisticiranost Biblije propocionalno odražava sofisticiranost njezina autora za kojega ona tvrdi da je Stvoritelj svega što postoji. Spotiče se o primitivnu biblijsku kozmologiju i fiziku koja je opisana s gledišta zemaljskoga promatrača (npr. Sunce se diže i zalazi). Dawkinsov znanstveni um volio bi da biblijska objava sadržava sofisticirane znanstvene pojmove poput Planktove konstante, Einsteinove teorije relativnosti i Newtonova zakona gravitacije. Međutim, onda bi Bog morao također govoriti o Albertovoj jednadžbi shizmatskih neutrona koji utječu na gravitacijsko kolebanje prilikom putovanja brzinama većima od brzine svjetlosti. Naravno, svaki pravi fizičar dobro zna da takve jednadžbe još uvijek ne postoje (a sudeći po mome (ne)poznavanju fizike, vjerojatno bi im i ostatak opisa bio besmislen). Međutim, prije 2000 godina jednako bi bila besmislena i teorija relativnosti, da ne govorimo o postojanju atoma i neutrona.

 

Drugim riječima, Biblija objavljuje Stvoritelja kroz (ili još bolje, unatoč) nama primitivnu spoznaju njezinih ljudskih pisaca na taj način da je Bog čuvao iste da ne idu dalje od fenomenoloških opisa i ne unose pogrešne predodžbe i razmišljanja drevnih naroda o kornjačama koje nose zemlju itd.

 

Kao drugo, Dawkinsov bog koji bi bio drugo ime za Plancktovu konstantu ne bi ni mogao biti Bog Biblije, već bi pripadao panteističkom svjetonazoru. Bog Biblije se izričito nalazi izvan stvorenoga svemira i definitivno je odvojen kako od svoje Tvorevine tako i od zakona kojima ju je definirao. Na primjer, danas je popularna teorija o Velikom prasku. U kršćanskom svjetonazoru, Veliki prasak nije drugo ime za Boga, već samo jedno od mogućih objašnjenja kako je Bog stvorio sve što vidimo (ili je pak stvorio svemir koji djeluje prema fizičkim zakonima koji su predodređeni tako da se svemir ponaša kao da je posljedica jednoga takvoga uzroka).

 

Drugim riječima, Bog je izvan svemira na isti način na koji je arhitekt izvan kuće koju radi. Osim naravno što se arhitekt mora ponašati u svome poslu u skladu sa zakonima prirode i države u kojoj radi. Bog je “slobodni agent” utoliko što je stvorio kako svemir tako i zakone koji njime vladaju.

 

Kao treće, iako se Dawkinsu čini da je Bog Biblije nužno manji od boga koji bi bio zaslužan za stvaranje sofisticiranoga svijeta, logično je ipak zaključiti da je Bog Biblije veći i silniji od bilo kakvoga boga kojega bi znanstvenik poput Dawkinsa mogao zamisliti, iz jednostavnog razloga što je on ograničen u svome zamišljanju onime što vidi i što njegovi instrumenti mogu očitati. S druge strane, Bog Biblije nije samo stvorio svijet kakvoga Dawkins vidi, nego je nesputan svojom svemoći mogao stvoriti (i zbilja, stvorit će!) svijet kakvoga Dawkins nije u stanju zamisliti ni u svojim najluđim snovima.

 

Kao četvrto, Dawkinsov zaključak o tome da sofisticirani bog kakvoga pokušava zamisliti ne bi imao tako sitničave etičke norme za čije kršenje zahtijeva kaznu, a za čije prekršitelje nudi spasenje u samome sebi putem križa jednake su naivnom čovjeku koji smatra da sve veća razvijenost društva zahtijeva što manje pravila i zakona. To očigledno nije tako! Ono što Dawkins ne razumije jest to da Bog čije su misli toliko uzvišenije od naših ne samo da zna što je najbolje za nas  i što njegova moralnost zahtijeva u pogledu njezina kršenja, nego da taj isti Bog često koristi “slike nebeskih stvarnosti”, odnosno slike koje se nama danas čine primitivnima (i koje su mnoge ostvarenjem Božjega Kraljevstva u Kristu ispunjene i zamijenjene), ne bi li mu uspjelo da unatoč čovjekove primitivnosti, čovječanstvo dovede do spoznaje nebeskih stvarnosti koje mu u protivnom ne bi imale nikakva smisla.

 

Drugim riječima, u Bibliji vidimo Boga koji, primjerice, u Ponovljenom zakonu 29,29 kaže: “Što je sakriveno, pripada Jahvi, Bogu našemu, a objava nama i sinovima našim zauvijek, da vršimo sve riječi ovoga Zakona.” Međutim, samo 1500 godina kasnije, isti Bog objavljuje u Galaćanima 3,23-25: “Prije dolaska vjere bili smo zatvoreni u Zakonu, čuvani za vjeru koja se imala objaviti. Prema tome, Zakon nam je bio čuvar da nas vodi u Krista, da se vjerom opravdamo. I s dolaskom vjere nismo više podložni čuvaru.”

 

U Božjoj mudrosti, ponekad “sitničavi” zakoni koji su bili nametnuti čovjeku u Starom zavjetu služili su da čovjek bude svjestan Božje svetosti i svoje grješnosti, kao priprema za dolazak Spasitelja! Odemo li korak dalje, ne želeći oduzeti od važnosti žrtve na križu i potrebe da Božji Sin trpi u tijelu (dakle, želimo izbjeći učenje gnostika) jednoga dana kada budemo gledali Krista licem u lice sigurno ćemo spoznati da je i križ obremenjen puno bogatijom nebeskom stvarnosti.

 

Do tada, što je sakriveno pripada Jahvi, Bogu našemu, a objava nama i sinovima našim zauvijek!

 

 

Izvor: Teoblogija

[Аурор]

Нажалост, Докинс више не заслужује пажњу озбиљних људи. Све ми се више чини да је дошао на ниво М.П.

 

Otpisati NOMA ("to jednostavno ne funkcioniše!") i isprojektovati religiju na epistemološku ravan je kao kad bi sliku otvorio preko notepad-a, i onda je ona "gomila glupavih i nasumičnih simbola koje je neko nekad izlupao i ja nisam lud da mislim da to ima neku poentu".

 

 

 

Ako misliš da budeš pravi ateista, morao bi da budeš "u odnosu na sliku", a ako ti je argument ono što dobiješ kad je otvoriš u notepad, onda si samo Dawkins svedok, što je naravno samo način bivanja pajserom, i samo u manjoj meri se razlikuje od fundamentalizama.

 

Još jednom dakle: postoji razlika između onoga što je deskriptivno ("outside world") i onoga što je preskriptivno (čovek)!

 

 

[grigorije22]