Sveštenomučenici Slobodan Šiljak i Milorad Vukojičić

[Guest]

 

[Guest]

У овом филму се каже да је канонизацију двојице свештеника иницирао бивши Владика Филарет.

[Jovan95]

On 6/11/2011 at 20:04, marko_13 рече

Миши Јанкетићу је мајка убијена од стране Италијана и то је он потврдио у емисији "Тв лица као сав нормалан свет", тако да је комедија што ово пишеш и лажеш.

Не познајеш очигледно никог јер је у Пљевљима велика већина људи СРЕЋНА због овога, а постоји и иницијатива грађана да се сагради капела посвећена свештеномученицима. Никола Голубовић је бивши припадник КОС-а и ЈАДНО је што покушаваш да такве фалсификате протуриш. А сви знамо ко је и шта је био КОС.

Pomaže Bog,

U ovoj emisiji Miša Janketić stvarno kaže da su to uradili naši ljudi a ne njemci ili italijani. Zašto ste rekli da je rekao da su to uradili italijani ? Pročitao sam diskusiju na forumu pa me interesuje Vaš odgovor na ovo.

Pozdrav

 

[Поуке.орг инфо]

Sporne kanonizacije u SPC – sv. Milorad Vukojičić i sv. Slobodan Šiljak

 

 

            Prije nekog vremena smo započeli niz tekstova o kontroverznim temama vezanima za Pravoslavnu Crkvu. U sklopu tog niza progovorili smo o svetosavlju, vladiki Nikolaju Velimiroviću i crkvenom statusu bivšeg svećenika Momčila Đujića. Sada ćemo govoriti o slučaju koji je izazvao dosta pažnje u nekim hrvatskim medijima – o slučaju kanonizacije dvojice svećenika SPC, navodnih četnika i ubojica iz Drugog svjetskog rata.

            Naime, 19.05.2005. u pravoslavnom samostanu Žitomisliću u Hercegovini, Sveti Arhijerejski Sabor SPC, pod predsjedanjem patrijarha Pavla, kanonizirao je 27 pravoslavnih svećenika s područja pravoslavnih biskupija dabrobosanske i mileševske, dakle uglavnom s područja Bosne i Crne Gore, koji su stradali od ustaša ili partizana tijekom Drugog svjetskog rata, ili od novih komunističkih vlasti neposredno nakon rata. Jedan od kanoniziranih je stradao od austrougarske vojske 1914.g. Događaj vjerojatno ne bi izazvao naročitu pažnju da se među kanoniziranima nisu našla i dvojica crnogorskih svećenika iz Pljevalja: Milorad Vukojičić i Slobodan Šiljak. Zbog njih je došlo do protesta nekih osoba iz Crne Gore, uz tvrdnju da su dotični bili suradnici s okupatorima, četnici i ratni zločinci. Tvrdilo se da je Vukojičić bio član četničke „crne trojke“ odgovorne za likvidacije civila, te da je dotične civile ubijao maljem, odnosno macolom, zbog čega je i dobio nadimak „pop Maca“. Baratalo se i s konkretnim imenima ubijenih, javljala se njihova rodbina. Milorad Vukojičić je po presudi vojnog suda u Pljevljima strijeljan 1945., a Slobodan Šiljak još 1943.g.

            Ova interna srpska rasprava je, kao što sam rekao, naišla na priličnu pažnju u nekim desnim krugovima u Hrvatskoj. Na to je poglavito utjecala situacija sa Stepincem: jer eto, oni nama zamjeraju Stepinca, a sami imaju svece koji su mlatili nedužne ljude macolama. O tome je pisano u Večernjem listu, Slobodnoj Dalmaciji, portalu „Narod“, te naravno na slavnoj hrvatskoj Wikipediji. Slučaj je spomenuo i mostarski biskup msgr. Ratko Perić u svojoj radnji o mučeništvu u nekatoličkim Crkvama. Uglavnom, u glavama mnogih ljudi u Hrvatskoj, SPC je Crkva koja se moli ubojicama i zločincima. Što reći o ovome?

            Kako bismo mogli osvijetliti ovaj slučaj, moramo rastumačiti tri stvari koje su neophodne za shvaćanje same SPC, za pojam svetosti u pravoslavlju i naposljetku za konkretne svece.

            Srpska Pravoslavna Crkva (SPC) nije neka sekta osnovana prije par mjeseci. Ona je ugledna i visokorangirana pravoslavna patrijaršija, nalazi se na šestom mjestu na diptihu pravoslavnih Crkava. Ima oko 12 milijuna vjernika po cijelome svijetu, a osnovana je daleke 1219.g. U njoj se njeguje dvomilenijska kršćanska dogmatika, liturgija i duhovnost, asketska tradicija i teologija. Njezini svećenici i biskupi svaki dan čitaju evanđelje i psalme, ispovijedaju se i pričešćuju. Dala je mnogo svetaca, mučenika i vrsnih teologa. Osnovna zbirka njenog kanonskog prava potječe još iz 10.st. Ona je danas partner u teološkom i ekumenskom dijalogu svim vjerskim zajednicama svijeta, posebno Katoličkoj Crkvi. Prema tome, kada se vrhovni biskupski sabor jedne takve ozbiljne institucije okupi i proglasi nekoga za sveca, onda je samo po sebi jasno da se u tome rukovodio određenim kriterijima i da to nije napravio bez veze. Ispucavati floskule po medijima da je jedna renomirana i ozbiljna, svjetski priznata vjerska institucija, svecem proglasila očiglednog i nepokajanog ratnog zločinca i koljača, je vrlo smiješno, apsurdno, da ne kažem glupo. Tvrditi da episkopat jedne apostolske Crkve, koji potječe iz strogih asketskih monaških krugova, koji neprestano čita evanđelje i uzima u sebe Tijelo i Krv Kristovu, svojim vjernicima za uzor i zagovornika daje notornog i očiglednog zločinca, je toliko bizarno, da se osoba koja ima iskustvo života i crkvenosti Pravoslavne Crkve zapita vrijedi li uopće i odgovarati na takve tvrdnje. Ovo postaje još bizarnije kada se shvati da sveci jedne mjesne pravoslavne Crkve postaju predmet štovanja cijele, univerzalne Pravoslavne Crkve. Ne postoje „srpski“ ili „ruski“ sveci u smislu ograničenja kulta.

            Drugo, što se tiče svetosti u Pravoslavnoj Crkvi. Biti svet u pravoslavlju ne znači imati puno dobrih djela, malo ili nimalo grijeha, i kao takav služiti kao pedagoška literatura ili katehetski priručnik ljudima na zemlji. U pravoslavlju je svetac prvenstvenospašena duša. Svetac je čovjek koji je umro u stanju savršenog pokajanja i sjedinjenja s Kristom, te je kao takav ušao u Carstvo Nebesko. Prije toga, kroz život, on je bio grešnik – veći ili manji, jer u kršćanstvu nitko nije bez grijeha. Bitno je da se ontološki, iznutra preobrazio, pokajao i postigao spasenje duše. Njegov život prije toga može biti pogan i proklet, bez ikakvog uzora za vjernike. Zamislimo na trenutak najvećeg svjetskog zločinca, Hitlera, ili Staljina, ili nekog sličnog. Da se bilo koji od njih pokajao pred smrt, pozvao pravoslavnog svećenika, istinski se ponizio pred njim i Bogom, primio pravoslavne sakramente, te tako sjedinjen s Kristom otputovao u vječnost, on bi time postao svecem Pravoslavne Crkve. Tako imamo čitavu plejadu teških grešnika, još od starozavjetnih vremena, koji su pokajanjem postali sveci, i Katoličke i Pravoslavne Crkve. Ili, postoje u pravoslavlju primjeri kanonizacije ljudi koji nisu stigli pružiti nikakve životne manifestacije svetosti. Sjetimo se samo nevine betlehemske djece, ili slične kanonizirane djece kroz čitavu povijest kršćanstva, sve do Milice Rakić, trogodišnje djevojčice stradale od NATO bombi u Srbiji. U staroj crkvi u Sarajevu čuva se relikvija – neraspadnuto tijelo male krštene pravoslavne bebe. Čudotvorno je, osobito kod neplodnosti ili bolesti djece. Dakle, i samo kršteno i netom umrlo novorođenče, u pravoslavlju je svetac, zato jer je temeljni kriterij svetosti spasenje duše.

            Što se tiče samih svetih novomučenika pljevaljskih, sv. Milorada i sv. Slobodana, treba reći da ne postoje nikakvi dokazi o njihovim navodnim zločinima. Zapravo, sve optužbe na njihov računa uglavnom dolaze iz tri izvora. Prvi je presuda partizanskog suda, drugi su tvrdnje jedne skupine ljudi iz tog mjesta, a treći izvor je kritika od strane lijevoliberalnih krugova iz Srbije i Crne Gore. Što se presude tiče, ona je ukinuta od strane ustavnog suda Republike Crne Gore, 22.05.2005., br. 2574/05. Ovime su ukinute sve odluke Zemaljske komisije za ratne zločine od 15.02.1946., a koje se tiču ove dvojice. Obrazloženje predsjednika Ustavnog suda dr. Jovana Martinovića: "Ustavni sud Republike Crne Gore donosi jednoglasnu presudu da je osuda Zemaljske komisije Crne Gore za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača od 15. veljače 1946. godine bila neustavna i nezakonita. Naime, svjedoci su pod prinudom lažno svjedočili i mnogi od njih nisu bili ni fizički prisutni na saslušanjima... (Presuda se po stavkama obrazlaže na naredne dvije stranice). Stoga, ovaj Sud rehabilitira oštećene i posthumno im vraća građanska prava i zakonom zagarantirane slobode."

            Optužbe na račun ove dvojice svećenika odbacili su povjesničari, kako oni koji se specijalno bave četničkim pokretom, tako i oni komunističke orijentacije. Osoba koja je prednjačila u ovim optužbama je bila predsjednik odbora za njegovanje tradicija NOB-a u Pljevljima, a poznata je i po peticiji za vraćanje imena Titograd crnogorskoj metropoli. Uglavnom, sve te optužbe dolaze iz komunističkih ili modernih ljevičarskih krugova.

            I tu dolazimo do iste zanimljivosti kao i kod slučaja vladike Nikolaja. Kada je riječ o komunističkim presudama ili optužbama s lijevoliberalne srpske scene protiv SPC, desno orijentirani hrvatski mediji ih uzimaju kao pouzdane izvore i činjenice, uopće se ne osvrćući na argumente SPC. Međutim, kada se radi o komunističkim presudama ili lijevoliberalnim optužbama protiv Katoličke Crkve u Hrvata, tada se one od dotičnih odbacuju s gnušanjem. Čemu ta dvostruka mjerila? Je li poznato gore spomenutim tvrdim katolicima u medijima da ove optužbe na račun pravoslavnih mučenika dolaze od istih krugova koji su u to doba ubili 128 pravoslavnih svećenika i jednog pravoslavnog biskupa samo u Crnoj Gori, ostavivši ovu skoro bez klera, i napravivši od nje možda najraskršćanjeniju i najateiziraniju zemlju bivše Jugoslavije?

            Prema tome, možemo biti mirni – nema nikakvih macola. Sveti mučenici Milorad, Slobodan i ostali, danas na Nebu mole za svakoga od nas. Njihovim svetim molitvama neka nas Gospod sve pomiluje!

https://orthodoxhr.blogspot.com/2017/09/sporne-kanonizacije-u-spc-sv-milorad.html?m=1&fbclid=IwAR1---uGI3ZuV-086W3NNbvyfd90yk69_KlVp9kQacTEp4sS5AaqUqxeLu0

[Августин]

Milorad Vukojičić

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije

 

 

Idi na navigacijuIdi na pretragu

Milorad Vukojičić (1917-1945), zvani pop Maca (deminutiv od “macola”^[1]) ili pop Koljač, je bio crnogorski sveštenik SPC, vođa četničke crne trojke u drugom svetskom ratu. Nakon rata je osuđen na smrt i pogubljen. Proglašen je za sveca Srpske pravoslavne crkve 2005. godine.

Sadržaj/Садржај

• 1Biografija
• 2Kanonizacija
• 3Reference
• 4Vidi još

Biografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Rođen je 1917. godine u Pljevljima. Posle Bogoslovije u Sarajevu rukopoložen je za đakona i sveštenika 1940. godine.

U drugom svetskom ratu je bio pripadnik četničkih snaga. Prema svedočenjima, pop Milorad Vukojčić je bio egzekutor četničke crne trojke koji je ubijao partizane spijune u Pljevljima i porodice partizanskih boraca. Noću, između 6. i 7. aprila 1944, u vreme nemačkog garnizona u Pljevljima, Vukojčićeva "crna trojka" je krenula u hapšenje žena partizana i simpatizera partizana. Tada su uhapšene Zora Karamatijević, Ljubica Stojkanović, Savka Matović, Milica Janketić i Mileva Žugić, priča sin jedne od žrtava.^[2] Zajedno sa ostalim ženama tada je ubijena i majka poznatog glumca Miše Janketića, Milica.^[3] Ipak, navodi se da su najveći zločini počinjeni u martu i aprilu 1944. godine kada je ubijeno više osoba.^[4] U to vreme je u okupiranim Pljevljima bila nemačka uprava.

Nakon oslobođenja, presudom vojnog suda u Pljevljima, osuđen je kao neprijatelj naroda na smrt. Jedan od očevidaca govori: "Sjećam se njegovog dovođenja u grad. Bila je neka radna akcija, a građani su, kad su čuli da su doveli popa Macu, nagrnuli na njega. Jedva ga je obezbjeđenje uspjelo spasiti, htjeli su da ga linčuju."^[2] Pop koljač je osuđen na smrt vješanjem. "Počeo je da plače, tražio je milost. Tada je čitava ta dvorana, koja je bila prepuna, više se tu stajalo nego sjedjelo, skoro eksplodirala. Tražili su javna vješala", svjedoči Matović. Kazna mu je ipak preinačena u kaznu strijeljanja.^[2] Presuda je izvršena 1945. godine.

Zemaljska komisija Crne Gore za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača utvrdila je 15. februara 1946. godine na Cetinju da je Milorad Vukojičić, zvani Maca, učestvovao u ubistvu desetoro svojih zemljaka. Dokument o tome, broj 1487, čuva se u Državnom arhivu Crne Gore.^[5] Zemaljska komisija je utvrdila da je Vukojičić, sa saučesnicima Vojislavom Kovaljskim i Milisavom Jestrovićem "učestvovao u hapšenju i strijeljanju mirnih građana grada Pljevalja u 1944. godini". U odluci se navodi da je Vukojičić kriv za smrt Dika Stamenića, zemljoradnika, Ljuba Stamenića, automehaničara, Jule Stamenić, domaćice, Ljubice Stojkanović, studenta, Zore Karamatijević, domaćice, Mileve Žugić, domaćice, Savke Matović, domaćice, Miladina Božovića, penzionera, Božane Mišović, domaćice i Živka Kontića, penzionera.^[2] Vukojičić se po zlu pominje i u memoarima Draga Bojovića, koji opisuje svoju poslednju posetu Ljubici, koja čeka dolazak koljača.^[6]

Kanonizacija[uredi - уреди | uredi izvor]

Srpska pravoslavna crkva ga je proglasila za sveca 2005. godine u manastiru Žitomislić u Hercegovini, uprkos protestima žitelja Pljevalja koji su tvrdili da je ratni zločinac. Uz Vukojičića je istovremeno za sveštenomučenika proglašen i Slobodan Šiljak, koji je takođe po mnogim svjedočenjima okrvavio ruke krvlju nevinih. Glumac Mihajlo Janketić, čija je majka zaklana, taj je čin nazvao "amoralnim" ("To što je učinila Srpska pravoslavna crkva je toliko amoralan čin da neću da učestvujem u čitavoj ovoj stvari čak ni kao protivnik"). Miodrag Stamenić iz Pljevalja protestovao je zbog kanonizacije sveštenika Milorada Vukojičića, za koga tvrdi da mu je u Drugom svetskom ratu ubio članove porodice: djeda Dika Stamenića, babu Jule i oca Ljuba, 1944. godine u Pljevljima.

Verski analitičar Mirko Đorđević ocenjuje da je kriterijum za njegovu kanonizaciju bio ideološko-politički.^[7]

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

1. ↑ http://www.e-novine.com/drustvo/68563-Sveti-Tesla-njegovo-stado.html
2. ↑ ^{Vrati se na:2,0 2,1 2,2 2,3}http://inicijativa.org/tiki/tiki-read_article.php?articleId=111 SPC kanonizovala popove koljače
3. ↑http://www.slobodnaevropa.org/content/article/856243.html Politika ili vjera
4. ↑http://www.slobodnaevropa.org/content/article/856243.html Politika ili vjera
5. ↑https://www.naslovi.net/2005-08-29/danas/pop-vukojicic-dzelat-pa-svetac/31955 Pop Vukojičić dželat pa svetac
6. ↑ Drago Bojovic: PISMO PRIJATELJU
7. ↑http://www.republika.co.rs/366-367/17.html Sveci i osvetnici

Vidi još

[Рапсоди]

Убијен је зверски са непуних 30 година, од стране неписмених партијских ђилкоша. Он сам је потицао из угледне српске свештеничке породице. Отац му је , то јест  отац Саво, био  први председник Пљеваља, угледан и частан човек. Сва његова имовина је присвојена од стране партијских вођа. И дан данас се зна у Пљевљима која је кућа била у власништву свештеника Вукојичића. 

Уосталом можете прочитати од Бојана Струњаша из Пљеваља  опширније о овом случају. 

[Orthophill]

Ја заиста не могу да схватим зашто САС СПЦ има толико двојне аршине.

Ако сама настоји да блокира “канонизацију“ папиштанског “свеца“ Алојзија Степинца, зашто не даје право својим члановима да блокирају процесе канонизације својих светаца. Ето на пример, Руска Црква канонизирала је неке попове-мученике подобни овоме попу, па их онда деканонизирала. Или још више, када је реч о тзв. Сурдуличких мученика, пострадали за краљу и земне отаџбине...

 

[Рисбо]

Да будем искрен до краја, Бог да ми прости, али тешко да би могао да се молим испред иконе свештеника Вукојичића. Да ли има неки случај исцељења или неког чуда везано за овог човека_ На страну антисрпска пропаганда комуно-атлантиста, али мислим да је требало сачекати. Ако је он светац мислим да се не би наљутио на нас ако га не канонизујемо. Или би било неких несумњивих пројава светости. Овако одличан материјал за антицрквене делатнике.

[mmiloš]

https://www.kurir.rs/zabava/pop-kultura/3253645/ovo-je-pop-maca-koljac-koji-je-ubio-majku-mise-janketica-jedna-od-najjezivijih-prica-u-nasoj-istoriji-sledice-vam-krv-u-zilama-foto

 

Sveti Milorad Vukojčić, zvani Maca koljač tokom Drugog svetskog rata bio je predvodnik četničke crne trojke u Pljevljima, gde je njegova "sveta" ruka tokom trajanja nemačke uprave zaklala nekoliko desetina žena iz partizanskih porodica. Milorad Vukojičić (1917-1945), zvani pop Maca (deminutiv od “macola”) ili pop Koljač, je bio crnogorski sveštenik SPC, vođa četničke crne trojke u drugom svetskom ratu. Nakon rata je osuđen na smrt i pogubljen. Proglašen je za sveca Srpske pravoslavne crkve 2005. godine.

 

U drugom svetskom ratu je bio pripadnik četničkih snaga. Prema svedočenjima, pop Milorad Vukojčić je bio egzekutor četničke crne trojke koji je ubijao partizane spijune u Pljevljima i porodice partizanskih boraca. Noću, između 6. i 7. aprila 1944, u vreme nemačkog garnizona u Pljevljima, Vukojčićeva "crna trojka" je krenula u hapšenje žena partizana i simpatizera partizana. Tada su uhapšene Zora Karamatijević, Ljubica Stojkanović, Savka Matović, Milica Janketić i Mileva Žugić, priča sin jedne od žrtava. Zajedno sa ostalim ženama tada je ubijena i majka poznatog glumca Miše Janketića, Milica. Ipak, navodi se da su najveći zločini počinjeni u martu i aprilu 1944. godine kada je ubijeno više osoba. U to vreme je u okupiranim Pljevljima bila nemačka uprava.

 

 

Nakon oslobođenja, presudom vojnog suda u Pljevljima, osuđen je kao neprijatelj naroda na smrt.

 

Jedan od očevidaca govori: "Sećam se njegovog dovođenja u grad. Bila je neka radna akcija, a građani su, kad su čuli da su doveli popa Macu, nagrnuli na njega. Jedva ga je obezbeđenje uspelo spasiti, hteli su da ga linčuju." Pop koljač je osuđen na smrt vešanjem.

 

 

[Radisav]

On 11.6.2011. at 20:04, marko_13 рече

Миши Јанкетићу је мајка убијена од стране Италијана и то је он потврдио у емисији "Тв лица као сав нормалан свет", тако да је комедија што ово пишеш и лажеш.

Не познајеш очигледно никог јер је у Пљевљима велика већина људи СРЕЋНА због овога, а постоји и иницијатива грађана да се сагради капела посвећена свештеномученицима. Никола Голубовић је бивши припадник КОС-а и ЈАДНО је што покушаваш да такве фалсификате протуриш. А сви знамо ко је и шта је био КОС.

U toj emisiji, Miša Janketić kaže doslovno: 

"Ni Nemci ni Italijani, nego naši. Mislim, četnici."
Dalje, Miša Janketić u toj emisiji opisuje kako je bila nedelja i kako je majka spremala nudle, "pa dođoše dvojica nekih bradonja"

Evo linka ka izvornoj emisiji - http://www.rts.rs/page/tv/ci/story/17/rts-1/1580275/tv-lica-misa-janketic.html - preuzmite snimak, pa pogledajte, od 12. do 14. minuta.

Koliko vidim, izbegli ste da ogovorite kada su korisnici stavili link do emisije TV lica... gde se jasno vidi da ste pogrešno citirali M. Janketića, a člana ovog foruma lažno optužili za laž.

Srbin sam, pravoslavac, sin sveštenika. Učen sam da ne lažem, da ne kradem, da ne optužujem i da ne sudim o ljudima olako. Nažalost, vaše reči su svadljive, otrovne, lažljive, opsenarske.

[Благовесник]