Ислам

[mikael_pasa]

*"Moj Otac je veci od mene." (Jovan 14:28)

*Otac moj Koji mi ih dade je veci od svih. (Jovan 10:29)

*Moja nauka nije moja, nego Onog koji me je poslao. (Jovan 7:16)

*Ja ne mogu ucinit nista sam od sebe, kako cujem onako sudim,i sud je moj pravedan, jer ja ne tražim volje svoje, nego volju Oca Koji me je poslao. (Jovan 5:30)

*A o danu tom ili casu niko ne zna, ni andjeli koji su na nebesima, ni Sin, do Otac. (Marko 13:32)

*I ako ko rece rijec na Sina covjecijeg, oprostice mu se; a koji rece rijec na Duha Svetoga, nece mu se oprostiti ni na ovom svijetu ni na onom. (Mateja 12:32)

[Александар Милојков]

Riječ sin se takođe nalazi i u dijelu Biblije koji se zove Stari zavjet. Na primjer, u Knjizi Izlaska, u dvadeset drugom stihu četvrtog poglavlja piše, “Ovako kaže Gospod: Izrael [Ja’kub, alejhisselam] je sin moj prvenac moj.” (Izlazak 4, 22)

Сви се ми можемо назвати синовима Божијим јер нас је све Бог створио. Али, један је само Јединородни Син, Који је исте суштине (природе) са Оцем. Дакле, мораш разликовати Сина од сина.

[kajaa]

U rimokatolickoj teologiji se ovo tumaci drugacije. Navodno, Bogorodica nije umrla, nego je pre smrti Sin Vazneo na nebo. Tako se stice utisak da je Ona boginja. "Mi Nju ne smatramo za boginju, jer mi objavljujemo i smrt Njenu, jer: ne andjeo i ne posrednik, nego je sam Gospod dosao i spasao nas", kaze se u tekstu Sv. Jovana Damaskina.(reci jednog od velikih ljudi hriscanstva.ne moje

Molim...gdje to pise,gdje tumace katolici da je boginja..?

o Njezinom odlasku s ovoga svijeta....No međutim u dolini Kedrona, nalazi se davno štovani "Marijin grob"...!

E sad...mene zanima...Jeli štovanje "Marijina groba" povijesni dokaz...njezine smrti i pokopa na tom mjestu...??

nije, ništa o tome neznamo, postoje samo svjedočanstva predaje, u kojima se može pročitati o Jeruzalemu, Efezu, sv.Gori (Athosu), Cipru (gdje je išla u posjet Lazaru), i drugim mjestima na kojima je Marija bila, ili je napustila ovaj svijet. oni su svi bili obični stanovnici, a otad palestinom prohujale brojne vojske, tako da stvarno ništa pouzdano nemožemo znati (tako su na Nebu, u crkvi, pronašli prazan "Mojsijev grob", naravno ne pravi, nego od kršćana izgrađen simbol, uspomenu na biblijski događaj)

Od petoga stoljeća kršćani slave završetak Marijina zemaljskog života zbog njezina posebnog dioništva u životu i djelovanju Isusa, našeg Spasitelja. Marija uzeta tijelom i dušom u nebesku slavu je znak nade Crkvi na putu zemaljskom, kako to ističe današnje Predslovlje: “Danas si na nebo uznio Djevicu Bogorodicu, početak i sliku konačnog savršenstva tvoje Crkve i putokaz nade i utjehe tvome putničkom narodu. Ti nisi dao da trune u grobu ona koja je iz svoga krila rodila utjelovljenog Sina tvoga, začetnika svakog života”.

[Александар Милојков]

Citajuci Mateju, glava 4, stihovi sa pocetka glave, vidimo da je Sotona:

*vidio Isusa;

*kazivao Isusu

*cuo Isusa

*uzeo Isusa

*pokazivao Isusu

*govorio sa Isusom

Medjutim, u Bibliji se kaze:

*Da je Bog Onaj "kog niko nije vidio, niti ko moze vidjeti." (Prva Timotiju 6:16)

*"Ni glas Njegov kad custe ni lice Njegovo vidjeste" (Jovan 5:37)

*"A Caru Vjecnom, Neraspadljivom, Koji se ne vidi, jedinom premudrom Bogu cast i slava za vijek vijekova. Amin." (Prva Timotiju 1:17)

Нико и не тврди да Бога може видети у Његовој  божанској Природи. Син Божији је постао видљив јер је узео људско обличје.

[Eniz]

Nema sumnje u to da u vašim svetim knjigama ima jako finih stvari, ali su one nedorečene i nesavršene zbog ranije spomenutih u(u pisanjima) pitanja!

Шта је недоречено? Буди конкретан. У чему је значај Курана у односу на Библију, са становишта истина које човек мора да зна да би упознао Бога и свој пут спасења? Шта је то што Куран говори човечанству у вези Бога и спасења човечанства, а да му Библија то пре није саопштила?

Biblija (stari zavjet) nikako na vjerodostojan način ne govori o Bogu i Kuran to ispravlja do zadnjeg zareza,

Vjeruješ li u Boga koji se kaje?

Vjeruješ li u Boga koji priznaje grešku?

Vjeruješ li u Boga koji je nemoćan da pobjedi svoje neprijatelje?

Vjeruješ li u Boga koji objeduje?

Vjeruješ li u Boga iz čijih nosnica dim izbija?

Vjeruješ li u Boga koji ima prevozno sredstvo?

Vjeruješ li u Boga koji naređuje da se  prinosi žrtva Sotoni?

Vjeruješ li u Boga koji uzima dio ratnog plijena?

Vjeruješ li u Boga kome se peru noge?

To je stari zavjet

Ovo Kuran sve negira, i odbija pripisati Bogu!

Vjeruješ li u Boga koji se utjelovljuje u tjelo čovjeka i koji dolazi na ovaj svijet kao Beba?

Sisa mlijeko i majčinih grudi, tuku Ga, razapinju ga i to sve zbog grijeha kojeg nije počinio?

Što nije oprostio svijetu bez da se ponižava?Itd ovo je za nas krajnije neprihvatljivo i u našem vjerovanj je ovo huljenje na Boga!

[Eniz]

Izvini Aleksandre ti vjeruješ u Boga koji je na ovaj svijet došao iz donjeg djela stomaka žene!

ali to je stvar vjere zar ne!

Да, то је ствар вере. Шта има гадног у доњем стомаку жене? Зар и то није Бог створио? Зашто ти је то гадно?

Ne rekoh ja to brate da je gadno!

Zatim da li je Isus kada je došao kao beba na ovaj svijet bio odmah Bog ili je postao Bog kada je postao punoljetan?

[Eniz]

U rimokatolickoj teologiji se ovo tumaci drugacije. Navodno, Bogorodica nije umrla, nego je pre smrti Sin Vazneo na nebo. Tako se stice utisak da je Ona boginja. "Mi Nju ne smatramo za boginju, jer mi objavljujemo i smrt Njenu, jer: ne andjeo i ne posrednik, nego je sam Gospod dosao i spasao nas", kaze se u tekstu Sv. Jovana Damaskina.(reci jednog od velikih ljudi hriscanstva.ne moje

Molim...gdje to pise,gdje tumace katolici da je boginja..?

o Njezinom odlasku s ovoga svijeta....No međutim u dolini Kedrona, nalazi se davno štovani "Marijin grob"...!

E sad...mene zanima...Jeli štovanje "Marijina groba" povijesni dokaz...njezine smrti i pokopa na tom mjestu...??

nije, ništa o tome neznamo, postoje samo svjedočanstva predaje, u kojima se može pročitati o Jeruzalemu, Efezu, sv.Gori (Athosu), Cipru (gdje je išla u posjet Lazaru), i drugim mjestima na kojima je Marija bila, ili je napustila ovaj svijet. oni su svi bili obični stanovnici, a otad palestinom prohujale brojne vojske, tako da stvarno ništa pouzdano nemožemo znati (tako su na Nebu, u crkvi, pronašli prazan "Mojsijev grob", naravno ne pravi, nego od kršćana izgrađen simbol, uspomenu na biblijski događaj)

Od petoga stoljeća kršćani slave završetak Marijina zemaljskog života zbog njezina posebnog dioništva u životu i djelovanju Isusa, našeg Spasitelja. Marija uzeta tijelom i dušom u nebesku slavu je znak nade Crkvi na putu zemaljskom, kako to ističe današnje Predslovlje: “Danas si na nebo uznio Djevicu Bogorodicu, početak i sliku konačnog savršenstva tvoje Crkve i putokaz nade i utjehe tvome putničkom narodu. Ti nisi dao da trune u grobu ona koja je iz svoga krila rodila utjelovljenog Sina tvoga, začetnika svakog života”.

Čudno, niste po tome jedinstveni jer drugi tvrde da je umrla u 52 g.života i ukopana!I da je živjela sa Josipom i rodila mu djecu?

[mikael_pasa]

Prema zapisniku Nikejskog sabora u tom stoljeću je svugdje bilo mnogo kopija jevanđelja. Bilo je nemoguće reći koja su ispravne a koje nisu. Sabor je diskutovao o pedeset četiri kopije jevanđelja. Sveštenici koji su tu bili prisutni su, kada su pročitali ove kopije jevanđelja, uvidjeli da pedeset jevanđelja nema osnove. Oni su odbacili ovih pedeset jevanđelja. Odlučeno je da su četiri kopije originali i da su ostala jevanđelja pokvarena. Od tada [325. g.n.e.] se ne priznaje nijedna druga kopija jevanđelja osim ove četiri [Matej, Marko, Luka, Ivan (Jovan)]. Sve druge kopije koje su postojale su bile uništene. Saboru je prisustvovalo preko dvije hiljade sveštenika. Većina prisutnih se saglasila sa Arijem i vjerovala je da je Allah dželle-šanuhu jedan i da je Isa alejhisselam samo Njegov rob i Poslanik (Resul). Ali, pošto je Atanasije bio carigradski biskup, većina biskupa se [iz straha da ne izgubi položaj] pridružila Atanasiju. Iako vjerske stvari zahtijevaju najveću pažnju i najdublju analizu i objašnjavanja ispravnih odgovora, sveštenici su, iz straha da ne izgube položaj, ostavili Arija i njegove sljedbenike da izgube. Arije je nakon ovog bio ekskomuniciran. Atanasije je kasnije bio svrgnut s položaja biskupstva a Arije je bio pozvan u Carigrad. [Međutim, on je kako smo prije naveli umro prije dolaska u Carigrad (Istanbul). Car Konstantin Veliki je već ranije primio Arijevu sektu.] Poslije smrti cara Konstantina su između Atanasijevaca i Arijevaca 337. g.n.e. izbili ozbiljni konflikti. Arijevci su nakon ove sve gungule ispali kao pobjednici. Arinizam je dugo vremena bio puno nadmoćniji. Atanasijevci su kasnije postali dominantniji. Oni su podvrgli Arijevce raznim mučenjima i proganjanjima.

[Prema knjizi Kamus-ul-a’lam, “Car Teodosije (takođe poznat i kao Flavius Theodosius) je bio potpuno zabranio Arianizam. On je naredio da se Arijevci poubijaju.”]

Doktrina trojstva je osnovana, i usvojena, na Nikejskom (vaseljenom ili svesvjetskom) saboru. Ruh-ul-kuds (Sveti duh) je još uvijek bio neizvjesno pitanje. Trebalo je isto tako uvesti i Sveti duh. Tako je, takođe, i to pitanje bilo riješeno na saboru koji je održan 381. g.n.e. u Carigradu. Odlukama koje su usvojene na Nikejskom saboru je dodato sljedeće načelo, “Sveti duh je takođe Allah koga moramo voljeti. [On ima istu bit kao i otac i sin.] On izvršava sinovu naredbu. On se mora zajedno sa sinom obožavati.” Kasnije je rimska crkva unaprijedila ovaj koncept i rekla da Sveti duh izvršava očeve naredbe pa je s toga osnovno načelo, “Sveti duh izvršava naredbe i Oca i sina.” Ovu odluku je 440. g.n.e. prvo potvrdilo špansko sveštenstvo a onda i sabor koji je održan 674/1274. g.n.e u Lionu.

Nakon što su ovako odlučili o Svetom duhu došao je red na hazreti Merjemu (Mariju). Sabor koji se 431. g.n.e. sastao u Efezu je odlučio da je ona zaista Allahova majka, i da, prema tome, Isa alejhisselam otjelovljuje u jednoj osobi dvije prirode - ljudsku i božiju. Carigradski patrijarh Nestorijus koji je bio prisutan na saboru je predložio da se hazreti Merjema nazove “Majka Isusa Hrista” (Majka Mesije Isaa), što mu je donijelo čuveni nadimak Juda Iskariot.

[Nestorijus je bio sirijski sveštenik. Njega je imenovao carigradski patrijarh Teodosije II. On je bio izuzetno okrutan prema Arijevcima. On je palio kuće u kojima su se Arijevci sastajali zajedno sa njihovim ukućanima. On se protivio izrazu “božija majka=Theotokos” koji je značio hazreti Merjem. On je znao jednog monaha kojem je mogao vjerovati. Taj monah se zvao Anastazius. On je živio u Antiohiji. On je pozvao ovog monaha u Carigrad i rekao mu da svugdje propovijeda. Anastasius je govorio, “Neka niko ne naziva Merjemu (Mariju) Allahovom majkom zato što je ona bila ljudsko biće. Ljudsko biće ne može roditi Allaha.” Njegovi govori su razdražili njegove protivnike, sveštenika Kirila (Kyrillos, Cyril) i njegove pristalice. Kiril je obavijestio o ovom papu Celestina I. Papa, koji je već bio ljubomoran na Nestorijusev veliki uticaj, i ogorčen zato što nije pitan za njegovo mišljenje o hazreti Merjem, je sazvao 430. g.n.e. sabor na kom je izdao odluku da je hazreti Merjem “Allahova majka,” i zaprijetio Nestorijusu ekskomunikacijom. Ovaj događaj je još više pojačao uznemirenost. Shodno tome, 431. g.n.e. se održao Efeški sabor na kom je prisustvovalo nekoliko čuvenih sveštenika. Sveštenik Kiril i njegove kolege su tražili od Nestorijusa da protumači i objasni misli crkve zvane Theotokos. Kasnije je crkva jednoglasnom odlukom 159 biskupa ekskomunicirala i proklela i Nestorijusa i njegovo vjerovanje Nestorijus je protjerivan u razna mjesta. On je na kraju, 451. g.n.e., umro u pustinji gornjeg Egipta koja se zove Velika oaza.

Nestorijus je imao tri tvrdnje:

1 - Isa alejhisselam otjelovljuje dvije jasno različite osobe: Riječ, odnosno boga, i ljudsko biće.

2 - Ove dvije karakteristike se ne ujedinjuju fizički. Njihovo ujedinjenje je bestjelesno.

3 - Hazreti Merjema je majka Isusa, ljudskog bića, a ne boga (Riječi).

Hrišćanska sekta koju je Nestorijus osnovao se zove nestorijanizam. Danas većina nestorijanaca živi u Siriji.

Dakle, načela i najvažnije vjerske principe, za koje protestanti i drugi hrišćani tvrde da su “min indillah” [poslani od Allaha], je osnovala jedna grupa koja se sastojala od par stotina sveštenika. Ovi sveštenici su mogli slobodno izabrati ili odbaciti teoriju koja je predložena kao vjersko načelo. Oni su tu teoriju mogli promijeniti ili prekrojiti onako kako su mislili da bi ona trebala biti u njihovoj vjeri. Na ovaj način, hrišćanstvo je postalo vjera koju niko ko ima zdrav razum ne može prihvatiti. Ovo je razlog zašto se mnogi visokoobrazovani Evropljani i naučnici odriču hrišćanstva. Velika većina njih je počašćena islamom.] [Molimo vas da pogledate našu knjigu Why Did They Become Muslims koja je dostupna od Izdavačke kuće Hakikat Kitabevi, Fatih, Istanbul, Turska.]

Nakon ovih grčenja se pojavilo i pitanje je li dozvoljeno obožavati slike, idole, kipove, i kumire, zato što Musaova alejhisselam vjera zabranjuje obožavanje slika i kipova. Dakle, u ranim danima Isaove vjere su svi apostoli i njihovi učenici izbjegavali obožavanje kipova i slika. [Hrišćanstvo se raširilo po evropskim zemljama kao što su Italija i Engleska.] Pošto su stanovnici ovih država prvobitno bili neznabošci oni su bili naklonjeni obožavanju idola. [Oni su imali kipa i kumira za svakog boga u kog su vjerovali. Među njima je bila najsavršenija umjetnost izrada kipova, skulptura.] Kako se hrišćanstvo širilo po ovim zemljama izvjesni sveštenici su dali dozvolu da se [lažne] slike, koje su napravljene i koje se pripisuju hazreti Merjem, mogu duboko poštovati i obožavati. Nastale su svađe i prepirke zato što su se ovom suprotstavljala druga hrišćanska društva, koja su rekla da je to nesravnjivo sa suštinom vjere. Meteži su trajali do 787. g.n.e. U 171/787. godini je na Nikejskom saboru odlučeno da se ove slike i ikone [koje lažno predstavljaju Isa alejhisselama i hazreti Merjemu] trebaju obožavati. S druge strane, oni, koji nisu odobravali poštovanje i obožavanje ovih slika i kipova [ikona], se nisu prećutno složili sa ovom odlukom. Neslaganja i sukobi su se nastavili sve do 842. godine, kada su car Mihajlo (Mikhael) i njegova majka sazvali sabor u Carigradu. Na ovom saboru je zaključeno da je poštivanje i obožavanje idola, ikona [kipova, statua], i slika, je jedan od osnovnih činova vjerovanja i molitve (ibadeta). Proglašeno je da je svako - ko se protivi ovoj praksi obožavanja slika, idola, i kumira - jeretik.

[Rimska crkva se sve od momenta kada je Rimska Imperija usvojila hrišćanstvo ponosila činjenicom da su Petar i Pavle bili ubijeni u Rimu, i hvalila da je ona jezgro cijelog hrišćanstva.] Istočno-pravoslavna crkva (ortodoksna crkva) se 446/1054. godine oslobodila od jarma rimske crkve i postala pionir u osnivanju nove sekte koja se potpuno razlikovala od rimokatoličke crkve. Ortodoksna i rimska crkva se ne slažu u mnogim osnovnim principima. Na primjer, pravoslavci ne priznaju papinu duhovnu poziciju. Oni odbacuju ideju da je on Isaov alejhisselam i Petrov predstavnik. Oni ne vjeruju da Sveti duh izvršava naređenja i Oca i sina. Oni ne priznaju stepen i’rada na ovom svijetu. Oni se pričeščuju hljebom koji je napravljen od kiselog tijesta. Njihovi sveštenici se žene. Mržnja pravoslavaca prema papstvu i njegovom dosljednom razjedinjavanju je bio dovoljno jak alarm koji je probudio pape iz njihove ravnodušnosti (gafleta). Ali, oni su bili previše uobraženi (gurur) i arogantni (kibir) da nauče lekciju. Štaviše, papina arogancija, uobraženost, apatija, i indiferentnost kardinala su se čak i povećavali. Tako je 923/1517. g.n.e. ponikao protestantizam, drugo odvajanje od rimokatoličke crkve. Papa Liyman X (Julius II) je 1510. g.n.e., slijedeći stari obićaj, dao dužnosti ispovijedanja njemačkog naroda dominikanskim sveštenicima. Ova naklonost je opržila augustijske sveštenike. Oni su izabrali katoličkog sveštenika Lutera za svog vođu. [Martin Luter je bio Nijemac. On je rođen 1483. g.n.e. u Eislebenu gdje je 953/1546. godine i umro. Luter je odbio papino ispovijedanje i saslušavanje i predložio 95 principa koji su oblikovali protestantska načela. Većina njemačkih vladara je slijedila Lutera. Protestantizam, kakvog ga je Luter osnovao, priznaje samo jevanđelja. On ne priznaje ni papu. On odbacuje stvari kao što su, potpuno odustajanje od svijeta, zabranu ženidbe sveštenika, i ispovijedanje.

Izvjesno vrijeme nakon Lutera je došao Kalvin. On je uveo izvjesne reforme u protestantizam. On je osnovao jednu potpuno novu sektu. [Jean Calvin je Francuz. On je rođen 1509. g.n.e. Umro je 1564. godine u Ženevi.] Sekta koju je on osnovao se naziva kalvinizam. U ovoj sekti nema mjesta za očito (zahir) obožavanje (ibadet). U njoj nema papstva, biskupstva, i sveštenstva. Kalvinisti ne vjeruju da je kiseli hljeb koji jedu na pričešću isto što i Isaovo alejhisselam tijelo. Oni su odobrili obožavanje prošlih hrišćanskih svetaca [naročito apostola]. Oni potpuno oslobađaju čovjeka od njegove djelomične volje (irade-i džuz’ijje) i vjeruju da je već određeno hoćemo li ići u raj ili u pakao.

[Александар Милојков]

*"Moj Otac je veci od mene." (Jovan 14:28)

*Otac moj Koji mi ih dade je veci od svih. (Jovan 10:29)

*Moja nauka nije moja, nego Onog koji me je poslao. (Jovan 7:16)

*Ja ne mogu ucinit nista sam od sebe, kako cujem onako sudim,i sud je moj pravedan, jer ja ne tražim volje svoje, nego volju Oca Koji me je poslao. (Jovan 5:30)

*A o danu tom ili casu niko ne zna, ni andjeli koji su na nebesima, ni Sin, do Otac. (Marko 13:32)

*I ako ko rece rijec na Sina covjecijeg, oprostice mu se; a koji rece rijec na Duha Svetoga, nece mu se oprostiti ni na ovom svijetu ni na onom. (Mateja 12:32)

Отац је Узрок Сину, а не Син Оцу. Зато је Отац већи од Сина, али не већи у смислу да је друге природе.

Ово остало говори да Он нема вољу супротну Очевој, већ једну и исту вољу са Њим. У делу спасења човечанстца Отац је тај Који балговоли, Син извршује а Дух Свети Сина прати и садејствује Му. То нису три воље него једна - један је Бог. Разликује се само конкретан личносни начин спровођења једне и исте воље.

То да Син не зна, Исус говори као човек јер жели да апостоле поучи даје људима тако нешто сакривено. Треба видети контекст у коме је Исус ово рекао.

Хула на Духа Светога је упорно одбацивање Бога и спасења. Тај се грех неће опростити.

[Eniz]

Citajuci Mateju, glava 4, stihovi sa pocetka glave, vidimo da je Sotona:

*vidio Isusa;

*kazivao Isusu

*cuo Isusa

*uzeo Isusa

*pokazivao Isusu

*govorio sa Isusom

Medjutim, u Bibliji se kaze:

*Da je Bog Onaj "kog niko nije vidio, niti ko moze vidjeti." (Prva Timotiju 6:16)

*"Ni glas Njegov kad custe ni lice Njegovo vidjeste" (Jovan 5:37)

*"A Caru Vjecnom, Neraspadljivom, Koji se ne vidi, jedinom premudrom Bogu cast i slava za vijek vijekova. Amin." (Prva Timotiju 1:17)

Нико и не тврди да Бога може видети у Његовој  божанској Природи. Син Божији је постао видљив јер је узео људско обличје.

Zar ono ne stajaše u Bibliji i oko te moje vidi ili tako nešto!?

[Eniz]

*"Moj Otac je veci od mene." (Jovan 14:28)

*Otac moj Koji mi ih dade je veci od svih. (Jovan 10:29)

*Moja nauka nije moja, nego Onog koji me je poslao. (Jovan 7:16)

*Ja ne mogu ucinit nista sam od sebe, kako cujem onako sudim,i sud je moj pravedan, jer ja ne tražim volje svoje, nego volju Oca Koji me je poslao. (Jovan 5:30)

*A o danu tom ili casu niko ne zna, ni andjeli koji su na nebesima, ni Sin, do Otac. (Marko 13:32)

*I ako ko rece rijec na Sina covjecijeg, oprostice mu se; a koji rece rijec na Duha Svetoga, nece mu se oprostiti ni na ovom svijetu ni na onom. (Mateja 12:32)

Отац је Узрок Сину, а не Син Оцу. Зато је Отац већи од Сина, али не већи у смислу да је друге природе.

Ово остало говори да Он нема вољу супротну Очевој, већ једну и исту вољу са Њим. У делу спасења човечанстца Отац је тај Који балговоли, Син извршује а Дух Свети Сина прати и садејствује Му. То нису три воље него једна - један је Бог. Разликује се само конкретан личносни начин спровођења једне и исте воље.

То да Син не зна, Исус говори као човек јер жели да апостоле поучи даје људима тако нешто сакривено. Треба видети контекст у коме је Исус ово рекао.

Хуча на Духа Светога је упорно одбацивање Бога и спасења. Тај се грех неће опростити.

Ako je otac uzrok sinu, onda znaći da sina nekad nije bilo!

[Александар Милојков]

Čudno, niste po tome jedinstveni jer drugi tvrde da je umrla u 52 g.života i ukopana!I da je živjela sa Josipom i rodila mu djecu?

Енизе мораш прво да изучиш ко је историјски једна и једина Црква, а ко су отпадници од ње. Онда ћеш знати да разликујеш хришћанско учење од учења јеретика и секташа.

[Grizzly Adams]

Ako je otac uzrok sinu, onda znaći da sina nekad nije bilo!

Био је један који се око тога збунио па му је разјашњено још 200 година пре Мухамеда.

[Александар Милојков]

Ako je otac uzrok sinu, onda znaći da sina nekad nije bilo!

Не. Отацје вечно Отац, што значи даје и Син вечно Син. Отац није почео да бива Отац а да пре тога није био Оцем. Узрочност је онтолошка и ванвремена, вечна.

[kajaa]

Čudno, niste po tome jedinstveni jer drugi tvrde da je umrla u 52 g.života i ukopana!I da je živjela sa Josipom i rodila mu djecu?[/

.??[/i]

Da,niste ovdje vi pobrkali loncice i serpe...?

Tko to tvrdi...dajte mi dokaze..??

S,kim je ONA zivjela..??

Molim vas ???