Календар и СПЦ???

[Благовесник]

Албанци су досељени накнадно и помешани са Словенима (тј. Србима).

Интересантно је и то  када се први пут помиње назив - Словени  ?

[Бартендаз]

Албанци су досељени накнадно и помешани са Словенима (тј. Србима).

Интересантно је и то  када се први пут помиње назив - Словени  4chsmu1 ?

Tacno je doseljeni su,ali germanska skola je tu odlucila i sad se to uci.

"Sloveni se u šestom veku nisu doselili na Balkan, već je to deo onih koji su otišli pred naletom Rimljana iz domovine, a potom se vratili na ognjišta svojih predaka", smatra ruski istoričar Mihail Vasiljevič Lomonosov

Kada se Rimska imperija osilila i svojim oružjem širila, njihovo nasilje su osetili slovenski narodi koji su živeli u Iliriku, Dalmaciji i oko Dunava. Sklanjali su se pred pogromom kod svojih srodnika koji su na severu već odavno živeli.

Ovako je početak rimskih osvajanja opisao u svom delu "Drevna ruska istorija" ruski istoričar Mihail Vasiljevič Lomonosov. U toj obimnoj knjizi, nastaloj sredinom 18. veka, on pokreće mnoga pitanja vezana za poreklo Rusa, odnosno Slovena. Na osnovu starih ruskih zapisa i dela antičkih i srednjovekovnih istoričara Lomonosov dokazuje "drevnost i veličestvo slovenskih plemena i ukazuje na veliku ulogu Slovena u evropskoj istoriji".

U jednom od delova obimne knjige Lomonosov podseća da je stari naziv za Slovene Balkana bio Iliri. Naziv Iliri za Južne Slovene bila je opštepoznata činjenica. Još je Hekate iz Mileta (šesti do peti vek pre naše ere) u svom "Putovanju oko sveta" ostavio taj zapis.

Srbima centralno mesto

Lomonosov ostavlja i podatke, a opet na osnovu antičkih izvora, da su Rimljani ratovali oko dva veka dok nisu pokorili Ilire. Rat je započet 229. godine pre nove ere i trajao je do Batonskog ustanka Dalmata 9. godine posle Hrista. Među tim ilirskim (slovenskim) starosedeocima Balkana kasnije se pominje više naroda. Od Veneta na krajnjem zapadu do Tračana na krajnjem istoku, uključujući Tribale, Auterijate, Makedonce, skordijske Dalmate, Peonce i još neke. Centralno mesto, od najstarijih vremena, među njima zauzimali su Srbi.

Sve vreme rimske okupacije ime Ilira na Balkanu je sačuvano i u teritorijalnom i etničkom pogledu. Posle raspada Zapadne rimske imperije, umesto opšteg naziva Ilira za svoje podanike, i posle administrativnih podela imperije na Ilirik, Nordik, Dalmaciju, Makedoniju, Meziju i Dakiju, počinju da se koriste imena naroda koji su ih naseljavali.

Tezu o navodnom doseljavanju Slovena na Balkan u šestom veku, kao jednoj od najvećih seoba svih vremena, Lomonosov objašnjava kao delimičan povratak Slovena na rodna ognjišta. "Kako je dolazilo do opadanja rimske moći", zapisao je Lomonosov, "tako su Sloveni, u želji da se osvete za zlo naneto njihovim precima, preduzimali od severa ka popodnevu (jugozapadu) silne i česte pohode posebno u vreme vladavine Justinijana Velikog". Lomonosov zatim navodi deo iz Prokopijevog dela "Gotski rat". "Slovenska vojska je prešla Dunav bez otpora, zatim je bez problema prešla Hebr i razdvojila se na dve kolone. Sloveni su spalili svu Trakiju, opsadama osvojili sve gradove do mora i spalili ih."

O hrabrosti slovenskih naroda Lomonosov govori u opisu ratova "persijskih, grčkih i rimskih sa Midjanima, Sarmatima, Ilirima koji zajedno sa Rosijanima pripadaju slovenskim pokolenjima". Lomonosov se u ovom delu bavi vremenom pre nego što će se prema germanskoj školi Sloveni pojaviti na Balkanu. On poseban akcenat stavlja na teritoriju da Rusi i Istočni Sloveni potiču od starosedelaca i doseljenika sa Balkana u preseljavanjima od kojih se poslednje dogodilo u vreme rimske okupacije Balkana.

Rimljani ih zvali Ruteni

Delo Lomonosova prihvatili su, pre svega, pobornici autohtonističke škole o poreklu Slovena. Njegovi radovi su nastali čitav vek pre nego što je istočnom delu Evrope, a pre svih Srbima i Rusima, nametnuta teza da su Sloveni stigli na Balkan u šestom veku i to kao varvarska plemena koja su provaljivala preko Dunava i pljačkala gradove Vizantije.

Svest o starosti Slovena bila je, kao što se vidi, već poodavno prisutna kod Rusa, najvećeg slovenskog naroda. Slika starosedelačke, domorodačke Evrope se menja u skladu sa novim otkrićima. Sve je više argumenata da je centar, izvor i kolevka evropske - a smeliji istraživači kažu i svetske - civilizacije Balkansko poluostrvo. Jer, nije naodmet podsetiti da je ovde otkriveno najstarije naselje u Evropi, Lepenski vir, čija se starost procenjuje na osam milenijuma, a da je opet tu, na Balkanu, kraj Dunava nešto kasnije nastalo i najstarije pismo - vinčanica. Jedan od zagovornika teorije da je Balkan kolevka evropske civilizacije i prapostojbina Slovena je i ruski naučnik Vladimir Ščerbakov. U svom delu "Putevima milenijuma" štampanom 1988. godine u Moskvi između ostalog je napisao: "Pre mnogo vremena Sloveni su živeli na Dunavu gde su sada Mađari i Bugari. Otuda su se razišli i nazvali se različitim imenima u zavisnosti od mesta u kojima su se naselili." Ovih nekoliko redova Ščerbakov je, zapravo, preuzeo iz jednog drevnog ruskog letopisa "Stepena knjiga" čije je poslednje prepisivanje načinjeno u vreme Ivana Groznog. Ščerbakov napominje da se u tom letopisu još govori o Iliriji, prostoru gde je Slovene podučavao apostol Pavle.

U knjizi "Atlantida i prasloveni" Ščerbakov na nekoliko mesta, citirajući, odnosno pozivajući se na stalne izvore, dokazuje da se ime Slovena milenijumima provlači na području Balkana. Ruteni su jedan od rimskih naziva za slovenske varvare koji su bili u susedstvu slično Venetima i Etrurcima. Kod Prokopija i Jordana se ime Sloven prvi put pominje upravo umesto Reta i Panonaca. Među susedima Etruraca se pominju, pored Rutena, i Veneti, Iliri, Japodi, Mezapi i još nekoliko naroda praslovenskog etničkog stabla. Ime Veneta je, kaže Ščerbakov, najrasprostranjenije u celokupnoj predantičkoj Evropi, od Jadrana do Baltika. Uopšte nije sporno da se pod tim imenom kriju Sloveni. Njihova azbuka je jedna od varijanti etrurske, a ova je opet poreklom od starije vinčanske.

Još jedan Rus svetskog glasa već decenijama pokušava da pronikne u što dublju prošlost svojih predaka. Nedavno je boravio u Beogradu i njegovo predavanje na temu Slovena, Srba i Rusa, bilo je veoma posećeno. Reč je o akademiku Valentinu Vasiljeviču Sjedovu, naučniku arheologu, koji je do sada objavio trinaest studija o Slovenima. Akademik Sjedov ima nešto drugačije viđenje o nekim stvarima nego njegovi sunarodnici koje smo već citirali, ali se u nekim stvarima sa njima i slaže.

Dva perioda istorije Slovena

"Period devetog i desetog veka stare ere je vreme kada su Sloveni bili jedan narod i kada su govorili jedinstvenim jezikom", izjavio je tada akademiok Sjedov. "To je jedan poseban period njihovog bivstvovanja." Prema njegovom mišljenju, period pre Hrista je prilično teško precizno opisati, jer postoji malo arheoloških, lingvističkih i istorijskih saznanja, a i da ih ima, ne bi bila dovoljna da se stvori prava slika tog vremena. Potrebno bi bilo da se objedine sva naučna saznanja, pa da se za taj, prilično dalek period napravi prava etno-mapa.

Posle tog prvog, uslovno rečeno praslovenskog perioda, dolazi, prema mišljenju akademika Sjedova, drugi period. To je vreme kada se obrazuje slovenski jezik. Prema njegovim saznanjima bilo je to u prvom milenijumu stare ere. Taj jezik je bio dominantan sve dok kulture susednih naroda, Kelta, Skita, Ilira, Germana, nisu ojačale i počele da utiču na njega. Trajalo je to od prvog stoleća stare ere, pa do četvrtog veka posle Hrista. Pošto su se Sloveni nastanili na ogromnoj teritoriji od Baltika do Peloponeza i od Elbe do Volge, prirodno je bilo da su počeli da govore različitim dijalektima, a s vremenom su to postali i različiti jezici.

I profesor Sjedov je mišljenja da je Podunavlje otadžbina Slovena. Kaže da se čak i na osnovu predanja i pesama koje su opstale u narodu to može potvrditi. Reč knez, misli Sjedov, koja postoji i u srpskom i u ruskom jeziku, moravsko- panonskog je porekla. Pre uvođenja te reči vladar Rusa nazivao se kagan.

Kada je reč o pisanim podacima o Slovenima, Sjedov kaže da oni potiču iz rimskog vremena gde se pominju Venedi, Anti i Sloveni. U doba velike seobe naroda u četvrtom i petom veku iz grupe Anta izdvajaju se Rusi, Srbi, Hrvati i Servljani. O Srbima na ovim područjima Sjedov izdvaja sledeće:

"Kada kažem Srbi mislim na Slovene. Isto kao i kad kažem Rusi ili Poljaci, jer svi potičemo iz iste zajednice. Kada su Srbi naselili oblasti usko oko Dunava, imena su dobijali prema mestu gde su živeli. Pominju se kao Timočani, Zahumljani, Dukljani..."

I srpski jezik i srpska državnost za Valentina Sjedova odavno nisu nepoznanica. "Srpska narodnost se delila, ali je i opstajala. Jezici Srba, Poljaka, Rusa, Hrvata... počinju da se razlikuju oko devetog-desetog stoleća. Srbi su, ponavljam, sigurno odranije bili ovde, ali su govorili praslovenskim jezikom. Nekako u isto vreme kada su počeli da govore svojim jezikom, Srbi su udarili temelje svoje državnosti. Bilo je to, dakle, nešto pre devetog veka." I jedan Slovenac, Mateja Bor, pozabavio se poreklom Slovena, odnosno Slovenaca. U knjizi "Veneti, naši davni preci" navodi kako je na jednom nadgrobnom japodskom kamenom belegu iz šestog stoleća stare ere uklesano da je tu "sahranjeni junak otišao kod boginje Demetre "ća" što, prema njemu kazuje da su i Dalmatinci jedan od starih, praslovenskih starosedelačkih naroda na Balkanu.

Delo Mateje Bora je značajan pionirski poduhvat u proučavanju davne, predantičke prošlosti i Slovena. On dokazuje da su Veneti isto što i Sloveni, odnosno u njegovoj verziji Slovenci. Stigle su i zamerke, jer svi Veneti, odnosno Sloveni, nisu Slovenci, mada svi Slovenci jesu Sloveni.

Knjigu Mateje Bora zvanični slovenački akademski krugovi dočekali su sa podsmehom i sve to nazvali "nekakvim venetovanjem". Ali, dela poput njegovog, vrlo su značajna u naporima da se razbije germanska teza o Slovenima kao varvarima i skorojevićima u Evropi.