Велики Раскол- да ли вјерујете у поновно успостављање јединства Источне и Западне цркве?

[Драгана.]

Неки дан сам са мужом била у једном граду Солотурн (Швајцарска) гдје се у једној католичкој цркви налазе мошти једнога ранохришћанског светитеља који се поштује и у Православној и у католичкој цркви. Име ранохришћанског мученика је Св. Урош (Heiliger Urs). 

 

И ако је дотична католичка катедрала умјетнички лијепо направљена, нисам се осјећала да сам у неком храму Божијем. Превише је хладноће, нема икона, иконостаса и много чега  на шта сам навикла у православној цркви.

 

Који су тренутно највеће препреке за успостављање јединства између Православне и католичке цркве?И да ли се ти спорови могу рјешити?

[Драгана.]

то је та катедрала..

[Драгана.]

Баш је некако хладно у њима, сам боравак ту, уноси неки немир, а исповједаонице су страшно перверзне  :.mislise.

[SrbinKatolik1995]

Ja osobno,verujem da cemo se ponovno ujediniti,ali ne u ekumenističkom,nego u pravom duhu hrišćanskom,jer jedinstvo ce NEOPHODNO BITI!!! Ja osobno,iako sam katolik,obozavam pravoslavne crkve,tj. Postujem ih jako.

[Zayron]

Баш је некако хладно у њима, сам боравак ту, уноси неки немир, а исповједаонице су страшно перверзне  :.mislise.

 

To imaš možda fobiju od namještaja? Šalim se, što se tiče ispovijedaonica ili bilo čega što danas vidíš u katoličkim crkvama, sve ima svoj istorijat i neki važan i opravdan razlog zašto je to tamo, kad čovjek ne zna ništa o tome može mu sve sve to što vidi tamo činiti strano i neprijatno. Mogu te uvjerit u sdvije stvari: 1. da sve što postoji kao inventar u katoličkim i u pravoslavnim crkvama ima svoju neku svrhu, funkciju koja počiva u hrišćanstvu, liturgiji i hrišćanskoj praksi i 2. da se isto tako strano i neprijatno kao ti u katoličkim crkvama osjećaju mnogi katolici u pravoslavnim a iz istog tog razloga kao ti: ne poznaju istorijat, svrhu i smisao pravoslavnih obreda i istoůnoobrednu vizantijsku liturgijsku praksu. Ti osjećaš neki nemir u katoličkim crkvama a neko od katolika opet osjeća nemir u pravoslavnim ctkvama jer je navikao na sjedenje u sabranosti i tišini i klečanje a stajanje tokom cijele liturgie mu tu sabranost narušava jer se osjeća recimo kao u diskoteci, tramvaju ili nečem sličnom i osjeća nekakvu nepoželjnu, neprijatnu napetost i ne može se skoncentrisat na liturgiju, Misu.. Mnogo toga je samo stvar lične percepcije, navike i uvježbanosti, kod katolika postoje monaški redovi kod kojih se liturgija vrši stojeći kao u pravoslavnim crkvama i takav katolik koji je navikao biti duhovno sabran sjedeći u slučaju da pristupi k njima kod njih mora uvježbat i naviknut se na to kako postići duhovnu sabranost i pri stajanju. Ispovjedaonice  su nastale kao odgovor na razvoj velikih gradova i znak su brige s kojom je Katolička Crkva pristupala k rhešavanju duhovnih potreba vjernika u velikim evropskim gradovima. U to doba razvijala se manufakturna prozvodnja, potom i fabrička, mase stanovništva su migrovale sa sela u gradove i bilo im je potrebno obezbjediti istu tu duhovnu stabilnost kao na selu iz kojeg su došli. No tamo se vodio miran i stabilan život, sveštenik poznavao sve parohijane itd. za razliku od grada gdje je sve bilo u pokretu, nemirno, selilo se često iz jednog dijela grada u drugi ili iz jednog grada, provincije u sasvim drugu, mjenjali poslovi, zanimanja i stanovi,prebivališta itd. itd. U takvoj situaciji su nastale te ispovjedaonice koji su imale obezbjediti cijelodnevni pristup Svetoj Tajni Ispovijedi ili pomirenja s Bogom a istovremeno zaštiti i svečtenike, redovnike koji su u njima provodili cijele sate sjedeći i čekajući na pokornike da ne bi suvišno stradali promajom, hladnoćom u crkvi i prema potrebi anonimnost i privatnost. Isto tako to olakšava i ubrzava orijentaciju u velikim crkvama jer kad čovjek vidi ispovjedaonicu onda zna odmah gdje treba ići i kome se obratiti. Pored takvih drvenih ispovjedaonica postoje takve i zidane koje su ustvari otvor u zidu nekog manastira, obično to imaju strogi mmonaški redovi ili cijela ispovjedna prostorija tj. soba u kojoj se ospovijeda kao kod pravoslavaca, takve su recimo često imali franjevci kapucini. Prije su u svim ranohričćanskim crkvama i zapadnoobrednim i istočnoobrednim postojale posebne prostorije zvane "krstionica" ili baptisterij u kojima se krřtavalo, poslije su tim nazivom bile nazvane posebne najčešće kamene posude za svetu vodu prilikom krštenja a danas u mnogim crkvama i pravoslavnim i katoličkim se krštenje provodi sasvim bez njih, dakle ne trokratnim uranjanjem već trokratnim polijevanjem vodom iz bokalčića ili neke druge posude. To znaši da se mnoge stvari mjenjaju: prije nije bila tradicija da se u pravoslavnim crkvama nalaze klupe, sad su često tamo i klupe a negdje u USA čak i orgulje, prije je bila tradicija da svaka pravoslavna crkva ima ikonostas, sad to više nije obavezno, mnogo novih pravoslavnih crkvi je bez njega, prije je bila tradicija da pravoslavni sveštenici imaju brade, danas to nije više obavezno, mnogi nemaju nikakve brade. Isto kao kod katolika, prije je bila tradicija obrijanih svećenika, sada ih je mnogo i sa bradama, prije niíje bilo tako mnogo ikona ili freski u vizantijskom stilu u katoličkim crkvama, danas ih je sve više, prije se nisu na zapadu tako masovno čitali pravoslavni teolozi i duhovnici, to je bila domena samo nekih katoličkih teologa specialista za istočnu pravoslavnu teologiju, danas se čitaju, štampaju u katoličkim nakladateljstvima, propagiraju a često i citiraju itd. Dakle mnogo tih stvari se mjenjaju i kod vas i kod nas a mnogo ih je samo stvar sociopsihološki uvriježenih kulturnoistorijskih datosti i navika.

[Православни Србин]

Прво би било потребно да се Ватикан одрекне лажних учења, па би било добро да се покају за злочине које су чинили, пре свега, над Православним Хришћанима, па тек онда се о томе може разговарати.

 

Пошто сумњам да ће Ватикан бити на то спреман, онда не верујем да ће доћи до тог поновног уједињења. 

[Драгана.]

To imaš možda fobiju od namještaja? Šalim se, što se tiče ispovijedaonica ili bilo čega što danas vidíš u katoličkim crkvama, sve ima svoj istorijat i neki važan i opravdan razlog zašto je to tamo, kad čovjek ne zna ništa o tome može mu sve sve to što vidi tamo činiti strano i neprijatno. Mogu te uvjerit u sdvije stvari: 1. da sve što postoji kao inventar u katoličkim i u pravoslavnim crkvama ima svoju neku svrhu koja počiva u hrišćanstvu, liturgiji i hrišćanskoj praksi i 2. da se isto takostrano i neprijatno kao ti u katoličkim crkvama osjećaju mnogi katolici u pravoslavnim a iz istog tog razloga kao ti: ne poznaju istorijat, svrhu i smisao pravoslavnih obreda i istoůnoobrednu vizantijsku liturgijsku praksu. Ti osjećaš neki nemir i katoličkim crkvama a neko od katolika opet osjeća nemir u pravoslavnim ctkvama jer je navikao na sjedenje u sabranosti i tišini i klečanje a stajanje tokom cijele liturgie mu tu sabranost narušava jer se osjeća recimo kao u diskoteci, tramvaju ili nečem sličnom i osjeća nekakvu nepoželjnu, neprijatnu napetost i ne može se skoncentrisat na liturgiju, Misu.. Mnogo toga je samo stvar lične percepcije, navike i uvježbanosti, kod katolika postoje monaški redovi kod kojih se liturgija vrši stojeći kao u pravoslavnim crkvama i takav katolik koji je navikao biti duhovno sabran sjedeći u slučaju da pristupi k njima kod njih mora uvježbat i naviknut se na to kako postići duhovnu sabranost i pri stajanju. Ispovjedaonice  su nastale kao odgovor na razvoj velikih gradova i znak su brige s kojom je Katolička Crkva pristupala k rhešavanju duhovnih potřeba vjernuika u gradovima. U to doba razvijala se manufakturna prozvodnja, potom i fabrička, mase stanovništva su migrovale sa sela u gradove i bilo im je potrebno obezbjediti istu tu duhovnu stabilnost kao na selu iz kojeg su došli. No tamo se vodio miran i stabilan život, sveštenik poznavao sve parohijane itd. za razliku od grada gdje je sve bilo u pokretu, nemirno, selilo se često iz jednog dijela grada u drugi ili iz jednog grada, provincije u sasvim drugu, mjenjali poslovi, zanimanja i stanovi,prebivališta itd. itd. U takvoj situaciji su nastale te ispovjedaonice koji su imale obezbjediti cijelodnevni pristup Svetoj Tajni Ispovijedi ili pomirenja s Bogom a istovremeno zaštiti i svečtenike, redovnike koji su u njima provodili cijele sate sjedeći i čekajući na pokornike da ne bi suvišno stradali promajom, hladnoćom u crkvi i prema potrebi anonimnost i privatnost. Isto tako to olakšava i ubrzava orijentaciju u velikim crkvama jer kad čovjek vidi ispovjedaonicu onda zna odmah gdje treba ići i kome se obratiti. Pored takvih drvenih ispovjedaonica postoje takve i zidane koje su ustvari otvor u zidu nekog manastira, obično to imaju strogi mmonaški redovi ili cijela ispovjedna prostorija tj. soba u kojoj se ospovijeda kao kod pravoslavaca, takve su recimo često imali franjevci kapucini. Prije su u svim ranohričćanskim crkvama i zapadnoobrednim i istočnoobrednim postojale posebne prostorije zvane "krstionica" ili baptisterij u kojima se krřtavalo, poslije su tim nazivom bile nazvane posebne najčešće kamene posude za svetu vodu prilikom krštenja a danas u mnogim crkvama i pravoslavnim i katoličkim se krštenje provodi sasvim bez njih, dakle ne trokratnim uranjanjem već trokratnim polijevanjem vodom iz bokalčića ili neke druge posude. To znaši da se mnoge stvari mjenjaju: prije nije bila tradicija da se u pravoslavnim crkvama nalaze klupe, sad su često tamo i klupe a negdje u USA čak i orgulje, prije je bila tradicija da svaka pravoslavna crkva ima ikonostas, sad to više nije obavezno, mnogo novih pravoslavnih crkvi je bez njega, prije je bila tradicija da pravoslavni sveštenici imaju brade, danas to nije više obavezno, mnogi nemaju nikakve brade. Isto kao kod katolika, prije je bila tradicija obrijanih svećenika, sada ih je mnogo i sa bradama, prije niíje bilo tako mnogo ikona ili freski u vizantijskom stilu u katoličkim crkvama, danas ih je sve više, prije se nisu na zapadu tako masovno čitali pravoslavni teolozi i duhovnici, to je bila domena samo nekih katoličkih teologa specialista za istočnu oravoslavnu teologiju, danas se čitaju, štampaju u katoličkim nakladateljstvima, propagiraju a često i citiraju itd. Dakle mnogo tih stvari se mjenjaju i kod vas i kod nas a mnogo ih je samo stvar sociopsihološki uvriježenih kulturnoistorijskih datosti i navika.

Мени се баш допада што ми у нашој Цркви стојимо, бар се мало жртвујемо, најмање од нас што можемо урадити је да стојимо. Баш, када се може стојати у дискотеци 6 сати, зашто не бисмо могли да стојимо у Цркви? Најлакше је сјести.

[Млађони]

Прво би било потребно да се Ватикан одрекне лажних учења, па би било добро да се покају за злочине које су чинили, пре свега, над Православним Хришћанима, па тек онда се о томе може разговарати.

 

Пошто сумњам да ће Ватикан бити на то спреман, онда не верујем да ће доћи до тог поновног уједињења. 

 

Ne mogu da se kaju jer oni koji su to cinili nisu zivi. Ne mozes ti da se kajes za tudje grehe, tako ne mogu ni ovi katolicki autoriteti danas za nesto sto su radili njihovi prethodnici.

[Православни Србин]

Ne mogu da se kaju jer oni koji su to cinili nisu zivi. Ne mozes ti da se kajes za tudje grehe, tako ne mogu ni ovi katolicki autoriteti danas za nesto sto su radili njihovi prethodnici.

Зашто не би могли, бар да се извине онда?

 

Кад су то и Тадић и Николић могли, што неки папа не би могао бар да се извини и да затражи опроштај?

 

Али, не они канонизују Степинца. Е па извини молим те, свега ту има, али искреног дијалога љубави од стране Ватикана нема ни у траговима...

[Млађони]

Зашто не би могли, бар да се извине онда?

Кад су то и Тадић и Николић могли, што неки папа не би могао бар да се извини и да затражи опроштај?

 

E moj ti.. od ujedinjenja hriscana ti pravis politicku temu...ne stoji nama vera na putu i u sustini sukoba..., vec politika.. 

[Драгана.]

To imaš možda fobiju od namještaja? Šalim se, što se tiče ispovijedaonica ili bilo čega što danas vidíš u katoličkim crkvama, sve ima svoj istorijat i neki važan i opravdan razlog zašto je to tamo, kad čovjek ne zna ništa o tome može mu sve sve to što vidi tamo činiti strano i neprijatno. Mogu te uvjerit u sdvije stvari: 1. da sve što postoji kao inventar u katoličkim i u pravoslavnim crkvama ima svoju neku svrhu, funkciju koja počiva u hrišćanstvu, liturgiji i hrišćanskoj praksi i 2. da se isto tako strano i neprijatno kao ti u katoličkim crkvama osjećaju mnogi katolici u pravoslavnim a iz istog tog razloga kao ti: ne poznaju istorijat, svrhu i smisao pravoslavnih obreda i istoůnoobrednu vizantijsku liturgijsku praksu. Ti osjećaš neki nemir u katoličkim crkvama a neko od katolika opet osjeća nemir u pravoslavnim ctkvama jer je navikao na sjedenje u sabranosti i tišini i klečanje a stajanje tokom cijele liturgie mu tu sabranost narušava jer se osjeća recimo kao u diskoteci, tramvaju ili nečem sličnom i osjeća nekakvu nepoželjnu, neprijatnu napetost i ne može se skoncentrisat na liturgiju, Misu.. Mnogo toga je samo stvar lične percepcije, navike i uvježbanosti, kod katolika postoje monaški redovi kod kojih se liturgija vrši stojeći kao u pravoslavnim crkvama i takav katolik koji je navikao biti duhovno sabran sjedeći u slučaju da pristupi k njima kod njih mora uvježbat i naviknut se na to kako postići duhovnu sabranost i pri stajanju. Ispovjedaonice  su nastale kao odgovor na razvoj velikih gradova i znak su brige s kojom je Katolička Crkva pristupala k rhešavanju duhovnih potreba vjernika u velikim evropskim gradovima. U to doba razvijala se manufakturna prozvodnja, potom i fabrička, mase stanovništva su migrovale sa sela u gradove i bilo im je potrebno obezbjediti istu tu duhovnu stabilnost kao na selu iz kojeg su došli. No tamo se vodio miran i stabilan život, sveštenik poznavao sve parohijane itd. za razliku od grada gdje je sve bilo u pokretu, nemirno, selilo se često iz jednog dijela grada u drugi ili iz jednog grada, provincije u sasvim drugu, mjenjali poslovi, zanimanja i stanovi,prebivališta itd. itd. U takvoj situaciji su nastale te ispovjedaonice koji su imale obezbjediti cijelodnevni pristup Svetoj Tajni Ispovijedi ili pomirenja s Bogom a istovremeno zaštiti i svečtenike, redovnike koji su u njima provodili cijele sate sjedeći i čekajući na pokornike da ne bi suvišno stradali promajom, hladnoćom u crkvi i prema potrebi anonimnost i privatnost. Isto tako to olakšava i ubrzava orijentaciju u velikim crkvama jer kad čovjek vidi ispovjedaonicu onda zna odmah gdje treba ići i kome se obratiti. Pored takvih drvenih ispovjedaonica postoje takve i zidane koje su ustvari otvor u zidu nekog manastira, obično to imaju strogi mmonaški redovi ili cijela ispovjedna prostorija tj. soba u kojoj se ospovijeda kao kod pravoslavaca, takve su recimo često imali franjevci kapucini. Prije su u svim ranohričćanskim crkvama i zapadnoobrednim i istočnoobrednim postojale posebne prostorije zvane "krstionica" ili baptisterij u kojima se krřtavalo, poslije su tim nazivom bile nazvane posebne najčešće kamene posude za svetu vodu prilikom krštenja a danas u mnogim crkvama i pravoslavnim i katoličkim se krštenje provodi sasvim bez njih, dakle ne trokratnim uranjanjem već trokratnim polijevanjem vodom iz bokalčića ili neke druge posude. To znaši da se mnoge stvari mjenjaju: prije nije bila tradicija da se u pravoslavnim crkvama nalaze klupe, sad su često tamo i klupe a negdje u USA čak i orgulje, prije je bila tradicija da svaka pravoslavna crkva ima ikonostas, sad to više nije obavezno, mnogo novih pravoslavnih crkvi je bez njega, prije je bila tradicija da pravoslavni sveštenici imaju brade, danas to nije više obavezno, mnogi nemaju nikakve brade. Isto kao kod katolika, prije je bila tradicija obrijanih svećenika, sada ih je mnogo i sa bradama, prije niíje bilo tako mnogo ikona ili freski u vizantijskom stilu u katoličkim crkvama, danas ih je sve više, prije se nisu na zapadu tako masovno čitali pravoslavni teolozi i duhovnici, to je bila domena samo nekih katoličkih teologa specialista za istočnu pravoslavnu teologiju, danas se čitaju, štampaju u katoličkim nakladateljstvima, propagiraju a često i citiraju itd. Dakle mnogo tih stvari se mjenjaju i kod vas i kod nas a mnogo ih je samo stvar sociopsihološki uvriježenih kulturnoistorijskih datosti i navika.

Ево, желим нешто још да те питам. Шта мислиш о унијатима, који имају све као у Православљу, само им је папа на челу, а не Сабор епископа? Зар то не говори само да је њима свеједно, тј папи, за религију, већ му је интерес да он буде главни? Ако већ потенцирају да се католици разликују од Православаца, зашто онда пристају на све као у Православљу, али једини услов је да буде папа главни?

[Zayron]

Мени се баш допада што ми у нашој Цркви стојимо, бар се мало жртвујемо, најмање од нас што можемо урадити је да стојимо. Баш, када се може стојати у дискотеци 6 сати, зашто не бисмо могли да стојимо у Цркви? Најлакше је сјести.

 

da, najlakše je sjesti, slažem se 

http://www.sacbee.com/2014/01/06/6051780/serbian-orthodox-church-celebrates.html

 

 

[Драгана.]

da, najlakše je sjesti, slažem se 

http://www.sacbee.com/2014/01/06/6051780/serbian-orthodox-church-celebrates.html

 

 

Ја бих сигурно изабрала да стојим, чак и када би имали клупице

[Zayron]

Ево, желим нешто још да те питам. Шта мислиш о унијатима, који имају све као у Православљу, само им је папа на челу, а не Сабор епископа? Зар то не говори само да је њима свеједно, тј папи, за религију, већ му је интерес да он буде главни? Ако већ потенцирају да се католици разликују од Православаца, зашто онда пристају на све као у Православљу, али једини услов је да буде папа главни?

 

Kao što neko reše o ovim stvarima je već raspravljano beskonašno mnogo puta tako je suvišno šta dalje o tome pisat, ja sam se osvrnuo samo na besmislice koje sa suštinom hriš´canstva nemaju ništa zajedničko a koje neko od vas kao ti sada često pokučavate prodati pod etiketom nekakvih "osjećaja" hladnoće ili topline, kluúa i neklupa i sličnih zaludnostti i to ih još prodati kao "svetootački nauk". Na kraju krajeva i na Tajnoj večeri su svi sjedili, niko nije stajao. Bolje bi vam bilo prestat se bavit takvim nesmislima a počez se zabivat suštinom hrišćantsva a ne stvarima da li neko proživljava hrišćanskije liturgiju ili Misu stojeći ili sjedeći, da li se više žrtvuje sjedeći, stojeći ili kečeći, ispovijedajući se s ispovijedaonicama ili bez njih, slušajući horove iíli orgulje, imajući bradate ili obrijane sveštenike itd.

 

[Драгана.]

Kao što neko reše o ovim stvarima je već raspravljano beskonašno mnogo puta tako je suvišno šta dalje o tome pisat, ja sam se osvrnuo samo na besmislice koje sa suštinom hriš´canstva nemaju ništa zajedničko a koje neko od vas kao ti sada često pokučavate prodati pod etiketom nekakvih "osjećaja" hladnoće ili topline, kluúa i neklupa i sličnih zaludnostti i to ih još prodati kao "svetootački nauk". Na kraju krajeva i na Tajnoj večeri su svi sjedili, niko nije stajao. Bolje bi vam bilo prestat se bavit takvim nesmislima a počez se zabivat suštinom hrišćantsva a ne stvarima da li neko proživljava hrišćanskije liturgiju ili Misu stojeći ili sjedeći, da li se više žrtvuje sjedeći, stojeći ili kečeći, ispovijedajući se s ispovijedaonicama ili bez njih, slušajući horove iíli orgulje, imajući bradate ili obrijane sveštenike itd.

 

To није одговор на моје питање везано за унијате, немој да се тактички извлачиш.