Судбина пуковника Гадафија

[Старац Серафим]

Да ли ће Гадафијев живот завршити доживотном робијом,смрћу или нешто друго то нико не зна.али сам изабрао гласање да видим шта ви мислите о свему томе.

[Доријан]

Поздрав, пријатељу....

Мислим да би Гадафију највише одговарала ова трећа солуција, тренутно. Не верујем да ће га ухватити у скорије време, што се мене тиче, дај Боже да до тог хапшења уопште и не дође...

[bosanac]

Zaslužio je smrtnu kaznu!

[Пајко]

Ne daj Bože da ga uhvate.

[bosanac]

Veliki broj libijaca živi u izbjeglištvu.Ugnjetavanje svoga naroda.Ograničavanje vjerskih sloboda.Ubistvo preko 2000 ljudi u ovom sukobu, za svaku su osudu režima.

[Grizzly Adams]

Недавно сам упознао једног нашег човека који зна Гадафија лично, баш је било занимљиво слушати...

Иначе, трагедија је све што се дешава либијском народу. Надам се да ће убрзо завладати мир. Гадафи се вероватно неће жив предати.

[Juan Valdez]

Недавно сам упознао једног нашег човека који зна Гадафија лично, баш је било занимљиво слушати...

И леба ти, шта каже? Ја лично мислим да је човек искрен, али потпуно луд.

[Grizzly Adams]

Цело вече је причао, требало је да снимам. Ми смо само слушали отворених уста ко мала деца. 0102_laugh

Баш је такву слику дао. Каже да је лафчина Гадафи, али да је луд ко струја. Мада другачије не би могао да преживи у окружењу. Он ни у миру никада није дочекао јутро на истом месту где је био увече, стално се креће са својим чувеним шаторима.

[Juan Valdez]

Zaključci koje bi američki i drugi kreatori spoljnih politika trebalo po Zakariji da imaju u vidu jeste da vrlo često dogmatsko insistiranje na demokratiji i slobodnim izborima kao kriterijumima tranzicije ka konstitucionalnom liberalizmu neće doneti ništa dobro. On u tom kontekstu kao paradigmatski uzima slučaj arapskog sveta, u kome uglavnom vladaju opresivne autokratske vlade, najčešće i monarhijske (što je posebna provokacija zapadnoj demokratskoj i egalitarnoj političkoj korektnosti) koje kontrolišu društvo, vrše opresiju štampe, drže političke zatvorenike, sprovode vrlo sumnjive, polunameštene izbore, ili ih uopšte ne sprovode itd. Međutim, problem je što alternativa autokratama tipa Mubarak u Egiptu, ili prosvećenim apsolutistima poput kralja Abdulaha u Jordanu (или пуковника Гадафија у Либији, И.М.), nije liberalna i konstitucionlistička opozicija koja traži slobodu i demokratiju, već mračni islamistički i nacionalistički pokreti čiji pripadnici obožavaju Osamu Bin Ladena i smatraju Ameriku, Zapad i Izrael neprijateljima koje treba uništiti. Oni će, kako Zakarija primećuje, rado doći na vlast putem slobodnih izbora, a onda uvesti teokratsku diktaturu mnogo goru, opresivniju i totalitarniju od bilo čega što sada postoji u arapskom svetu. Oni se drže starog jakobinksog pravila demokratije: "jedan čovek jedan glas, jedanput".

[Zeebedee]

Ma Lafcina do bola; jos samo da to objasnis ljudima kojima je ubijao bliznje i unistio im zivot:

By Shafiq Morton – Benghazi

Ajdabiya, the eastern town and opposition stronghold, gets bombed during the night. Well, a shell lands in the town. Not much damage, but lots of fear.

Everybody knows there is worse to come.

And that's just how Gaddafi likes it: raw terror. Here's a man who has no respect for his people, a man who bombs them from the air with former Soviet Union supplied fighter jets.

With his ego larger than the African continent, one is dealing with a modern-day Pharaoh. Forget about Islam, the Third Universal Theory or the Green Book.

Gaddafi is all about himself. He is his own wrathful god. Gaddafi is god. Traitors are those misguided ones who do not worship at his feet.

Except that this time his bullied subjects no longer fear him. After 42 miserable years, they're tired of being beaten, tortured, burnt and killed.

His poor, dusty and undeveloped Libya - a country that should be as wealthy and comfortable as any Gulf oil state - is being reduced to ashes.

And as so many Libyans have told me; Gaddafi doesn't care if he ends up ruling an empty country. He will just carry on killing and killing. He has been doing it for four decades, so why stop now?

The fact that every government building, every security facility, every army barracks and every Gaddafian pleasure palace has been gutted from Tobruk to Tripoli is irrelevant to him.

The fact that the Libyan people have finally risen up, and said NO with a resounding voice, only means to him that they're disobedient chattels who must be punished.

A doctor who used to be part of Gaddafi's personal medical staff tells us that the Libyan leader - apart from dabbling in the Jewish kabbalah and the occult - suffers from asthma, hypertension and insomnia.

Another medical man, Dr  Zaruh Nabus of Harawi hospital in Benghazi, believes that the Brother Leader is schizophrenic.

"I've seen dictators and Gaddafi is not a dictator," he says, "he's schizophrenic."

We see the real measure of Gaddafi when we visit the Katib al-Fadil security compound in the coastal city of Benghazi. It is where many died during the uprising, Gaddafi's African mercenaries shooting unarmed civilians with anti-aircraft guns.

The injuries and fatalities were horrific. Ack-ack guns fire shells with explosive heads. Dr Nabus' eyes fill with tears. He says it was heartbreaking having to pick up body parts from the road.

The fall of Katib al-Fadil is a story that will become a Libyan epic.

It’s unlikely hero is Mahdi Zeiw, a mild-mannered oil engineer. Born the year Gaddafi deposed King Idris, Zeiw put two domestic gas cylinders into his car and made a detonator from fishing explosives. He then drove into the gates, blowing them open.

It was a turning point for Benghazi, and Katib al-Fadil fell, with about 200 mercenaries fleeing to the neighboring villages of Maghouri and Algouarsh, where some were captured.

I'm told by more than one source that Zeiw was not an extremist, or fanatic. Libyans, as I've learnt, are not that way inclined.

Dr Nabus says it was an accumulation of sadness, anger and frustration boiling up like a volcano that saw him doing what he did.

"He just couldn't take the children being killed."

We drive into the compound, its 4 meter walls breached in places. All the buildings, including Gaddafi's residence, have been gutted. The wrecks of burnt out cars and army vehicles are strewn everywhere.

We are led to a small building, the word "prison" sprayed on its walls. We enter through its ripped off doors and discover a massive chamber.

It's gloomy inside, and big enough to park a Mac truck. Leading off the main chamber are two rooms. They are dark, and only via the light of a cellphone can we see inside.

I thought at first that I was looking at an ammunition dump. But Seraj Benserti of Benghazi's 17 February Media Centre, tells me that when they broke into the compound they'd heard knocking and screaming coming from the ground.

"We found 20 live prisoners down here," he said. This had been no ammunition dump, but a dungeon in which human beings had been locked up in total darkness.

Were those fingernail scratches in the one wall? None of us spent enough time in this hellhole to find out.

Benserti points to a series of craters in the compound. They are where protestors had searched for more chambers.

"We used bulldozers to look for entrances, but we couldn't find any as the warders had fled," he said.

He commented that not even those soldiers guarding the outside of Khatib ul-Fadil knew what horrors were being perpetrated behind its walls.

"We smelt rotting bodies but couldn't locate them," said Benserti, adding that they had found several corpses, most burnt beyond recognition.

Dr Musbach Abdullah, an anesthetist, shows me a video at the hotel later that evening. In it a man lifts a charred body which disintegrates in his hands.

It's then that I think of a statement made to me earlier that day by Dr Nabus:

"The difference between the tsunami in Japan and Libya is that Libya's killing fields can be stopped."

- Shafiq Morton is a presenter at Voice of the Cape radio station. He was South African Vodacom Community Journalist of the Year in 2008 and was recently voted amongst the world’s 500 most influential Muslims by the Jordanian Royal Islamic Strategies Study Centre headed by Prof John Esposito of Georgetown University. He contributed this article to PalestineChronicle.com.

[Crveni Baron]

Ma Lafcina do bola; jos samo da to objasnis ljudima kojima je ubijao bliznje i unistio im zivot:

...

U poredjenju sa amerima je Majka Tereza.

[Crveni Baron]

Saif al Islam ricompare a Tripoli

"Basta menzogne, la capitale è con noi"

"Mio padre è in città e guida la battaglia. Abbiamo spezzato la schiena ai ribelli"

Saif al Islam se pojavio u Tripoliju

"Dosta je sa lazima, Tripoli je sa nama"

"Moj otac je u gradu i predvodi borbu.Slomili smo kicmu pobunjenicima"

http://www.repubblica.it/esteri/2011/08/23/news/saif_libero-20760338/?ref=HREA-1

[obi-wan]

Zaslužio je smrtnu kaznu!

Ma ne pricaj... :291291291: 0212_rolleyes

Veliki broj libijaca živi u izbjeglištvu.Ugnjetavanje svoga naroda.Ograničavanje vjerskih sloboda.Ubistvo preko 2000 ljudi u ovom sukobu, za svaku su osudu režima.

Jel? Tebi je TV izgleda bio u kvaru proteklih pola godine, obzirom da nisi primetio da su ovaj sukob poceli izvesni... hmmmm... "pobunjenici" potpomognuti "covekoljubljem" NATO pakta...

[дибидусрус]

Сад ће американци и НАТО да бомбардују оне цркве које не служе по старом. Или ако се на проту пожале да узима много за водицу.

[Solomon Kane]

SRĐA TRIFKOVIĆ: KRAJ LIBIJSKE PARTIJE

utorak, 23 avgust 2011 11:09

Libija će se pretvoriti u žarište regionalne nestabilnosti i u sigurno utočište za izabranike „Četvrte Generacije Ratnika"

Bez obzira na to da li je Gadafi ubijen, izveden pred sud u Hagu ili prognan, njegov režim je propao i više mu nema oporavka. Posle pet meseci vazdušnog rata protiv njegove vojske, NATO je u korist pobunjenika uspeo da konačno preokrene raniji balans snaga na terenu. To, međutim, ne znači da je rat u Libiji gotov. To samo znači ulazak u novu komplikovaniju fazu.

Pobunjenički komantant poluirac Husam Najair slavi novo poglavlje najavljujući da je prva stvar koju će njegove snage učiniti „postavljanje kontrolnih punktova radi razoružavanja svih, uključujući i pobunjeničke grupe". „U suprotnom doći će do krvoprolića", rekao je, „jer će sve pobunjeničke grupe hteti da kontrolišu Tripoli". Njegova brigada u Tripoliju samo je jedna od nekoliko „pobunjeničkih grupa", i u svakom slučaju nezamislivo je da ostali pristanu da dobrovoljno predaju oružje na taj način prihvatajući i njegov autoritet. Njegova izjava zapravo samo predstavlja način razmišljanja koji verovatno dele i njegovi nedavni saveznici, koji sada jedni druge vide kao rivale.

ŠTA ĆE BITI NAREDNIH DANA SAD, Britanija i Francuska ohrabrivale su, finansirale, naoružavale i, što je bilo presudno, omogućile 150 dana vazdušne podrške pobunjenicima u ime zaštite civila. I najzad su uspele da sruše Gadafija. To je bio njihov cilj celo vreme, bez obzira na rezoluciju Saveta bezbednosti UN, koja je dala ovlašnjenje samo za akcije koje su imale humanitarni cilj. Zbog toga su odgovorni za ono što će se tokom narednih dana i nedelja desiti na terenu - a oni neće po tom pitanju učiti ništa.

Pošto je američka vojska svrgnula sa vlasti Sadama Huseina, Irak je bio poprište osveta i krvavih borbi za moć, koje okupacione snage Koalicije (Coalition) nisu bile u stanju da spreče. Odsustvo takvih snaga u Libiji znači da će pobunjenici biti još slobodniji da poravnavaju svoje političke, lične i plemenske račune sa Gadafijevim pristalicama, onako kako im bude odgovaralo - što će biti prljav posao - kao i da pokušaju da razoružaju jedni druge, što će svakako pre dovesti do krvoprolića nego što će ga sprečiti. Mnogi obični Libijci, koji nisu pristalice nijedne od strana, biće nostalgični prema Gadafijevim danima kao što su se Iračani okrenuli sećanjima na stabilnost vladavine Huseina, samo nekoliko meseci posle njegovog pada.

PLEMENSKI RATOVI Čak je izvesno da će eventualni pobednici biti džihadisti, koji se od šiitskih fanatika u Bagdadu razlikuju samo po stilu, ali ne suštinski (i koji su daleko najnaoružanija i najorganizovanija frakcija). Moguće je takođe i da još dugo neće biti jasno ko je pobednik. Raspad libijske države, oživljavanje plemenske lojalnosti i neefikasnost Prelaznog nacionalnog saveta (Transitional National Council, TNC) ima potencijal da pretvori Libiju u malo sofisticiraniju verziju Somalije. Plemena se već naoružavaju i udaljavaju od državne centrale. Libija, koja je slobodna za sve, pretvoriće se u žarište regionalne nestabilnosti i u sigurno utočište za izabranike „Četvrte Generacije Ratnika" (Fourth Generation Warriors), nešto slično Al Kaidi u arapskom Magrebu.

NATO je dakle ponovo intervenisao u sprovođenju formalno navedenih ciljeva, koji imaju malo veze sa skrivenom agendom. Baš kao što intervencija na Kosovu nije imala ništa sa „sprečavanjem genocida", nego sa predajom srpske pokrajine OVK, štićenicima Vašingtona. Tako i intervencija u Libiji nema veze sa „zaštitom civila", nego sa rušenjem Gadafija. Balkanski sindrom '90-tih prenet je na veću i strateški mnogo značajniju scenu. Ako je cilj SAD i njenih evropskih partnera u NATO da zamene arapske lidere tvrdom linijom islamista, uradili su to jednako dobro u Mespotamiji i severnoj Africi. Uostalom, obratite pažnju na neokonzervativno-neoliberalno horsko zahtevanje da se libijski uspeh ponovi u Siriji.

Prevod Ana RADMILOVIĆ

The Chronicles