Манастир Рмањ

[ribar]

MANASTIR NEOBIČNOG IMENA

Manastir Rmanj već pet i po vekova predstavlja duhovno središte srpskog naroda na zapadnom delu Bosanske Krajine. Izgrađen je na ušću Unca u Unu, u Martin Brodu, tridesetak kilometara udaljenom od Drvara. Podigla ga je 1443. godine kraljica Katarina, kćerka despota Đurđa Brankovića, supruga celjskog grofa Urliha II. Oko 1440. godine Katarina je došla u Herman Grad, današnji Martin Brod, sa teško bolesnim starijim sinom Hermanom III. Njemu je bilo određeno da ponese krunu bosanskog kralja. Međutim, Herman u sedamnaestoj godini umire, a njemu u spomen majka Katarina podiže manastir, koji je nazvala Herman i posvetila ga Svetom ocu Nikolaju Mirlikijskom Čudotvorcu. U narodu je s vremenom naziv Herman promenjen u Rmanj, i taj naziv je očuvan do današnjih dana. Od samog osnivanja manastir Rmanj igrao je važnu ulogu u životu srpskog naroda na zapadnim krajiškim područjima - kao duhovno središte bio je centar širenja kulture, pismenosti i pravoslavne tradicije. U prilog tome govori i činjenica da je u manastiru dugo radila i prepisivačka škola. U određenim vremenskim periodima predstavljao je značajan nacionalni i crkveni centar, a 1566. godine postaje i sedište Dabrobosanske mitropolije. Za sto pet godina postojanja Mitropolije u manastiru se smenilo deset mitropolita, koji su svojim radom ostavili neizbrisiv trag u razvoju kulture na ovom području. Za vreme mitropolita Teodora 1615. godine osnovana je i prva srpska bogoslovija u manastiru Krki. Kroz istoriju Rmanj je bio jedan od najbogatijih manastira zapadne Krajine. U sedamnaestom veku brojao je oko stotinu monaha, koji su se uglavnom bavili prevođenjem knjiga i ikonopisanjem, i tako iza sebe ostavili ogromno crkveno blago. Međutim, u čestim razaranjima manastira to blago je uništavano ili prenošeno na druga, sigurnija mesta

OBNOVA MANASTIRA RMANj KROZ ISTORIJU

U svojoj istoriji manastir Rmanj doživeo je nekoliko razaranja. U vreme turske vladavine bio je više puta opljačkan, a posle, u čestim ratovima koji su pogađali ova područja, nekoliko puta razoren do temelja. Poslednje veliko razaranje desilo se 23. aprila 1944. godine, kada su Rmanj bombardovali i potpuno uništili nemački nacisti. Na obnovu se čekalo skoro trideset godina da bi 1975. bila započeta izgradnja, a osamdesetih godina završena obnova manastirske crkve. U poslednjem ratu manastir je opljačkan, ali, na sreću, nije srušen. Hrvatske snage u toku agresije na Bosnu i Hercegovinu opljačkale su i znatno oštetile manastir, a iza sebe ostavile miniranu crkvu, tako da je za njeno deminiranje bila potrebna pomoć međunarodnih snaga. Današnje monaštvo u manastir se prvi put vratilo 1995. godine, međutim, u toku hrvatske „Oluje“ bratstvo je bilo prisiljeno da zajedno sa narodom napusti krizna područja. Monasi odlaze po blagoslovu Episkopa u Englesku, Nemačku i Kanadu, da bi se, na poziv Episkopa po drugi put vratili u Rmanj 1998. godine.

MANASTIR RMANj DANAS

Danas bratstvo manastira Rmanj čine dva monaha: iguman Serafim (Kužić) i Sergije (Karanović). Na naše pitanje šta je urađeno od povratka bratstva u manastir Rmanj otac Serafim, iguman kaže: „Do danas je urađeno mnogo. Crkva je obnovljena i osvećena 2001. godine. Konak je započet 1993, ali su zbog rata radovi prekinuti da bi 2003. godine bili nastavljeni. Bratstvo broji dva sveštenomanaha, bavimo se šivenjem svešteničkih odeždi. Monasi su završili studije u Sankt Peterburgu i Beogradu, a otac Sergije trenutno studira u Solunu. Naši planovi su da i dalje radimo na širenju Pravoslavlja, umnožavanju bratstva i izgradnji manastira do njegovog punog sjaja“. Manastir Rmanj velika je nada i uteha za pravoslavne Srbe u ovom delu federacije Bosne i Hercegovine. „Mnogi naš dolazak na ova pasivna područja doživljavaju kao dobar znak za povratak srpskog naroda i za vaspitanje njegovo u pravoslavnoj veri. Radom i opstankom na ovim prostorima pokazalo se da je manastir Rmanj do danas dao veliki uspeh po pitanju pravoslavne vere i posećivanja svetih hramova. Danas se u Bosanskoj krajini srpski narod opredelio za svoju veru: omladina se krštava, venčanja su u crkvi, poseta hramovima je redovna. Razlog za sve to je naša neprestana ljubav za Hristovo Jevanđelje i spasavamo duše ovoga naroda kako bi spoznao pravu istinu i veru.“, kaže iguman Serafim. Kao spomen na boravak u manastiru Rmanj ostaju reči oca Serafima upućene vascelom narodu našem: „Mi, monasi Svetonikolajevske obitelji pozvani smo od prvog dana i pozivamo srpski narod da se vrati svojoj Pravoslavnoj crkvi, da se vrati svojim ognjištima vekovnim, da se iskreno pokaje i da dostojno primi platu na nebesima pred carem slave.“

http://www.pravoslav...tinje/print/lat

[ribar]

[Лазар]

Manastir Rmanj i okolina, slikano 7.oktobra 2012

[Лазар]

[Лазар]

[feeble]

Manastir Rmanj i okolina, slikano 7.oktobra 2012

Етнофилетизам!

[Лазар]

Етнофилетизам!

Svako vidi ono sto hoce