Bolesti macaka

[Тавита]

Najčešće zarazne virusne bolesti mačaka

Mačja kalicivirusna infekcija

Mačja kalicivirusna infekcija je najčešća zarazna virusna bolest gornjih dišnih putova kod mačaka. Blaže je naravi od virusnog rinotraheitisa i rijetko izaziva ozbiljne komplikacije. Prenosi se direktnim kontaktom sa slinom, iscjetkom iz očiju i nosa (ponekad i izmetom) zaražene mačke.

Bolest počinje curenjem iz nosa i suzenjem, gubitkom apetita i povišenom temperaturom. Kihanje nije tako karakteristično kao za rinotraheitis, ali su zato karakteristični ulkusi i otvorene rane u ustima. Mogu se pojaviti i rane na vrhu nosa koje izgledaju kao ogrebotine. Mačka može šepati zbog bolova u zglobovima i mišićima. Simptomi i tijek bolesti slični su gripi kod ljudi, pa se često ova bolest naziva mačjom gripom.

Kalicivirus je otporan na mnoge dezificijense i može preživjeti izvan tijela mačke 8 do 10 dana, tako da ga možemo pronaći u mačjim posudama i stvarima čak i poslije temeljitog čišćenja.

Mnoge mačke ostaju zaražene godinama iako ne pokazuju nikakve simptome bolesti i predstavljaju pritajene nositelji bolesti. Kalicivirus je često prisutan kod mačića, u kućanstvima s više mačaka i u mačjim azilima. Vrlo često dolazi u kombinaciji s herpesvirusom.

Preventiva igra važnu ulogu u sprečavanju infekcije i kontroli širenja ove bolesti. Mačići se vakciniraju u dobi od 8-9 tjedana, a potom revakciniraju u dobi od 12 tjedana. Vakcina je kombinirana i osim za mačju kalicivirusnu infekciju pruža zaštitu i protiv rinotraheitisa i panleukopenije.

[Тавита]

Virusni rinotraheitis mačaka

Virusni rinotraheitis mačaka (Feline Viral Rhinotracheitis - FVR) je febrilna, vrlo kontagiozna bolest koja se pojavi iznenada. Očituje se konjunktivitisom, suzenjem, iscjetkom iz nosa, hunjavicom, kihanjem i vidljivim promjenama na prednjim zračnim prohodima. Uzročnik je herpesvirus - mačji tip 1 (Feline herpesvirus - FHV-1).

Izvor infekcije je bolesna mačka. Postoje i klinički inaparentne infekcije (klinički nevidljive, bez prisutnosti simptoma), koje omogućuju neprimjetno širenje uzročnika. Virus se izlučuje iscjetkom iz očiju i nosa te slinom. Moguće ga je izolirati iz tonzila i pluća bolesne životinje. U životinji koja je u rekonvalescenciji virus perzistira dosta dugo. Obolijevaju samo mačke i virus se ne prenosi na druge životinje.

tok bolesti

Inkubacija traje 2-5 dana. Tijek i težina bolesti mogu biti vrlo različiti - od inaparentnih oblika pa do uginuća. Naročito osjetljive su mlade životinje, u kojih morbiditet može biti do 100%. Zbog dugotrajnog perzistiranja virusa u životinja u rekonvalescenciji moguće su iznenadne recidive zbog djelovanja različitih činilaca, čiju genezu je nemoguće objasniti.

Bolest se očituje groznicom, slinjenjem, konjuktivitisom, obilnim okulonazalnim iscjetkom koji može začepiti nosnice i slijepiti očne kapke, hunjavicom, kihanjem i promjenama na prednjim dišnim prohodima, zbog čega mačke otežano dišu, ne jedu i gube na tjelesnoj težini. Dlaka im je nakostriješena.

Ova bolest dovodi do poremećaja pulmonarnih obrambenih mehanizama, predisponirajući mačke za sekundarne bakterijske infekcije. Sekundarne infekcije najčešće su uzrokovane bakterijama Pasteurella multocida, Bordatella bronchoseptica, Streptococcus sp. i Mycoplasma felis, a mogu uzrokovati kronični gnojni rinitis i konjuktivitis, upalu porebrice, pa i pneumoniju. Respiratorne posljedice mogu dovesti do lize konhalnih kostiju, što dalje može dovesti do potpunog gubitka konha, te do permanentnog oštećenja olfaktornog epitela. Uz respiratorna oštećenja herpes virus također izaziva ulcerativni keratitis, hepatičnu nekrozu, u gravidnih mačaka pobačaj i pojavu mrtvorođenih. Virus može biti latentno prisutan i u ganglijima. Većina mačaka koje se oporave od rinotraheitisa postaju nosioci i izlučuju virus, bilo spontano ili nakon stresa. Osjetljive mačke, osobito mačići s niskim materinim imunitetom, inficiraju se nakon kontakta s oboljelim mačkama (virus izlučuju putem iscjetka iz nosa i očiju, te slinom) ili s mačkama u rekonvalescenciji, a isto tako i u kliničkim inaparentnim infekcijama koje omogućuju neprimjetno širenje virusa.

Bolest može potrajati 3 tjedna ili dulje, a tada mačka ugine. Većina životinja ipak ozdravi u toku 2 tjedna od početka bolesti.

terapija

Temelj terapije je održavanje prohodnosti dišnih puteva inhaliranjem mukolitičkih tvari, kako bi mačka mogla nesmetano disati. Dehidraciju suzbijamo fiziološkom otopinom intravenoznim putem ili u lakšim slučajevima oralno rehidracijskim otopinama. Sekundarne bakterijske infekcije suzbijaju se antibioticima širokog spektra. Jedan od njih je amoksicilin + klavulanska kiselina, oksitetraciklin (odrasle mačke). Lokalno se primjenjuju antibiotske masti i kapi za oči, najčešće su to

Tobrex ili Chloramphenicol. Isto tako je važna potpora imunološkom sustavu vitaminima A, B-kompleksom i vitaminom C.

prevencija

Preventiva igra važnu ulogu u sprečavanju infekcije i kontroli širenja bolesti. Mačići se vakciniraju u dobi od 8-9 tjedana, a potom revakciniraju u dobi od 12 tjedana. Svake godine mačke se revakciniraju kombiniranom vakcinom koja osim za rinotraheitis pruža zaštitu i protiv panleukopenije i mačje kalicivirusne infekcije (blaže respiratorne bolesti mačaka od rinotraheitisa). Vakciniraju se isključivo zdrave mačke, jer u protivnom može doći do neželjenih efekata.

[Тавита]

Virus mačje leukemije

FeLV spada u porodicu retrovirusa i jedan je od najvažnijih uzročnika zaraznih bolesti mačaka. U istu porodicu spada i virus mačje imunodeficijencije - FIV.

FeLV je kontagiozan, ali izuzetno osjetljiv na vanjske utjecaje (toplina, sušenje), pa je za prijenos bolesti potreban dugotrajan bliski kontakt. Izlučuje se slinom i suzama, a vjerojatno i urinom i fecesom. Najčešći način prijenosa je preko sline i to lizanjem, grizenjem, zajedničkim posuđem i košarama. FeLV se prenosi i transfuzijom krvi , pa je neophodno da se svi davatelji testiraju na FeLV. Uobičajena sredstva za čišćenje virus ubijaju vrlo brzo.

klinicki znakovi

FeLV izaziva veći broj kliničkih simptoma degenerativnih ili zaraznih bolesti, kao što su anemija, bolesti jetre, bolesti crijeva, bolesti reproduktivnog sistema, te može izazvati maligne promjene na pr. limfosarkom i leukemiju. Mnoge mačke pate od imunodeficijencije, a posljedično tome i drugih bolesti, čija klinička slika ovisi o zahvaćenom organu ili organskom sustavu, što u praksi znači da svaka dugotrajna kronična bolest izaziva sumnju na FeLV.

Te su životinje imunokompromitirane, te su osjetljive i na veći broj drugih infektivnih bolesti, pa često boluju od kroničnih respiratornih infekcija, kroničnog stomatitisa i gingivitisa, zaraznog peritonitisa i raznih drugih poremećaja.

Četiri su moguća ishoda nakon kontakta sa virusom :

1) oko 30% mačaka razvije imunitet i bolest se povlači. Ove mačke postaju prirodno imune neodređeni period vremena.

2) u oko 40% mačaka virus bude uspješan i razvije kliničku bolest, a mačke postaju perzistentno inficirane, te izlučuju virus.

3) u oko 30% slučajeva virus se "sakrije" u koštanu srž do otprilike 30 mjeseci. Ove životinje također ne razviju imunitet, ali ne budu odmah perzistentno inficirane. S vremenom ove životinje ili prebole bolest ili postanu stalno inficirane.

4) u nekih mačaka, u otprilike 5-10%, može se razviti latentna infekcija, kod kojih se virus vjerojatno "skriva" u koštanoj srži, no one rijetko postaju zarazne i velika je vjerojatnost da neće razviti bolest.

Mačke pozitivne na FeLV mogu živjeti nekoliko godina do nekoliko mjeseci. U puno slučajeva eutanazija nije jedino rješenje, jer se uz dobru suradnju veterinara i vlasnika može životinji omogućiti potrebna kvaliteta života. Važno je da se takva mačka drži izoliranom, i to ne samo jer predstavlja izvor zaraze za druge mačke, već da se onemogući prijenos drugih zaraznih bolesti na FeLV pozitivnu mačku, s obzirom da je imunološki status poremećen. Mlade životinje, osobito one do 4mj. starosti, vrlo su osjetljive na FeLV, jer nemaju u potpunosti razvijen imunološki sustav.

dijagnostika

Za dokazivanje FeL virusa, danas postoje dva najčešća tipa testova : ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay), koji predstavlja screening test (može se nabaviti u obliku kitova, te je tako pogodan za brzo testiranje na terenu) i IFA (immunofluorescence assay, tzv. Hardy-test) koji predstavlja "potvrdni" test i obavlja se u referentnim laboratorijima.

Oba testa detektiraju proteinsku komponentu samog virusa, ili slobodnog u serumu i tjelesnim izlučevinama (ELISA) ili vezanog u bijelim krvnim stanicama (IFA).

IFA pozitivne životinje ostaju pozitivne do kraja života, jer pozitivan IFA test znači da je virus zahvatio koštanu srž, dok ELISA pozitivne mačke ne moraju postati infektivne, jer taj test obuhvaća viruse i u primarnoj viremiji, dok virus još nije ušao u koštanu srž, kada imunološki sistem još ima mogućnost eliminirati virus iz organizma.

Negativni FeLV testovi ne znače da životinja nije nikad bila u kontaktu sa virusom, odnosno da nije razvila imunitet, s obzirom da se ovim testovima dokazuje prisutnost samog antigena, a ne antitijela.

Preporuka je da se na FeLV testiraju sve mačke, jer ovaj virus izaziva bolesti i smrti u mačaka više nego bilo koja druga bolest ili stanje. Testiranje valja provoditi bez obzira ne cjepljenje. Testiranje treba izvrštiti IFA metodom, ali obavezno dva puta u razmaku od 3mj., s obzirom da je moguće da u ranim stadijima bolesti životinja bude IFA negativna. Isto tako, preporuča se da se u kućanstvo ne uvodi mačka bez tromjesečnog perioda čekanja, u kojem ta životinja mora biti dva puta IFA negativna.

prevencija

Osnova liječenja je izolacija mačke od drugih životinja, odnosno drugih zaraznih bolesti. Od velike važnosti je i kvalitetna prehrana, redukcija stresa, redovita dehelmintizacija i cijepljenja protiv drugih zaraznih bolesti, te promptno liječenje bilo kakvih simptoma čim se oni jave.

Od lijekova se mogu primjenjivati antivirusni lijekovi (kao na pr. AZT), no oni izazivaju niz ozbiljnih nuspojava, pa je tako njihova primjena upitna, no preporučuje se primjena imunostimulansa, kao što je npr. interferon.

Postoje eksperimentalni protokoli koji kombiniraju AZT sa imunostimulansima (Interferon, Propionbacterium acnes).

Moguća je i primjena kortizona (Prednisolon), jer oni smanjuju broj abnormalnih limfocita u cirkulaciji, osim toga Prednisolon direktno djeluje na stanice nekih tumora (npr. limfosarkoma). Kod primjene kortizona od izuzetne je važnosti znati da oni djeluju supresivno na imunološki sistem, te da su takve životinje osobito osjetljive na druge infekcije.

Specifični karcinomi vezani uz FeLV imaju svoj protokol liječenja, no u slučajevima takvih karcinoma preživljavanje je vrlo slabo.

prevencija

Danas postoji veći broj vakcina za FeLV. Proizvode se kao monovalentna ili polivalentna cjepiva (kombinacija FeLV sa drugim zaraznim bolestima). U cjepivu se koristi inaktivirani ("mrtav") cijeli virus ili virusni protein odgovoran za stvaranje imunološkog odgovora.

U prosjeku, cjepivo zaštićuje u 80-90% slučajeva. Za sve vakcine preporučeno je dvokratno davanje u razmaku od 2-4 tjedna. Cjepiti počinjemo u dobi od 8-9 tjedana starosti. Preporuča se i godišnja revakcinacija, tzv. "booster" vakcinacija.

[Тавита]

Panleukopenija ili zarazni enteritis mačaka

Panleukopenija mačaka je vrlo ozbiljna, akutna bolest. Glavne značajke bolesti su visoka tjelesna temperatura, povraćanje, krvavi proljev, dehidracija te vrlo visoka smrtnost. Bolest uzrokuje virus koji je srodan parvovirusu u pasa.

Bolest se prvenstveno širi među necijepljenim macama, a prenosi se sa mace na macu direktnim kontaktom kao i kontaktom sa virusom koji je prisutan u zaraženoj okolini. Velike količine virusa bolesna maca izlučuje svojim ekskretima, a virus može ostati infektivan u okolici nekoliko godina - veoma je otporan. Virus naseljava stanice koje se brzo dijele i to prije svega epitalne stanice probavnog trakta te bijela krvna zrnca.

Tok bolesti ovisi o tome koliki broj stanica biva uništen virusom. U perakutnom obliku ne stignu se razviti nikakvi simptomi osim niske tjelesne temperature i nagle smrti unutar 24 sata. Akutni oblik je najčešći. Prvo dolazi do podizanja tjelesne temperature do 41oC, depresije, oboljela maca prestaje jesti. Nakon 24 sata počinje povraćanje, a mace povraćaju unatoč tome što ne jedu i ne piju. Nakon toga slijedi profuzni vodeni proljev koji postaje krvav. Bez intervencije u ovoj fazi bolesti smrt je neizbježna, jer se proljevom i povraćanjem gube velike količine tekućine pa dolazi do dehidracije i posljedičnog hipovolemičkog šoka. Temperatura sada postaje niska, a smrtnost iznosi od 25 do 90% oboljelih mačaka. Ukoliko bolest potraje 5 dana, a da maca ne ugine, obično uslijedi brz oporavak.

Bolest dijagnosticiramo na temelju kliničke slike te krvne slike - naime tipičan nalaz kod ove viroze jest jako nizak broj leukocita koji su također napadnuti i razoreni virusom.

Liječenje panleukopenije mora biti vrlo intenzivno kako bi bilo uspješno. Neophodna je aplikacija intravenozne infuzije kako bi se maci nadoknadila izgubljena tekućina i elektroliti. Uz to dajemo antibiotike kako bi spriječili pojavu sekundarne infekcije bakterijama. Protiv virusa nema lijeka, dakle na tok bolesti zapravo nemamo utjecaja - terapija je simptomatska. Nerijetko se dešava da se maci pogorša stanje nakon što je terapija već započeta, što izazove nepovjerenje vlasnika no treba imati na umu da na tok virusnih bolesti lijekovi nemaju utjecaja, no bez spomenute simptomatske terapije maca nema nikakve šanse.

Jedina prevencija ove bolesti jest pravovremena vakcinacija mačaka. Preporučuje se da se mace cijepe prvi puta u dobi od 10 tjedana, te se revakciniraju u dobi od 12 do 14 tjedana. Važno je da su mace prethodno očišćenje od glista i od buha. Odrasle mace cijepimo jednom godišnje.

Virusna zarazna bolest domaće mačke, ali i zvijeri iz porodice mačaka, poznata od davnina i opisivana od raznih autora pod najrazličitijim imenima. Danas se ustalio naziv Zarazni enteritis mačaka ili Panleukopenija mačaka (Panleucopenia felis), a mnogi bolest nazivaju i mačjom kugom. Ova je zaraza raširena po cijelom svijetu, a najviše u Sjevernoj Americi. Nemali značaj ima i u Europi, pa tako i u nas. Uzročnik pripada skupini parvovirusa, tj. istoj skupini kojoj pripada i uzročnik parvoviroze pasa. Najčešće obole mlade životinje u dobi od nekoliko mjeseci, ali ponekad od ove bolesti obole i starije kućne mačke. Često su izvor infekcije veća uzgajališta mačaka.

Za širenje ove zaraze najveći značaj imaju životinje koje boluju od blagog ili klinički neprimjetnog oblika ove bolesti i koje virus izlučuju u svoju okolinu putem svih izlučevina (slina, feces, mokraća, iscjedak iz nosa i očiju, a moguće je da bolest šire buhe i ostali člankonošci koji sišu krv). Klinički znaci variraju s obzirom na to da bolest može nastupiti naglo i ubrzo smrtno završiti, a isto tako čest je i veoma blagi tijek. Najznačajniji simptom je povraćanje sluzave žućkaste tekućine pa životinja brzo dehidrira. Zbog boli u trbuhu životinja ima zgrbljen stav, žedna je, ali zbog slabosti nije u stanju piti, bolno mijauče, naročito na dodir u području želuca i zavlači se na skrovita mjesta. Proljev se javlja vrlo rijetko. Temperatura tijela je u početku bolesti vrlo visoka (40-41C), da bi kasnije pala ispod normale. Ponekad bolest prati i upala sluznice usta.

Mačka obično ugine za nekoliko dana, a one koje bolest prebole dugo se oporavljaju. Česte su komplikacije u smislu pobačaja, upale pluća i ostalih dijelova dišnog sustava ili poremećaja u rastu i razvoju životinje. Kad preboli ovu bolest životinja stječe doživotnu otpornost prema ovoj bolesti. Liječenje oboljele životinje zahtijeva puno strpljivosti i upornosti, kako veterinara, tako i vlasnika životinje, a uglavnom se svodi na suzbijanje simptoma i sekundarnih bakterijskih infekcija. Bolest se može spriječiti pravovremenim cijepljenjem životinje. Najbolje je mače cijepiti prvi put u dobi od 8 tjedana, revakcinirati u 12. tjednu, a kasnije je dovoljno mačku cijepiti jedanput godišnje.

[Тавита]

[Тавита]

Ponašanje mačke

Jeste li se ikad pitali zašto se vaša mačka ponaša tako kako se ponaša? U ovom članku pomoći ćemo vam shvatiti mačje lovačke nagone, ponašanje pri parenju, govor tijela i značenja različitih mijaukanja, te vam dati uvid u stav vaše mačke prema njenom domu.

Povijest

Pretke suvremenih domaćih mačaka vjerojatno su prvi put pripitomli drevni Egipćani prije otprilike 5 000 godina. One su imale važnu ulogu u zaštiti skladišta žita od štetočina, ali su također bili i cijenjene kao kućni ljubimci. Kasnije su one obožavane i smatrane oživotvorenjima božice Bastet koja simbolizira majčinstvo i plodnost. Mačkama koje su bile poditnute na taj status bila je posvećivana posebna pažnja. Međutim, mačke su u srednjem vijeku u Britaniji proganjane. Smatrane su prevrtljivim i podmuklim životinjama, a time i zlima, posebno ako su bile crne. Tek u 17. stoljeću mačke su ponovo stekle poštovanje i prihvaćene su u Zapadnoj kulturi. Od tada su sve omiljenije kao ljubimci.

Mačke su divni ljubimci jer im treba tako malo. One vole sigurnost doma iz kojeg idu u istraživanja i lov. Samo su u nekim stvarima mačke zahtjevne. Mogu zanovijetati u vezi hrane te ako se smoče. Vlasnik mora shvatiti nagonsko ponašanje svoje mačke kako bi na pravi način odgovorio na njega. Ovo ponašanje uključuje govor tijela i izraze spolnog ponašanja. Vlasnik koji razumije svoju mačku bolje će spriječiti neočekivana iznenađenja.

Govor tijela

Neki vlasnici mislite kako njihova mačka može s njima komunicirati samo predenjem, mijaukanjem i zavijanjem, ali mačke zapravo komuniciraju na više raznih načina. One koriste zvukove, držanje tijela, uši, usta i rep, a imaju i bogati vokabular kojim komuniciraju s drugim mačkama. Majke mačke imaju posebno širok raspon zvukova kojima komuniciraju, odgajaju i ispravljaju svoje mačiće.

Predenje obično označava zadovoljstvo i ugodu. Predenje se jasno razlikuje od hrapavog zavijanja namjenjenog mačkama i psima uljezima.

Mijaukanje se može podijeliti na veliki broj podvrsta, ali u osnovi izražava potrebu za pažnjom. Zvukovi su različiti:

* Kratko, visoko mijaukanje mačke koja luta po kući tražeći vlasnika.

* Glasnije i upornije mijaukanje kad želi da joj se otvore vrata ili traži hranu.

* Punokrvno zavijanje od bijesa u nekim neugodnim situacijama, kao kad je zatvorena u putnu košaru za mačke ili kad joj netko slučajno stane na rep.

Mačkin govor tijela doista je fascinantna tema. U načelu, zdravi razum će vam pomoći protumačiti osjećaje i potrebe vaše mačke. Jedan od najlakše prepoznatljivih znakova je držanje tijela zadovoljne mačke, kad je potpuno opuštena i oči drži napola zatvorenima. Opuštena mačka cijela se rastegne i polagano izvlači i uvlači kandže.

Lagano pritiskanje prednjim nogama također je znak zadovoljstva i često prati predenje. To je prisjećanje na prve dane života, kad mačići pritiskanjem dojki majke potiču proticanje mlijeka.

Uši mačke također vam mogu mnogo toga reći o njenom raspoloženju. Mačka će usmjeriti uši prema naprijed ako joj nešto privuče pažnju, kad lovi ili kad čuje zanimljivi zvuk. Nervozna mačka trzati će ušima prema natrag, a vrlo uplašena ili agresivna mačka potpuno će priljubiti uši uz glavu.

Mačka koja frče ili puše i pokazuje zube može biti prilično zapanjujući prizor. Tako, zajedno s karakterističnim bočnim položajem i s nakostriješenim krznom kako bi izgledala veća, mačka predstavlja veću prijetnju uljezu.

Ne zaboravite da mačke jezik koriste na više načina nego ljudi. Jezik pruža mnogo informacija o okolišu mačke. Mačke zapravo „mirišu” jezikom. Jezik se također koristi za njegovanje njih samih i drugih mačaka. Zbog toga nemojte dopustiti mački da vas liže ili ljubi, i morate objasniti djeci zašto to nije dobro.

Način na koji mačka drži rep može vam pružiti uvid u njeno raspoloženje. Mačka koja trči prema vama vjerojatno će podignuti rep u znak pozdrava, a ponekad će saviti sam vrh. Nježni pokreti vrha repa označavaju zadovoljstvo (kod opuštene mačke) ili očekivanje (kod lovca spremnog za skok ili ako hladna mačka čeka ukusnu hranu koju ćete joj dati). Pripazite ako se ovi nježni pokreti pretvore u jače trzanje – što god radili prestanite jer nervirate svoju mačku, a ako cijelim repom mlati sa strane na stranu, bolje se držite podalje od mačke!

[Тавита]

Spolno ponašanje

Kao i sve ostale životinje, i mačke imaju primarni poriv za produživanjem vrste parenjem. U prirodnim uvjetima ženka mačke bi se parila samo ponekad (dok se tjera) u vrijeme sezone parenja. Sezona parenja u pravilu traje od kasne zime do kasnog ljeta, ali neke mačke koje su stalno u kući mogu se pariti tijekom cijele godine.

Ponekad ponašanje ženke mačke koja se tjera može zabrinuti vlasnike. Tijekom tog razdoblja ženka mačke traži i pruža više pažnje, postaje glasna, nemirna i stalno se vrpolji i valja po podu. Neiskusnim vlasnicima može se činiti da mački nije dobro. U svakom slučaju, većina ljudi želi izbjeći probleme s neželjenim mačićima. Kastracija može pretvoriti razularenog mužjaka u pristojnijeg i privrženijeg ljubimca. Manja je vjerojatnost da će lutati, tući se s drugim mačkama i prskati urin. Ukoliko razmišljate o sterilizaciji vaših mačaka posavjetujte se s veterinarom.

[Светлана ПС]

У царству животиња

Размажена мачка – најгори пацијент

Болест кућног љубимца увек представља проблем, а посебно је тешко изборити се са болесном мачком. Ова животиња не подноси принуду и често уме да буде својеглава. За час ће се измигољити из руку власника, а од њега и ветеринара врло често ће се бранити свим силама, гребући их и уједајући. Наравно, понашање болесних љубимица, као и код људи, зависи и од ћуди саме мачке: неке су мирније и стрпљивије, док друге, када се разболе, постају права ноћна мора. И неке расе мачака послушније су од других, па је тако персијска мачка мирнија од осталих рођака и бољи је пацијент.

Уплашене од прегледа, многе мачке почињу нервозно да мјаучу и пре него што доспеју ветеринару у руке, што ствара напетост и код забринутих власника, уплашених за безбедност болесне љубимице. Међутим, треба бити одлучан и „тврда срца”. Сажаљење може само нанети штету четвороножном болеснику, који ће одбијати да прими терапију и изгубити вољу да се бори за оздрављење.

Приликом давања лекова, на мачку треба пажљиво мотрити, јер уме да испљуне капљице и таблете, што понекад чини крадом од власника, када већ изгледа да их је прогутала. Када јој таблету сакријете у храну, лако се може десити да је мачка пронађе, пошто комаде хране пре гутања добро сажваће. Ако ваша љубимица открије превару, следећи пут ћете је тешко преварити на исти начин. Зато јој таблете морате давати пажљиво, стављајући их на корен језика како би их лакше прогутала. Течне лекове јој треба укапати у шупљину између зуба и образа. Када су тешко болесне, мачке се ретко опиру терапији, али чим мало живну, поново одбијају да пију лекове.

Међутим, када се повреди, ова животиња се понаша потпуно другачије. Ако поломи ногу, данима ће непомично лежати док прелом не зарасте. Ипак, када је потребна интервенција човека, било да је реч о власнику или ветеринару, стрпљење јој није јача страна – покушаће на све начине да избегне замену завоја или мазање мастима и кремама, које понекад уме да полиже, успоравајући тако сопствено оздрављење.

Размажене мачке су веома тешки пацијенти, док је оне којима је пружено правилно васпитање много лакше лечити. Само искусни ветеринари, који свој посао раде уз много љубави, успевају да приволе ове животиње да се опусте и прихвате преглед и лечење.

Данијела Драгићевић

[објављено: 02/06/2009]

http://www.politika.rs/rubrike/sharena-strana/Razmazena-machka-najgori-pacijent.sr.html

[ribar]

Jedna mačka u Ajovi je obolela od novog gripa A (H1N1).  

To je prvi slučaj zabeležen kod ove vrste životinje.

Očigledno je da je jedan od ukućana preneo mački virusnu infekciju.

"Dva od tri člana porodice koja ima mačku preležali su bolest sličnu gripu pre nego što se mačka razbolela", saopštilao je lekar En Garvej iz ministarstva za veterinu Ajove.

"Ovo nije potpuno neočekivano, pošto su drugi virusi gripa utvrdjeni kod mačaka u prošlosti", rekla je Garvej.

I mačka i njeni vlasnici su se oporavili od bolesti.

"Postoji opasnost da se životinje koje žive u kući u blizini nekoga ko je bolestan takodje razbole i na svaki način treba pratiti njihovo zdavstveno stanje da bi se osiguralo da se one ne razbole", rekao je državni vetrinar u Ajovi.

Psi i konji, takodje, mogu da obole od različitih virusa gripa, mada kod nijedne od ovih vrsta životinja nije dijagnosticiran virus H1N1.

http://www.smedia.rs/vesti/detalji.php?id=20376&naslov_vesti=Mačka u Ajovi dobila grip A&linkurl=&sekcija=Zanimljive vesti

[Милица]

Овај нови вирус може да нападне све сисаре.  amen

То је већ писало на форуму.