Jump to content
Sign in to follow this  
александар живаљев

Svećenik uskratio pričest bivšem potpredsjedniku SAD-a, Bajdenu: ‘Zalagao se za pobačaj’

Оцени ову тему

Recommended Posts

Svećenik uskratio pričest bivšem potpredsjedniku SAD-a: ‘Zalagao se za pobačaj’

 

“Dužnost mi je kao svećeniku služiti dušama koje su mi povjerene na brigu, i moram to činiti čak i u najtežim situacijama”

biden2.jpg

Foto: Screenshot

Vlč. Robert Morey, svećenik iz savezne američke države Južne Karoline, na svetoj misi prošle nedjelje uskratio je pričest predsjedničkom kandidatu Joeu Bidenu zbog njegove podrške legalnom pobačaju

“Nažalost, prošle nedjelje sam morao odbiti podijeliti svetu pričest bivšem potpredsjedniku Joeu Bidenu”, napisao je vlč Morey u izjavi poslanoj Catholic News Agencyju.

“Sveta pričest označava da smo jedno s Bogom, jedni s drugima i s Crkvom. Naši postupci bi trebali to odražavati. Svaka javna osoba koja zagovara pobačaj postavlja se izvan crkvenog nauka”, dodao je američki svećenik koji se prije nego što se zaredio za svećenika 14 godina bavio pravom.

 

“Dužnost mi je kao svećeniku služiti dušama koje su mi povjerene na brigu, i moram to činiti čak i u najtežim situacijama”, napisao je Morey.

Kanon 915. Zakonika kanonskog prava kaže da se “primanje svete pričesti ne dopušta izopćenima ni udarenima zabranom bogoslužja pošto im je izrečena ili proglašena kazna, a ni drugima koji tvrdokorno ustraju u očitom teškom grijehu”.

U objašnjenju kako primjenjivati navedeni kanon, tadašnji pročelnik Kongregacije za nauk vjere, Joseph Ratzinger, napisao je 2004. godine poseban memorandum o primanju svete pričesti.

U njemu stoji kako djelitelj svete pričesti mora odbiti dodijeliti svetu pričest u slučajevima “proglašene ekskomunikacije, proglašene zabrane, ili tvrdoglave ustrajnosti u očitom teškom grijehu”.

Memorandum navodi kako bi primjer “konstantnog zalaganja i glasovanja za permisivne zakone o pobačaju i eutanaziji” činilo formalnu suradnju u teškom grijehu koji je očit.

U takvim slučajevima političarev “bi se pastir trebao sastati s njim, podučiti ga o crkvenom nauku, te ga obavijestiti da ne smije pristupati svetoj pričesti sve dok ne okonča objektivno stanje grijeha, te ga upozoriti da će mu u suprotnome biti uskraćena euharistija”.

Ako pojedinac unatoč tome bude ustrajao u teškom grijehu, “služitelj svete pričesti mora mu je odbiti dodijeliti”, napisao je Ratzinger.

Podsjetimo, Biden je u lipnju ove godine nakon objave kandidature za predsjednika SAD-a izjavio kako zbog “promijenjenih okolnosti” podržava državno financiranje abortusa kojemu se suprotstavljao 43 godine.

Uz to, na događaju koji je ovog ljeta organizirao Planned Parenthood, Biden je obećao “ukloniti sve promjene koje je predsjednik [Donald Trump] uveo” vezano za programe obiteljskog planiranja, te rekao kako će, ako dobije priliku, povećati izdvajanja za najvećeg izvršitelja pobačaja u SAD-u.

Ivo Džeba | Bitno.net

Share this post


Link to post
Share on other sites

Придружите се разговору

Можете одговорити сада, а касније да се региструјете на Поуке.орг Ако имате налог, пријавите се сада да бисте објавили на свом налогу.

Guest
Имаш нешто да додаш? Одговори на ову тему

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

  • Сличан садржај

    • Од kopitar,
      https://bera-kahristu.blogspot.com/2015/12/poljubio-sam-narkomanu-ruke-7122015.html
    • Од Снежана,
      Svećenik s luksuznim Mercedesom otvoreno slavi ustaše
               Tekst    Foto: Pixsell/Davor Javorovic/Facebook
      SVEĆENIK Andrija Vrbanić iz siromašnog slavonskog sela Ivanovac voli Mercedese. 

      >> Slavonski svećenik kupio luksuzni Mercedes: "Zar ga vi ne bi kupili da možete?"

      Pregledom don Andrijinog Facebook profila može se vidjeti kako voli i svoju mušku pjevačku skupinu Baje. Često objavljuje fotografije s gaža, upotpunjujući ih "šaljivim" opisima. 

      Osim objava s tamburaških turneja, ovaj božji pastir putem popularne društvene mreže često izražava i svoje svjetovne poglede.

      Baja i ustaše

      Sudeći po njegovom javnom Facebook profilu, don Andrija Vrbanić, osim što voli njemačke automobile, također voli iskazivati svoju privrženost ružnom dijelu hrvatske prošlosti. Naime, njegov profil preplavljen je ustaškom ikonografijom i ustaškim pozdravima. 

      Tako pod Bajinim imenom možemo vidjeti klempave samoglasnike, šahovnice s prvim bijelim poljem, jezične vratolomije pisane caps lockom te sav ostali nacionalistički virtualni folklor poznat u tom dijelu interneta.


      TEKST SE NASTAVLJA ISPOD OGLASA  














       
      http://www.index.hr/vijesti/clanak/svecenik-s-luksuznim-mercedesom-otvoreno-slavi-ustase/1013901.aspx
    • Од Милан Ракић,
      Na stranicama našeg Foruma prenosimo tekst objavljen pre više od 4 decenije u Glasu Koncila iz pera arhijerejskog namesnika zadarskog (benkovačkog) protojereja Marka Androvića o fra Eugenu, gvardijanu samostana svetog Frane (Svetog Franje Asiškog-prim. prir.) u Zadru.

      Bilo je to prije četiri godine (1970. god-prim. prir.); U glavnoj ulici Zadra u susret mi je išao jedan fratar, franjevac, propisno odjeven. Prolaznici su ga pozdravljali s jedne i druge strane i gledali sa divljenjem u njegovu stasitu i lijepu pojavu. Učinilo mi se kao da je to glumac koji se sprema da odigra na sceni neku pozitivnu ulogu fratra.

      Sjetio sam se tada iz Filipovićevih „Kosovskih božura“ stihova „Sve zaneme pred Božjom lepotom“. Kada mi se približio, na njegovom licu pojavio se blaženi osmijeh.
      Upitao me: „Jeste li vi svećenik?“
      Dobivši moj potvrdan odgovor rekao mi je: „Iako Vas ne poznajem, iako ste u civilnom odijelu, neki unutarnji glas mi je kazao da je to vaše zanimanje.“
      Zatim mi je pružio ruku i predstavio se: „Ja sam fra Eugen.“
      Uzeo me ispod ruke i pozvao kao gosta u svoj samostan svetog Frane, čiji je on bio starješina. Tako je on na jednostavan i prostosrdačan način uspostavljao poznanstva i prijateljstva sa ljudima.

      Od tada sam se više puta sa njim sastajao i uvijek me je presretao, kao i svakoga drugoga, sa puno prisnosti i topline, sa svojim čarobnim osmijehom, koji je bio odsjaj njegove unutarnje ljepote. Teme naših razgovora bile su raznovrsne, no najviše o ujedinjenju svih hrišćana na svijetu. On je ekumenizam shvatao ne kao dominaciju jedne Crkve nad drugom, ne kao utapanje jedne Crkve u drugu, nego kao duhovnu i bratsku zajednicu svih hrišćanskih Crkava, kao stapanje njihovih blaga u jednu duhovnu riznicu. Mislio sam: kada bi svaki od nas sveštenika i crkvenih poglavara rezonovao kao on, onda bi do “sjedinjenja svetih Božijih Crkava” došlo u jedan trenutak i našli bi se pod zajedničkim krovom.

      Jednoga dana mi je poručio da ima pravoslavne djece koja dolaze na katoličku vjeronauku i molio me da se o tome povede računa. Kada sam mu odgovorio da parohija nema stalnog paroha, zamolio me da pošaljem jedan udžbenik pravoslavne vjeronauke iz koga bi se djeci pravoslavne vjere predavala pravoslavna vjeronauka, kako ne bi ostala bez vjerskog odgoja.

      Po osvećenju obnovljene crkve sv. Ilije u Zadru, posjetili smo ga zajedno profesor bogoslovije u manastiru Krki protosinđel Jovan Pavlović, o. Mitrofan Kodić, o. Vasilije i ja.
      Ugledavši nas, nije mogao da vjeruje svojim očima i za cijelo vrijeme naše posjete igrao je od radosti kao malo dijete, a poslije je pričao da mu je to bio jedan od najradosnljih dana u životu kada su ga posjetila njegova pravoslavna braća sveštenici.

      Na glas da je obolio od teške i neizlječive bolesti, učinio sam mu posjetu s predsjednikom crkvene općine zadarske, Boškom Miodragom. Očekivali smo da ćemo ga zateći klonulog i slomljenog. Međutim, kao i uvijek, bio je vedar, pun radosti i tvrde vjere, kao izuzetnog dara Božjeg, kao da ne umire, nego samo mijenja način života — zemaljski sa nebeskim.

      Na rastanku, opet se pojavio onaj njegov osmijeh sa kojim je neodoljivo osvajao ljude, sada već osjenčen žutom bojom smrti.
      Sahranjen je 27. augusta 1973. uz pogrebne molitve, psalme i počasti dvojice biskupa, šezdeset sveštenika (uz dva pravoslavna), velikog broja časnih sestara i hiljada građana, od kojih je bio paralizovan sav saobraćaj.

      Nije se moglo u grad ni ući ni izaći, tako da su se zbunjeni turisti pitali što se desilo. Pored katedrale i crkava, pored muzeja i galerija, pored umjetničkih djela u zlatu i srebru, velika duša tog Božjeg čovjeka i njegov divan sveštenički lik bili su najljepši ukras Zadra.
      Marko ANDROVIĆ, arhijerejski namjesnik
      GK, 3 (273), 3. februar 1974. godine

       
      View full Странице
       
    • Од Милан Ракић,
      Bilo je to prije četiri godine (1970. god-prim. prir.); U glavnoj ulici Zadra u susret mi je išao jedan fratar, franjevac, propisno odjeven. Prolaznici su ga pozdravljali s jedne i druge strane i gledali sa divljenjem u njegovu stasitu i lijepu pojavu. Učinilo mi se kao da je to glumac koji se sprema da odigra na sceni neku pozitivnu ulogu fratra.

      Sjetio sam se tada iz Filipovićevih „Kosovskih božura“ stihova „Sve zaneme pred Božjom lepotom“. Kada mi se približio, na njegovom licu pojavio se blaženi osmijeh.
      Upitao me: „Jeste li vi svećenik?“
      Dobivši moj potvrdan odgovor rekao mi je: „Iako Vas ne poznajem, iako ste u civilnom odijelu, neki unutarnji glas mi je kazao da je to vaše zanimanje.“
      Zatim mi je pružio ruku i predstavio se: „Ja sam fra Eugen.“
      Uzeo me ispod ruke i pozvao kao gosta u svoj samostan svetog Frane, čiji je on bio starješina. Tako je on na jednostavan i prostosrdačan način uspostavljao poznanstva i prijateljstva sa ljudima.

      Od tada sam se više puta sa njim sastajao i uvijek me je presretao, kao i svakoga drugoga, sa puno prisnosti i topline, sa svojim čarobnim osmijehom, koji je bio odsjaj njegove unutarnje ljepote. Teme naših razgovora bile su raznovrsne, no najviše o ujedinjenju svih hrišćana na svijetu. On je ekumenizam shvatao ne kao dominaciju jedne Crkve nad drugom, ne kao utapanje jedne Crkve u drugu, nego kao duhovnu i bratsku zajednicu svih hrišćanskih Crkava, kao stapanje njihovih blaga u jednu duhovnu riznicu. Mislio sam: kada bi svaki od nas sveštenika i crkvenih poglavara rezonovao kao on, onda bi do “sjedinjenja svetih Božijih Crkava” došlo u jedan trenutak i našli bi se pod zajedničkim krovom.

      Jednoga dana mi je poručio da ima pravoslavne djece koja dolaze na katoličku vjeronauku i molio me da se o tome povede računa. Kada sam mu odgovorio da parohija nema stalnog paroha, zamolio me da pošaljem jedan udžbenik pravoslavne vjeronauke iz koga bi se djeci pravoslavne vjere predavala pravoslavna vjeronauka, kako ne bi ostala bez vjerskog odgoja.

      Po osvećenju obnovljene crkve sv. Ilije u Zadru, posjetili smo ga zajedno profesor bogoslovije u manastiru Krki protosinđel Jovan Pavlović, o. Mitrofan Kodić, o. Vasilije i ja.
      Ugledavši nas, nije mogao da vjeruje svojim očima i za cijelo vrijeme naše posjete igrao je od radosti kao malo dijete, a poslije je pričao da mu je to bio jedan od najradosnljih dana u životu kada su ga posjetila njegova pravoslavna braća sveštenici.

      Na glas da je obolio od teške i neizlječive bolesti, učinio sam mu posjetu s predsjednikom crkvene općine zadarske, Boškom Miodragom. Očekivali smo da ćemo ga zateći klonulog i slomljenog. Međutim, kao i uvijek, bio je vedar, pun radosti i tvrde vjere, kao izuzetnog dara Božjeg, kao da ne umire, nego samo mijenja način života — zemaljski sa nebeskim.

      Na rastanku, opet se pojavio onaj njegov osmijeh sa kojim je neodoljivo osvajao ljude, sada već osjenčen žutom bojom smrti.
      Sahranjen je 27. augusta 1973. uz pogrebne molitve, psalme i počasti dvojice biskupa, šezdeset sveštenika (uz dva pravoslavna), velikog broja časnih sestara i hiljada građana, od kojih je bio paralizovan sav saobraćaj.

      Nije se moglo u grad ni ući ni izaći, tako da su se zbunjeni turisti pitali što se desilo. Pored katedrale i crkava, pored muzeja i galerija, pored umjetničkih djela u zlatu i srebru, velika duša tog Božjeg čovjeka i njegov divan sveštenički lik bili su najljepši ukras Zadra.
      Marko ANDROVIĆ, arhijerejski namjesnik
      GK, 3 (273), 3. februar 1974. godine

    • Од Милан Ракић,
      Onima koji ne smeju da konzumiraju vino i hleb sa glutenom, katolička crkva preporučuje piće od ceđenog voća pod imenom "mustum"
      Vatikan je “presudio” – hleb za pričest ne može biti bezglutenski. Papa Franja je podsetio vernike da “telo Hristovo” nije bez glutena.
      Biskup Robert Sara iz Kongregacije za božansko bogosluženje i disciplinu Sakramenta objavio je pismo u kojem ga papa ovlašćuje da objavi precizne sastojke za hleb i vino koje se služi tokom pričešća. Telo Hristovo, blagosloveni hleb koji se daje katoličkim vernicima, mora sadržati male količine glutena, prema Vatikanu, dok vino mora biti napravljeno od neobrađenog grožđa.
      – Hleb koji je potpuno bez glutena je nevažeća materija za proslavu Evharistije – stoji u pismu koje je pročitano na Vatikanskom radiju.
      Dodaje se da je hleb sa minimalniom količinom glutena “jedina validna materija”. Onima koji ne smeju da konzumiraju vino i hleb sa glutenom, crkva preporučuje piće od ceđenog voća pod imenom “mustum”.

      Foto: Tanjug/AP
      Pismo je objavljeno zbog pojave bezglutenskih verskih hlebova u supermarketima i na internetu, a crkva preporučuje da se ovi hlebovi kupuju isključivo u objektima verskih zajednica.
      Da bi se uklonila bilo kakva sumnja u valjanost pitanja vezanih za Evharistiju, Robert Sara sugeriše vernicima da se obrate službenicima crkve koji će im dati smernice i garancije i sertifikate o predmetima vezanim za pričešće piše N1.
      Katolička crkve je 2003. godine propisala da verski hleb treba da sadrži “malu količinu” glutena.
      Kontaktirali smo i sveštenike iz srpske pravoslavne crkve da nam kažu da li nafora mora imati gluten.
      – Naša crkva nikada nije raspravljala o glutenu. Bitno je samo da je kvasni hleb, to jest nafora – rekao nam je otac Jovan.
      TELEGRAF

Све поруке на форуму, осим званичних саопштења Српске Православне Цркве, су искључиво лична мишљења чланова форума 'Живе Речи Утехе' и уредништво не сноси никакву материјалну и кривичну одговорност услед погрешних информација. Објављивање информација са сајта у некомерцијалне сврхе могуће је само уз навођење URL адресе дискусије. За све друге видове дистрибуције потребно је имати изричиту дозволу администратора Поука.орг и/или аутора порука.  Коментари се на сајту Поуке.орг објављују у реалном времену и Администрација се не може сматрати одговорним за написано.  Забрањен је говор мржње, псовање, вређање и клеветање. Такав садржај ће бити избрисан чим буде примећен, а аутори могу бити пријављени надлежним институцијама. Чланови имају опцију пријављивања недоличних порука, те непримерен садржај могу пријавити Администрацији. Такође, ако имате проблема са регистрацијом или заборављеном шифром за сајтове Поуке.орг и Црква.нет, пошаљите нам поруку у контакт форми да Вам помогнемо у решавању проблема.

×
×
  • Create New...