Jump to content
Ромејац

Права немуслимана у исламској држави (на енглеском)

Оцени ову тему

Recommended Posts

Rights of Non-Muslims in an Islamic State

By Samuel Shahid

 

 

FOREWORD

 

Recently a few books have been written about the rights of non-Muslims who are subjugated to the rule of the Islamic law. Most of these books presented the Islamic view in a favorable fashion, without unveiling the negative facet inherited in these laws.

This brief study attempts to examine these laws as they are stated by the Four Schools of the Fiqh (jurisprudence). It aims at revealing to the reader the negative implications of these laws without ignoring the more tolerant views of modern reformers.

Our ardent hope that this study will reveal to our readers the bare truth in its both positive and negative facets.

S.S.

Concept of "Islamic State"

"An Islamic state is essentially an ideological state, and is thus radically different from a national state." This statement made by Mawdudi lays the basic foundation for the political, economical, social, and religious system of all Islamic countries which impose the Islamic law. This ideological system intentionally discriminates between people according to their religious affiliations. Mawdudi, a prominent Pakistani Muslim scholar, summarizes the basic differences between Islamic and secular states as follows:

1) An Islamic state is ideological. People who reside in it are divided into Muslims, who believe in its ideology and non-Muslims who do not believe.

 

2) Responsibility for policy and administration of such a state "should rest primarily with those who believe in the Islamic ideology." Non-Muslims, therefore, cannot be asked to undertake or be entrusted with the responsibility of policymaking.

 

3) An Islamic state is bound to distinguish (i.e. discriminates) between Muslims and non-Muslims. However the Islamic law "Shari`a" guarantees to non-Muslims "certain specifically stated rights beyond which they are not permitted to meddle in the affairs of the state because they do not subscribe to its ideology." Once they embrace the Islamic faith, they "become equal participants in all matters concerning the state and the government."

 

The above view is the representative of the Hanifites, one of the four Islamic schools of jurisprudence. The other three schools are the Malikites, the Hanbilites (the strictest and the most fundamentalist of all), and the Shafi`ites. All four schools agree dogmatically on the basic creeds of Islam but differ in their interpretations of Islamic law which is derived from four sources:

 

a) Qur'an (read or recite): The sacred book of Muslim community containing direct quotes from Allah as allegedly dictated by Gabriel.

 

ccvige Hadith (narrative): The collections of Islamic traditions including sayings and deeds of Muhammad as heard by his contemporaries, first, second, and third hand.

 

c) Al-Qiyas (analogy or comparison): The legal decision drawn by Islamic Jurists based on precedent cases.

 

d) Ijma' (consensus): The interpretations of Islamic laws handed down by the consensus of reputed Muslim scholars in a certain country.

Textual laws prescribed in the Qur'an are few. The door is left wide open for prominent scholars versed in the Qur'an, the Hadith, and other Islamic discipline to present their Fatwa(legal opinion) as we shall see later.

Classification of Non-Muslims:

In his article, "The Ordinances of the People of the Covenant and the Minorities in an Islamic State," Sheikh Najih Ibrahim Ibn Abdullah remarks that legists classify non-Muslims or infidels into two categories: Dar-ul-Harb or the household of War, which refers to non-Muslims who are not bound by a peace treaty, or covenant, and whose blood and property are not protected by the law of vendetta or retaliation; and Dar-us-Salam or the household of Peace, which refers to those who fall into three classifications:

1) Zimmis (those in custody) are non-Muslim subjects who live in Muslim countries and agree to pay the Jizya (tribute) in exchange for protection and safety, and to be subject to Islamic law. These enjoy a permanent covenant.

 

2) People of the Hudna (truce) are those who sign a peace treaty with Muslims after being defeated in war. They agree to reside in their own land, yet to be subject to the legal jurisprudence of Islam like Zimmis, provided they do not wage war against Muslims.

 

3) Musta'min (protected one) are persons who come to an Islamic country as messengers, merchants, visitors, or student wanting to learn about Islam. A Musta'min should not wage war against Muslims and he is not obliged to pay Jizya, but he would be urged to embrace Islam. If a Musta'min does not accept Islam, he is allowed to return safely to his own country. Muslims are forbidden to hurt him in any way. When he is back in his own homeland, he is treated as one who belongs to the Household of War.

This study will focus on the laws pertaining to Zimmis.

Islamic Law and Zimmis

Muslim Muftis (legal authorities) agree that the contract of the Zimmis should be offered primarily to the People of the Book, that is, Christians and Jews, then to the Magis or Zoroastrians. However, they disagree on whether any contract should be signed with other groups such as communists or atheists. The Hanbalites and the Shafi`ites believe that no contract should be made with the ungodly or those who do not believe in the supreme God. Hanifites and Malikites affirm that the Jizya may be accepted from all infidels regardless of their beliefs and faith in God. Abu Hanifa, however, did not want pagan Arabs to have this option because they are the people of the Prophet. They. must be given only two options: accept Islam or be killed.

The Jizya (tribute)

Jizya literally means penalty. It is a protection tax levied on non-Muslims living under Islamic regimes, confirming their legal status. Mawdudi states that "the acceptance of the Jizyaestablishes the sanctity of their lives and property, and thereafter neither the Islamic state, nor the Muslim public have any right to violate their property, honor or liberty." Paying the Jizya is a symbol of humiliation and submission because Zimmis are not regarded as citizens of the Islamic state although they are, in most cases, natives to the country.

 

Such an attitude alienates the Zimmis from being an essential part of the community. How can a Zimmi feel at home in his own land, among his own people, and with his own government, when he knows that the Jizya, which he pays, is a symbol of humiliation and submission? In his book The Islamic Law Pertaining to non-Muslims, Sheikh `Abdulla Mustafa Al-Muraghi indicates that the. Jizya can only be exempted from the Zimmi who becomes a Muslim or dies. The Shafi`i reiterates that the Jizya is not automatically put aside when theZimmi embraces Islam. Exemption from the Jizya has become an incentive to encourage Zimmis to relinquish their faith and embrace Islam.

Sheik Najih Ibrahim Ibn Abdulla summarizes the purpose of the Jizya. He says, quoting Ibn Qayyim al-Jawziyya, that the Jizya is enacted:


Zimmis and Religious Practices

Muslims believe that the Zimmis are Mushrikun (polytheists) for they see the belief in the Trinity as belief in three gods. Islam is the only true religion, they claim. Therefore, to protect Muslims from corruption, especially against the unforgivable sin of shirk (polytheism), its practice is forbidden among Muslims, because it is considered the greatest abomination. When Christians practice it publicly, it becomes an enticement and exhortation to apostasy. It is significant here to notice that according to Muraghi, Zimmis and infidels are polytheists and therefore, must have the same treatment.

According to Muslim jurists, the following legal ordinances must be enforced on Zimmis (Christians and Jews alike) who reside among Muslims:

1) Zimmis are not allowed to build new churches, temples, or synagogues. They are allowed to renovate old churches or houses of worship provided they do not allow to add any new construction. "Old churches" are those which existed prior to Islamic conquests and are included in a peace accord by Muslims. Construction of any church, temple, or synagogue in the Arab Peninsula (Saudi Arabia) is prohibited. It is the land of the Prophet and only Islam should prevail there. Yet, Muslims, if they wish, are permitted to demolish all non-Muslim houses of worship in any land they conquer.

 

2) Zimmis are not allowed to pray or read their sacred books out loud at home or in churches, lest Muslims hear their prayers.

 

3) Zimmis are not allowed to print their religious books or sell them in public places and markets. They are allowed to publish and sell them among their own people, in their churches and temples.

 

4) Zimmis are not allowed to install the cross on their houses or churches since it is a symbol of infidelity.

 

5) Zimmis are not permitted to broadcast or display their ceremonial religious rituals on radio or television or to use the media or to publish any picture of their religious ceremonies in newspaper and magazines.

 

6) Zimmis are not allowed to congregate in the streets during their religious festivals; rather, each must quietly make his way to his church or temple.

 

7) Zimmis are not allowed to join the army unless there is indispensable need for them in which case they are not allowed to assume leadership positions but are considered mercenaries.

Mawdudi, who is a Hanifite, expresses a more generous opinion toward Christians. He said:

Apostasy in Islam"In their own towns and cities they are allowed to do so (practice their religion) with the fullest freedom. In purely Muslim areas, however, an Islamic government has full discretion to put such restrictions on their practices as it deems necessary."

Apostasy means rejection of the religion of Islam either by action or the word of the mouth. "The act of apostasy, thus, put an end to one's adherence to Islam." when one rejects the fundamental creeds of Islam, he rejects the faith, and this is an act of apostasy such an act is a grave sin in Islam. The Qur'an indicates,

Officially, Islamic law requires Muslims not to force Zimmis to embrace Islam. It is the duty of every Muslim, they hold, to manifest the virtues of Islam so that those who are non-Muslims will convert willingly after discovering its greatness and truth. Once a person becomes a Muslim, he cannot recant. If he does, he will be warned first, then he will be given three days to reconsider and repent. If he persists in his apostasy, his wife is required to divorce him, his property is confiscated, and his children are taken away from him. He is not allowed to remarry. Instead, he should be taken to court and sentenced to death. If he repents, he may return to his wife and children or remarry. According to the Hanifites an apostate female is not allowed to get married. She must spend time in meditation in order to return to Islam. If she does not repent or recant, she will not be sentenced to death, but she is to be persecuted, beaten and jailed until she dies. Other schools of Shari`a demand her death. The above punishment is prescribed in a Hadith recorded by the Bukhari: "It is reported by `Abaas ... that the messenger of Allah ... said, `Whosoever changes his religion (from Islam to any other faith), kill him.""How shall Allah guide those who reject faith after they accepted it and bore witness that the Apostle was true and the clear sign had come unto them. But Allah guides not the people of unjust of such the reward is that on them rests the curse of Allah, of His angels and of all mankind in that will they dwell; nor will their penalty be lightened, nor respite be their lot, except for those that repent after that and make amends; for verily Allah is Oft-forging, Most Merciful (Qur'an 3:86-89).

In his book Shari`ah: The Islamic Law, Doi remarks, "The punishment by death in the case of Apostasy has been unanimously agreed upon by all the four schools of Islamic jurisprudence."

A non-Muslim wishing to become a Muslim is encouraged to do so and anyone, even a father or a mother, who attempts to stop him, may be punished. However, anyone who makes an effort to proselytize a Muslim to any other faith may face punishment.

Civic Laws

Zimmis and Muslims are subject to the same civic laws. They are to be treated alike in matters of honor, theft, adultery, murder, and damaging property. They have to be punished in accordance with the Islamic law regardless of their religious affiliation. Zimmis and Muslims alike are subject to Islamic laws in matters of civic business, financial transactions such as sales, leases, firms, establishment of companies, farms, securities, mortgages, and contracts. For instance, theft is punishable by cutting off the thief's hand whether he is a Muslim or a Christian. But when it comes to privileges, the Zimmis do not enjoy the same treatment. For instance, Zimmis are not issued licenses to carry weapons.

Marriage and Children

A Muslim male can marry a Zimmi girl, but a Zimmi man is not allowed to marry a Muslim girl. If a woman embraces Islam and wants to get married, her non-Muslim father does not have the authority to give her away to her bridegroom. She must be given away by a Muslim guardian.

If one parent is a Muslim, children must be raised as Muslims. If the father is a Zimmi and his wife converts to Islam, she must get a divorce; then she will have the right of custody of her child. Some fundamentalist schools indicate that a Muslim husband has the right to confine his Zimmi wife to her home and restrain her from going to her own house of worship.

Capital Punishment

The Hanifites believe that both Zimmis and Muslims must suffer the same Penalty for similar crimes. If a Muslim kills a Zimmi intentionally, he must be killed in return. The same applies to a Christian who kills a Muslim. But other schools of Law have different interpretations of Islamic law. The Shafi`ites declare that a Muslim who assassinates a Zimmi must not be killed, because it is not reasonable to equate a Muslim with a polytheist (Mushrik). In such a case, blood price must be paid. The penalty depends on the school of law adopted by the particular Islamic country where the crime or offense is committed. This illustrates the implication of different interpretations of the Islamic law based on the Hadith.

Each school attempts to document its legal opinion by referring to the Hadith or to an incident experienced by the Prophet or the "rightly guided" Caliphs.

The Witness of Zimmis

Zimmis cannot testify against Muslims. They can only testify against other Zimmis or Musta'min. Their oaths are not considered valid in an Islamic court. According to the Shari`a, aZimmi is not even qualified to be under oath. Muraghi states bluntly, "The testimony of a Zimmi is not accepted because Allah - may He be exalted - said: `God will not let the infidels (kafir) have an upper hand over the believers'." A Zimmi, regarded as an infidel, cannot testify against any Muslim regardless of his moral credibility. If a Zimmi has falsely accused another Zimmi and was once punished, his credibility and integrity is tarnished and his testimony is no longer acceptable. One serious implication of this is that if one Muslim has committed a serious offense against another, witnessed by Zimmis only, the court will have difficulty deciding the case since the testimonies of Zimmis are not acceptable. Yet, this sameZimmi whose integrity is blemished, if he converts to Islam, will have his testimony accepted against the Zimmis and Muslims alike, because according to the Shari`a"By embracing Islam he has gained a new credibility which would enable him to witness..." All he has to do is to utter the Islamic confession of faith before witnesses, and that will elevate him from being an outcast to being a respected Muslim enjoying all the privileges of a devout Muslim.

Personal Law

On personal matters of marriages, divorces, and inheritance, Zimmis are allowed to appeal to their own religious courts. Each Christian denomination has the right and authority to determine the outcome of each case. Zimmis are free to practice their own social and religious rites at home and in church without interference from the state, even in such matters as drinking wine, rearing pigs, and eating pork, as long as they do not sell them to Muslims. Zimmis are generally denied the right to appeal to an Islamic court in family matters, marriage, divorce, and inheritance. However, in the event a Muslim judge agrees to take such a case, the court must apply Islamic law.

Political Rights and Duties

The Islamic state is an ideological state, thus the head of the state inevitably must be a Muslim, because he is bound by the Shari`a to conduct and administer the state in accordance with the Qur'an and the Sunna. The function of his advisory council is to assist him in implementing the Islamic principles and adhering to them. Anyone who does not embrace Islamic ideology cannot be the head of state or a member of the council.

Mawdudi, aware of the requirements of modern society, seems to be more tolerant toward Zimmis. He says,

Under these circumstances, the sphere of influence of non-Muslim minorities would be limited to matters relating to general problems of the country or to the interest of the minorities. Their participation should not damage the fundamental requirement of Islam. Mawdudi adds,"In regard to a parliament or a legislature of the modern type which is considerably different from the advisory council in its traditional sense, this rule could be relaxed to allow non-Muslims to be members provided that it has been fully ensured in the constitution that no law which is repugnant to the Qur'an and the Sunna should be enacted, that the Qur'an and the Sunna should be the chief source of public law, and that the head of the state should necessarily be a Muslim."

These views do not receive the approval of most other schools of the Shari`a which hold that non-Muslims are not allowed to assume any position which might bestow on them any authority over any Muslim. A position of sovereignty demands the implementation of Islamic ideology. It is alleged that a non-Muslim (regardless of his ability, sincerity, and loyalty to his country) cannot and would not work faithfully to achieve the ideological and political goals of Islam."It is possible to form a separate representative assembly for all non-Muslim groups in tbe capacity of a central agency. The membership and the voting rights of such an assembly will be confined to non-Muslims and they would be given the fullest freedom within its frame-work."

Business World

The political arena and the official public sectors are not the only area in which non-Muslims are not allowed to assume a position of authority. A Muslim employee who works in a company inquires in a letter "if it is permissible for a Muslim owner (of a company) to confer authority on a Christian over other Muslims? (Al-Muslim Weekly; Vol. 8; issue No. 418; Friday 2, 5, 1993).

In response to this inquiry three eminent Muslim scholars issued their legal opinions:

Sheikh Manna` K. Al-Qubtan, professor of Higher studies at the School of Islamic Law in Riyadh, indicates that:

Dr. Salih Al-Sadlan, professor of Shari`a at the School of Islamic Law, Riyadh, cites the same verses and asserts that it is not permissible for a infidel (in this case is a Christian) to be in charge over Muslims whether in the private or public sector. Such an act:Basically, the command of non-Muslims over Muslims in not admissible, because God Almighty said: 'Allah will not give access to the infidels (i.e. Christians) to have authority over believers (Muslims) {Qur'an 4:141}. For God - Glory be to Him - has elevated Muslims to the highest rank (over all men) and foreordained to them the might, by virtue of the Qurtanic text in which God the Almighty said: 'Might and strength be to Allah, the Prophet(Muhammad) and the believers (Muslims) {Qur'an 63:8}.

Thus, the authority of non-Muslim over a Muslim is incompatible with these two verses, since the Muslim has to submit to and obey whoever is in charge over him. The Muslim, therefore becomes inferior to him, and this should not be the case with the Muslim.

In his response Dr. Fahd Al-`Usaymi, professor of Islamic studies at the Teachers' College in Riyadh, remarks that the Muslim owner of the company should seek a Muslim employee who is better than the Christian (manager), or equal to him or even less qualified but has the ability to be trained to obtain the same skill enjoyed by the Christian. It is not permissible for a Christian to be in charge of Muslims by the virtue of the general evidences which denote the superiority of the Muslim over others. Then he quotes (Qur'an 63:8) and also cites verse 22 of Chapter 58:"entails the humiliaton of the Muslim and the exaltation of the infidel (Christian). This infidel may exploit his position to humiliate and insult the Muslims who work under his administration. It is advisable to the company owner to fear God Almighty and to authorize only a Muslim over the Muslims. Also, the injunctions issued by the ruler, provides that an infidel should not be in charge when there is a Muslim available to assume the command. Our advice to the company owner is to remove this infidel and to replace him with a Muslim."

`Usaymi claims that being under the authority of a Christian may force Muslims to flatter him and humiliate themselves to this infidel on the hope to obtain some of what he has. This is against the confirmed evidences. Then he alludes to the story of Umar Ibn Al-Khattab the second Caliph, who was displeased with one of his governors who appointed a Zimmi as a treasurer, and remarked: "Have the wombs of women become sterile that they gave birth only to this man?" Then `Usaymi adds:Thou wilt not find any people who believe in Allah and the Last Day, loving those who resist Allah and His Apostle, even though they were their fathers or their sons, or their brothers, or their kindred.

Does this mean that a Christian who owns a business cannot employ a Muslim to work for him? Even worse, does this mean that a Zimmi, regardless of his unequal qualification, cannot be appointed to the right position where he would serve his country the best? This question demands an answer.Muslims should fear God in their Muslim brothers and train them... for honesty and fear of God are, originally, in the Muslim, contrary to the infidel (the Christian) who, originally, is dishonest and does not fear God.

Freedom of Expression

Mawdudi, who is more lenient than most Muslim scholars, presents a revolutionary opinion when he emphasizes that in an Islamic state:

Mawdudi's views are not accepted by most Islamic schools of law, especially in regard to freedom of expression like criticism of Islam and the government. Even in a country like Pakistan, the homeland of Mawdudi, it is illegal to criticize the government or the head of state. Many political prisoners are confined to jails in Pakistan and most other Islamic countries. Through the course of history. except in rare cases, not even Muslims have been given freedom to criticize Islam without being persecuted or sentenced to death. It is far less likely for aZimmi to get away with criticizing Islam."all non-Muslims will have the freedom of conscience, opinion, expression, and association as the one enjoyed by Muslims themselves, subject to the same limitations as are imposed by law on Muslims."

In Mawdudi's statement, the term "limitations" is vaguely defined. If it were explicitly defined, you would find, in the final analysis, that it curbs any type of criticism against the Islamic faith and government.

Moreover, how can the Zimmis express the positive aspects of their religion when they are not allowed to use the media or advertise them on radio or TV? Perhaps Mawdudi meant by his proposals to allow such freedom to Zimmis only among themselves. Otherwise, they would be subject to penalty. Yet, Muslims are allowed, according to the Shari`a (law) to propagate their faith among all religious sects without any limitations.

Muslims and Zimmis

Relationships between Muslims and Zimmis are classified in two categories: what is forbidden and what is allowable.

I. The Forbidden:

A Muslim is not allowed to:

  1. emulate the Zimmis in their dress or behavior.
  2. attend Zimmi festivals or support them in any way which may give them any power over Muslims.
  3. lease his house or sell his land for the construction of a church, temple, liquor store, or anything that may benefit the Zimmi's faith.
  4. work for Zimmis in any job that might promote their faith such as constructing a church.
  5. make any endowment to churches or temples.
  6. carry any vessel that contains wine, work in wine production, or transport pigs.
  7. address Zimmis with any title such as: "my master" or "my lord."

II. The Allowable

A Muslim is allowed to:

  1. financially assist the Zimmis, provided the money is not used in violation of Islamic law like buying wine or pork.
  2. give the right of pre-emption (priority in buying property) to his Zimmi neighbor. The Hanbilites disapprove of this.
  3. eat food prepared by the People of the Book.
  4. console the Zimmis in an illness or in the loss of a loved one. It is also permissible for a Muslims to escort a funeral to the cemetery, but he has to walk in front of the coffin, not behind it, and he must depart before the deceased is buried.
  5. congratulate the Zimmis for a wedding, birth of a child, return from a long trip, or recovery from illness. However, Muslims are warned not to utter any word which may suggest approval of the Zimmis' faith, such as: "May Allah exalt you," "May Allah honor you," or "May Allah give your religion victory."
Conclusion

This study shows us that non-Muslims are not regarded as citizens by any Islamic state, even if they are original natives of the land. To say otherwise is to conceal the truth. Justice and equality require that any Christian Pakistani, Melanesian, Turk, or Arab be treated as any other citizen of his own country. He deserves to enjoy the same privileges of citizenship regardless of religious affiliation. To claim that Islam is the true religion and to accuse other religions of infidelity is a social, religious and legal offense against the People of the Book.

Christians believe that their religion is the true religion of God and Islam is not. Does that mean that Great Britain, which is headed by a Queen, the head of the Anglican Church, should treat its Muslim subjects as a second class? Moreover, why do Muslims in the West enjoy all freedoms allotted to all citizens of these lands, while Muslim countries do not allow native Christians the same freedom? Muslims in the West build mosques, schools, and educational centers and have access to the media without any restriction. They publicly advertise their activities and are allowed to distribute their Islamic materials freely, while native Christians of any Islamic country are not allowed to do so. Why are Christians in the West allowed to embrace any religion they wish without persecution while a person who chooses to convert to another religion in any Islamic country, is considered an apostate and must be killed if he persists in his apostasy? These questions and others are left for readers to ponder.

 

Извор

Share this post


Link to post
Share on other sites

Може ли неко да преведе на српски о чему се говори у тексту, онако укратко ?

 Брате... ништа ти ја не знам овај језик већ онако по смислу и наслову ево у најкраћем шта кажу:

"...паааа  мож` то да бидне,може, не кажемо,...ал немо се млого надате."

 

пс.  

Боже дај да ме неки поликлота демантује molimoli

Share this post


Link to post
Share on other sites

Укратко:

У тексту се говори да права муслимана и немуслимана у исламској држави не могу бити иста.

This study shows us that non-Muslims are not regarded as citizens by any Islamic state, even if they are original natives of the land.

Ова студија нам показује да се они који нису муслимани не сматрају грађанима од стране било које исламске државе, чак и ако су они староседеоци у тој земљи. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Може ли неко да преведе на српски о чему се говори у тексту, онако укратко ?

 

Хоћеш укратко?

Ево, ово је симболика права хришћана у муслиманској држави (путоказ на улазу у Меку)

 

Christian_Bypass.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

У тексту се говори да права муслимана и немуслимана у исламској држави не могу бити иста.

 

Ali zato Muslimani mogu da zavode sherijat u demokratskim drzavama i da ti otimaju pivo na ulici jer si usao u zonu sherijata. Zato treba svaka drzava da omogocu gradjanima druge samo ona prava koja i njeni stanovnici imaju u toj drugoj drzavi.

 

Sherijat je potpuno nespojiv sa modernim zakonima, i pre pojave demokratije. Treba spreciti sirenje tog uzasnog sistema.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Права муслимана у Европи:

paris-street-prayers.jpg

 

Права хришћана у Сауди Арабији

https://www.pouke.org/forum/topic/17366-%D1%81%D0%B0%D1%83%D0%B4%D0%B8%D1%98%D1%81%D0%BA%D0%B0-%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%B1%D0%B8%D1%98%D0%B0-%D0%B4%D0%B0-%D0%B4%D0%B5%D0%BF%D0%BE%D1%80%D1%82%D1%83%D1%98%D0%B5-%D1%85%D1%80%D0%B8%D1%88%D1%9B%D0%B0%D0%BD%D0%B5-%D0%B5%D1%82%D0%B8%D0%BE%D0%BF/

 

 

Мислим, да ли неко од вас може да замисли себе да се јавно ПРЕКРСТИ на једном од градских тргова у Ел Ријаду? О Меки и Медини да не причам. Тамо је немуслиманима улаз ЗАБРАЊЕН!

Share this post


Link to post
Share on other sites

@@Ignjatije,

Ево ти брате нешто кратко из целог овог текста. :)

 

1) Немуслиманима (Хришћани и Јевреји) није
дозвољено да граде нове цркве, храмове или синагоге. Дозвољено им је да обнове
старе, али под условом да не додају нове просторије.



2)Немуслиманима није дозвољено да читају њихове свете
књиге наглас и да се моле наглас у кући или цркви, да муслимани не би чули
њихове молитве.



3)Немуслиманима није дозвољено да продају своје књиге
на јавним местима, већ само у њиховим црквама и храмовима.



4)Немуслиманима није дозвољено да поставе Крст на кући
или цркви зато што је симбол неверства.


 

5)Немуслиманима није дозвољено да емитују своје верске
обреде на телевизији и у медијима, као и да објаве било какву слику са својих
верских обреда у часописима и новинама.



6)Немуслиманима није дозвољено да се окупљају на улици поводом

својих празника, већ морају мирно да оду до своје цркве или храма.


 

7)Немуслиманима није дозвољено да се придруже војсци,
осим ако су неопходни. Уколико се придруже војсци не смеју да постану вође и

они се сматрају плаћеницима. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

@@Ignjatije,

Ево ти брате нешто кратко из целог овог текста. :)

 

1) Немуслиманима (Хришћани и Јевреји) није

дозвољено да граде нове цркве, храмове или синагоге. Дозвољено им је да обнове

старе, али под условом да не додају нове просторије.

2)Немуслиманима није дозвољено да читају њихове свете

књиге наглас и да се моле наглас у кући или цркви, да муслимани не би чули

њихове молитве.

3)Немуслиманима није дозвољено да продају своје књиге

на јавним местима, већ само у њиховим црквама и храмовима.

4)Немуслиманима није дозвољено да поставе Крст на кући

или цркви зато што је симбол неверства.

 

5)Немуслиманима није дозвољено да емитују своје верске

обреде на телевизији и у медијима, као и да објаве било какву слику са својих

верских обреда у часописима и новинама.

6)Немуслиманима није дозвољено да се окупљају на улици поводом

својих празника, већ морају мирно да оду до своје цркве или храма.

 

7)Немуслиманима није дозвољено да се придруже војсци,

осим ако су неопходни. Уколико се придруже војсци не смеју да постану вође и

они се сматрају плаћеницима.

 

Леп је тај шеријат. Нема шта. Систем који свима одговара. Кад скупим паре палим за Пакистан да се као Хришћанин науживам.

 

УЖАС ! ! !

 

И они то хоће да уведу у Европу. Против тог зла ваља се оштро борити. Ко хоће шарију нека иде тамо где она постоји, ми то нећемо дозвоволити на тлу Европе.

Share this post


Link to post
Share on other sites

И они то хоће да уведу у Европу. Против тог зла ваља се оштро борити. Ко хоће шарију нека иде тамо где она постоји, ми то нећемо дозвоволити на тлу Европе.

 

 

Тако је брате ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Univerzalnost poštivanja nemuslimana kroz prizmu Poslanika, a.s.
                                 
        
            Autor prof. dr. hfz. Almir Pramenković        
          
         
        Ponedjeljak, 11 April 2011 12:15    


muhammad.jpgSudbinu
svijeta, u epohi prije poslanstva Muhammeda a.s., određivale su dvije
države, Vizantija i Persija. Vizantija, kao nasljednik istočno-rimskog
carstva i predstavnik kršćanstva, a Persija kao vatropoklonička
orjentacija. Dakle, Vizantija je bila središte istočnog kršćanstva.


 





 


Prisustvo kršćana u vrijeme Muhammeda a.s.


Muhammedu
a.s. nisu bili nepoznati kršćani i Jevreji, jer su i jedni i drugi
participirali u predislamskoj Arabiji. Poslanik a.s. ih je poznavao, a i
u Kur’anu su objavljeni citati koji spominju kršćane i Jevreje. U
sjevernom i južnom dijelu Arapskog poluostrva razvile su se kršćanske
zajednice. Kršćani su, za vrijeme Muhammedovog a.s. života, nastanjivali
Medinu, Meku, Hajber i Nedžeran. Poslanik a.s. je do kraja smrti bio u
kontaktu sa kršćanima. U plemenima Tagleb, Kuda i Gassan, kao i u
Jemenu, kršćanstvo je bilo dominantno dok su tom regijom vladali
Vizantijci. Bilo je i onih koji su napuštali idolopoklonstvo i
prihvatili kršćanstvo, kao što je bio Osman ibn el-Huvejrit ibn Esed ibn
Abdu-l-Uzza i Vereka ibn Nevfel. Po jednom predanju, Muhammed se kao
dječak sreo sa kršćanskim monahom po imenu Behira na pragu crkve u
Siriji, današnjem selu Busra.


U Medini
je bio jedan kršćanski monah po imenu Ebu Amir er-Rahib, koji je iz nje
otišao kada je poslanik Muhammed a.s. došao. Nešto više kršćana bilo je
u Nedžranu u Jemenu. Priličan broj monofizitskih kršćana u Nedžran je
došlo za vrijeme cara Justinijana (527-565).


Većina
kršćana u Meki bili su nestorijanci i monofiziti, a to su one kršćanske
skupine koje je oficijalno kršćanstvo proglasilo hereticima na Nikejskom
koncilu 325. godine. Poslanik a.s. ih nikada nije napadao. Takav odnos
kršćana i muslimana zadržat će se i sa kasnijim susretom sa kršćanima u
grčko-rimskom svijetu. U oblastima Evrope, Azije, pa i Afrike skoro svi
stanovnici su bili kršćani različitih denominacija. Samo su judaizam i
maniheizam u spomenutim kontinetnima bili manjina.


Prvi
kršćanin koga je Muhammed, a.s. sreo bio je Vereka bin Neufel, dok je
drugi bio dječak po imenu Addas. Poslije njega Muhammed a.s. se sreo sa
kršćaninom Beni Abdu-l-Kajsom i sa Adijom bin Hatimom et-Taiom. Sa svima
njima Muhammed a.s. se ophodio na najljepši način, punim poštivanja i
respekta.


 


Muhammedov a.s. odnos prema kršćanima


Sa
islamskog stanovišta, Muhammed a.s. je posljednji u nizu poslanika.
Kur’an eksplicitno spominje još Ibrahima, Musaa i Isaa a.s. On se
identifikuje sa Ibrahimom (Abraham), Musaom (Mojsije) i Isaom a.s.
(Isus) i bez obzira što kršćansku dogmu na teološkom i religijskom nivou
kritikuje, odnos prema njima bio je baziran na odnosu punom humanosti i
uzajamnog poštivanja.


Muhammed
a.s. je u razgovoru pažljivo slušao svog sagovornika i svoju odluku bi
promijenio kada bi vidio da je prijedlog sagovornika konstruktivniji. Od
svojih sljedbenika tražio je da na svako dobro djelo uzvrate dobrom, a
ako ne mogu, onda barem da za dobročinitelja upute molbu. Bio je na
stanovištu da ljude treba sresti vesela i nasmijana lica. Uspostavu
dobrih odnosa među ljudima smatrao je Božjom naredbom.


Muhammed
a.s. je kršćanima i Jevrejima dao slobodu prakticiranja vjere. U
Kur’anu stoji da su muslimani dužni pomoći nemuslimane, ne samo
materijalno nego i svojim životima:


„A
ako vas zamole da im u vjeri pomognete, dužni ste da im u pomoć
priteknete, osim protiv naroda sa kojim o nenapadanju zaključen ugovor
imate.“


Odnos
prema nemuslimanima i svim religijskim zajednicama bazira se na Kur’anu i
Sunnetu Muhammeda a.s., koji je ostavio mnogo hadisa o pravednom i
lijepom ophođenju prema nemuslimanima:


„Ko
nepravedno ubije štićenika islamske države, neće osjetiti miris Dženneta
na Sudnjem danu, a njegov miris se osjeća na udaljenosti od četrdeset
godina hoda.“


Ovakvo široko shvatanje koncepta sljedbenika Knjige osnova je za multikulturalne i multinacionalne muslimanske zemlje.


Ashabi su pitali Muhammeda a.s. šta im je dozvoljeno od Ehlu-l-kitabija, nakon čega je uslijedila objava:


„I dozvoljavaju vam se jela onih kojima je data Knjiga, i vaša jela su njima dozvoljena.“ (Kur’an, 5:5)


Ovaj
ajet tretira zajednički objed i dobre susjedske odnose. Činjenica je da u
Kur’anu postoje ajeti koji vjernicima zabranjuju da nemuslimane uzimaju
za prijatelje, ali nužno je shvatiti ih na validan način:


„O,
vjernici, ne uzimajte za zaštitnike Jevreje i kršćane! Oni su sami sebi
zaštitnici! A njihov je i onaj među vama koji ih za zaštitnike prihvati.
Allah, uistinu, neće ukazati na Pravi put ljudima koji sami sebi
nepravdu čine.“
(Kur’an, 5:51)


Ovaj
ajet se ne smije generalizovati, jer je objavljen nakon borbe na Uhudu, i
njime je definisana jedna vremenski uslovljena situacija. I ajet: „Neka vjernici ne uzimaju za prijatelje nevjernike, kad ima vjernika“ (Kur’an, 3:28) predstavlja zabranu izdaje, a ne zabranu koegzistencije.


Muhammed
a.s. je posjećivao svoje komšije nemuslimane, prisustvovao njihovim
sahranama, obilazio njihove bolesne. On je od njih uzimao i davao zajam,
te je jedne prilike jednom, kao zalog za pozajmicu, dao štit. Ovaj štit
je ostao kod tog nemuslimana i poslije Poslanikove a.s. smrti.


Jednom
je pogrebna povorka prošla pored Muhammeda a.s., nakon čega je on ustao
kako bi joj odao poštivanje. Ashabi su rekli da se radi o nemuslimanu
(Jevreju). Poslanik a.s. je odgovorio: „Zar on nije ljudsko biće?“


Neki je
čovjek od muslimana ukrao štit i sakrio ga kod nemuslimana. Kada je štit
pronađen kod nemuslimana, on je demantovao da je kradljivac. Nemusliman
ih je uputio na kradljivca. Međutim, otežavajuća okolnost po njega bila
je to što je kradljivac negirao da je on ukrao štit. Nekoliko se ljudi
sakupilo te otišlo Poslaniku a.s., požalivši mu se da pomogne muslimana
protiv nemuslimana. Poslanik a.s. je presudio u korist nemuslimana, jer
nije bilo dokaza da bi presuda bila drugačija.


 


Odnos Muhammeda a.s. prema idolopoklonicima


 


Muhammed
a.s. i njegovi ashabi su od stanovnika Meke doživjeli mnogo
neprijatnosti. Međutim, to ga nikada nije natjeralo da bude netolerantan
prema njima. On je Mekelijama poslao novac da ga podijele siromasima
kada ih je zadesila suša, iako nisu bili muslimani. Posebno je
zanimljivo to što je taj novac Muhammed a.s. dao Ebu Sufjanu, vođi
mekanskih politeista, da ga on podijeli. Dakle, različito ubjeđenje i
vjerovanje Muhammedu a.s. nije bila barijera da se na najbolji način
prema tim ljudima ophodi.


Mekanski
stanovnici su konstantno vršili pritisak na Muhammeda a.s. i njegove
sljedbenike zbog vjere koju su promovisali, te su bili primorani
nastaniti se u Medini. U Meki im je opljačkana imovina. Mnogi muslimani
su brutalno kažnjavani. Kada je Muhammed, a.s. ušao u Meku, nakon deset
godina provedenih u Medini, ušao je jašući na devi. Muhammed a.s. je iz
skromnosti, kako neprijatelji ne bi pomislili da će ih napasti, svoju
glavu spustio na devinu glavu. Tada je rekao, iako u društvu nekoliko
hiljada ashaba, onima koji su ih ubijali i uzurpirali njihovu imovinu,
da je Ebu Sufjan, tadašnji gradonačelnik Meke, siguran kao i svi ostali,
pa i oni koji su islamu i muslimanima nanijeli najviše zla. Svima je
rekao da su slobodni i da im svima oprašta. Muhammed a.s. oprašta
diskriminaciju, pljačkanje, ubistva, proganjanja u situaciji kada je
mogao sve počinitelje zlodjela kazniti kako je želio.


Poslanikov
a.s. amidža, Ebu Talib, umro je kao idolopoklonik, ali je punih deset
godina štitio Poslanika a.s. kome je bilo teško kada mu je amidža
preselio kao idolopoklonik. Ebu Talibova pripadnost i odanost
idolopoklonstvu nije bila barijera komunikacije Muhammeda a.s. sa njim.


Kada se Muhammed a.s. vraćao jedne prilike iz Taifa,
mekanske vođe mu nisu garantovale sigurnost, jer je bio nepoželjan u
gradu. Ulaznu vizu mu je mogao dati svaki građanin Meke koji bi za njega
garantovao. Naravno, muslimani nisu tretirani stanovnicima Meke, pa oni
to nisu mogli uraditi. Tada se pojavio El-Mu’tim ibn Adijj, koji je
Muhammeda a.s. uzeo pod svoju zaštitu. Nekoliko godina kasnije, nakon
pobjede muslimana na Bedru, zarobljeno je 70 neprijateljskih vojnika.
Dok su ashabi predlagali šta učiniti sa njima, Muhammed a.s. je rekao: „Da je El-Mu’tim živ i da se za njih založio, sve bih mu ih poklonio."


Muhammed a.s. je sklapao prijateljstvo sa
nemuslimanima. Primjer je njegovo prijateljstvo sa Amrom ibn Umejjom.
Imao je Muhammedovo a.s. povjerenje, bez obzira što se u borbama na
Bedru i Uhudu borio protiv muslimana. Poslanik Muhammed a.s. je, prije
više od 1400 godina, ukorio Ebu Zerra r.a. zato što je jednog čovjeka
nazvao crnim.

 

 

http://www.fis.edu.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=502:univerzalnost-potivanja-nemuslimana-kroz-prizmu-poslanika-as&catid=28:ostalo&Itemid=41

Share this post


Link to post
Share on other sites


Prava nemuslimana u islamskoj vlasti
 



    Objavio monteislam 3. Mart 2007.


 

 
qaradawi2-300x238.jpg

Dr. Jusuf Karadavi


Šejh Qaradawi se ubraja u najzapaženije islamske ličnosti koje se
odavno zanimaju za pitanja prava nemuslimana u muslimanskim društvima.
Izlažem navode iz njegovih brojnih napisa po ovom pitanju, jer je on
eminentan šerijatski pravnik, a njegovi zaključci se uvijek oslanjaju na
šerijatske izvore.


Od najbitnijih prava nemuslimana u muslimanskim društvima, na koja se
šejh Qaradawi osvrće, oslanjajući se na šerijatske izvore i stavove
pravnika, su:


Pravo na zaštitu


Prvo od svih prava “sljedbenika knjige” u islamu je zaštita od svih
vrsta spoljašnjih neprijateljstava. Stoga, ako ih neko napadne,
muslimani su dužni stati im u zaštitu. Šejh Qaradawi se u ovoj tvrdnji
oslanja na šerijatsku literaturu, kao i na stav imama Ibn Tejmijje, r.a.
Imam Ibn Tejmijje je posredovao kod tatarskog zapovjednika Qatlušaha da
oslobodi zarobljenike. Qatlušhah je dozvolio da se oslobode muslimanski
zarobljenici, ali je Ibn Tejmijje insistirao da se oslobode i hrišćani.
Ovakav stav Ibn Tejmijje predstavlja primjer fikhske perspektive prema
zaštiti od stranih neprijateljstava.


Islamska država je, također, dužna štititi prava nemuslimanskih
manjina od unutarnjeg nasilja. U skladu sa tim, nije dozvoljeno
neprijateljstvo protiv njih ni u kom obliku. Prepliću se brojni ajeti i
hadisi koji zabranjuju nasilje muslimana nad nemuslimanima, za primjer
navodimo riječi Poslanika, s.a.w.s.: ”Ko učini nasilje prema mu`ahidu
(nemuslimanu štićeniku islamske države) ili mu uskrati pravo, ili ga
optereti preko njegovih mogućnosti,ili uzme nešto njegovo bez
saglasnosti, ja ću mu biti tužitelj na Sudnjem danu.” (Bilježe ga Ebu
Dawud i Bejheki).. Također je rekao:” Ko uvrijedi zimmiju
(nemuslimana-štićenika) uvrijedio je mene, a ko uvrijedi mene uvrijedio
je Allaha, dž.š.”(Bilježi ga Taberani u El-Ewsatu , sa dobrim lancem
prenosilaca).


Kako je ovo bila praksa Poslanika s.a.w.s. , tako je postalo i
praksom pravednih halifa . Prenešene su brojne slične izjave i postupci
od Omera i Alije r.a. , a sličan pravac su zagovarali i brojni
šerijatski pravnici.


Od oblika ove zaštite je:


Zaštita krvi – fizička bezbijednost


Qaradawi prenosi saglasnost učenjaka da se krv štićenika mora čuvati,
te da je napad na njihovu fizičku bezbjednost jedan od velikih grijeha,
zbog hadisa u kom je Poslanik, s.a.w.s., rekao: ”Ko ubije štićenika
neće osjetiti miris dženneta, a ako ga i osjeti, to će biti sa
udaljenosti od četrdeset godina.” (Bilježe ga Ahmed i Buhari u
poglavljima o džiziji , kao i drugi) .


I ako se učenjaci razilaze po pitanju da li se musliman kažnjava
smrću ako ubije nemuslimana, Qaradawi ispravnijim stavom smatra da
muslimana treba ubiti ako bespravno ubije nemuslimana, oslanjajući se na
sveobuhvatnost kur`ansko – sunnetskih citata koji naređuju odmazdu, uz
stav o jednakosti prolivene krvi.


Na ovaj stav se oslanjao Osmanski hilafet, i praktikovao ga je u
brojnim svojim pokrainama, prije mnogo vijekova, sve dok hilafet nije
uništen početkom prošlog vijeka napadima neprijatelja islama.


Čuvanje imetka


Na obaveznosti ovoga su saglasni svi šerijatski pravni pravci, u svim
oblastima i kroz različite vremenske periode. Pažnja islama prema
imovini i posjedima nemuslimana dostiže do toga da on poštuje sve što
nemuslimani smatraju imetkom – čak i kada to u očima muslimana ne
predstavlja imetak. Alkohol i svinjsko meso nije dozvoljeno smatrati
posjedom muslimana, tako da ako musliman muslimanu uništi nešto od
pomenutog nije mu dužan ništa (jer je to imetak kojim nije dozvoljeno
ostvarivati korist, prim.prev). Ali , ako pomenuto bude u posjedu
štićenika, i musliman ga uništi, dužan je platiti njegovu vrijednost,
kako tvrdi imam Ebu Hanife.


Čuvanje časti


Čast štićenika u islamu se čuva kao čast muslimana. Čak, imam
El-Qarafi el–Maliki je rekao: ”Ko ih uvrijedi, makar ružnom riječju ili
ogovaranjem, izgubio je Allahovu zaštitu, zaštitu Njegova Poslanika
s.a.w.s., i zaštitu vjere islama” (U djelu El-Furuq tom 3, stranica 14,
119 odjeljak). Ovoj slične izjave islamskih učenjaka su brojne.


Osiguranje u slučajevima nemogućnosti, starosti i siromaštva


Šta više, islam garantuje nemuslimanima “penzijsko osiguranje koje
pripada kako njima tako i svima koji budu u njihovoj situaciji”, jer su
oni štićenici islamske države, a ona je odgovorna za svakog svog
građanina. Poslanik, s.a.w.s., je rekao: ”Svi ste vi pastiri i svi ćete
biti pitani za svoje stado”. (Muttefeq alejh). Prema ovom se upravljala
praksa pravednih halifa i onih nakon njih. Ovakav stav je prenešen u
pismu Halid bin Welida stanovnicima El-Hireh u Iraku u vrijeme vladavine
Ebu Bekra es-Siddika, r.a., u prisustvu velikog broja ashaba, što se
ujedno smatra i njihovim konsenzusom. Omer bin Hattab je vidio starca
Jevreja kako zbog starosti prosi (u nemogućnosti da zaradi) pa je njemu i
svima njemu sličnima propisao iz muslimanske blagajne doživotnu penziju
rekavši: ”Nismo pravedni prema njemu ako mu dok je mlad uzimamo porez a
ostavimo ga na cjedilu kada bude bespomoćan. ”Ovakvog stava su i većina
islamskih pravnih skola.


Pravo na ispovijedanje vjere


Među ovim pravima je i zabrana muslimanima da štićenike prisiljavaju
na prihvatanje islama. Svaki vjernik ima pravo na svoju vjeru i pravac, i
ne smije se prisiljavati da prihvati drugu vjeru, niti se smije vršiti
pritisak da bi se okrenuo islamu. Temelj ovog prava su Allahove riječi:
”U vjeru nije dozovoljeno silom nagoniti, pravi put se jasno razlikuje
od zablude.” (El-Bekare: 256). Također je Uzvišeni rekao: ”Pa zašto onda
ti da nagoniš ljude da budu vjernici?” (Junus 99)

Historija istinom svjedoči o muslimanima po ovom pitanju, a i zapadnjaci to priznaju.


Islam je čuvao nemuslimanima njihove bogomolje i vjerska obilježja. U
vrijeme Poslanika, s.a.w.s., stanovnicima Nedžrana je garantovana
vjerska sloboda, koju im garantuje Allahovo pravo i zaštita Njegova
Poslanika, s.a.w.s. Sloboda da vjeruju i ispovijedaju svoju vjeru, da
imaju svoje zajednice i svoju trgovinu. Omer, r.a., je u djelu poznatom
kao “Omerova povelja” garantovao stanovnicima Elija`a slobodu
ispovijedanja vjere. Ova sloboda je garantovana i stanovnicima `Anata u
vrijeme Halid bin Welida, kako to prenosi Ebu Jusuf u djelu “El-Haradž”.


Kao dokaz slobode vjere poslužiće i stavovi šerijatskih pravnika da
je dozvoljeno da nemuslimani grade svoje crkve u naseljima u kojima
većinu čine muslimani. Praksa muslimana kroz historiju je tekla u ovom
smjeru od davnina. U Egiptu je izgrađeno mnogo hrišćanskih crkava u
prvom hidžretskom stoljeću, kao što je crkva Mar Markos u Aleksandriji (
između 39. i 56. hidžretske godine). Također je prva crkva u Fustatu
podignuta za vrijeme vladavine Ibn Muhlida (između 47. i 68. hidžretske
godine). Abdul-Aziz bin Merwan, kada je osnovao grad Hilwan, dozvolio je
izgradnju crkve u njemu, kao što je dozvolio i nekim monasima da
izgrade dva manastira.


Čak, istraživač El-Mukrizi jasno ističe: ”Šta više, sve pomenute
kairske crkve su podignute za vrijeme islamske vlasti, i niko se po tom
pitanju ne razilazi.”


Također i u naseljima gdje muslimani nisu činili većinu, bilo je
dozvoljeno obnavljanje crkava i izgradnja bilo čega što je hrišćanima
bilo potrebno, u skladu sa njihovom brojnošću.


Ovakva blagost se nije pojavila nigdje kao u islamu, tako da je
francuski orijentalista Gustav Lubon rekao: ”Vidjeli smo iz kur`anskog
ajeta koji smo prethodno pomenuli da je blagonaklonost Muhammeda, a.s.,
prema Jevrejima i hrišćanima bila dovedena do vrhunca. Ovu
blagonaklonost nije zagovarao ni jedan osnivač vjere prije njega, u
jevrejskoj vjeri a posebice u hrišćanstvu, a vidjećemo i kako su
pravedni halife slijedile njegovu praksu.” Ovo je takođe prenijeto
jezicima Evropljana, kao što je bio Robertson i drugi.


Pravo na rad i zaradu


Također, islam nemuslimanima garantuje pravo na rad i zaradu. Oni se
mogu baviti svim oblicima trgovine, kupoprodaje, iznajmljivanja,
punomoćništva, i drugo, osim kamate, jer se prenosi da je Poslanik,
s.a.w.s., pisao vatropoklonicima Hedžera – ili će te ostaviti kamatu,
ili ste obijavili rat Allahu i njegovom Poslaniku.” Ovom izuzetku se
može dodati zabrana prodaje alkohola i svinjskog mesa u muslimanskim
sredinama. U svemu ostalom, imaju punu slobodu poslovanja. Kaže Adam
Mejtz: ”Nije postojalo nista u islamskom šerijatu što je pred
štićenicima zatvaralo vrata poslovanju. Oni su bili uspješni u jako
unosnim djelatnostima, bili su bankari i trgovci, ljekari. Šta više,
nemuslimani su se organizovali, tako da su Jevreji bili najuspješniji
bankari u Šamu, dok su većina liječnika i pisara bili hrišćani. Poglavar
hrišćana u Bagdadu je bio liječnik halife, a poglavari Jevreja i
njihovi talenti su bili uz njega.”


Pravo na zauzimanje položaja u vlasti


Islam nije zabranjivao štićenicima da zauzimaju položaje u državnom
aparatu, jer ih je smatrao dijelom mreže od koje je istkana država.
Islam nije želio da oni budu izolovani. Štićenici su imali pravo na
zauzimanje svih funkcija u državi, osim onih koje bi narušile primat
vjere u upravi, kao što je imamet, zauzimanje vladarske funkcije,
upravljanje vojnim trupama ili suđenje muslimanima, upravljanje imetkom
kojeg muslimani daju kao sadaku i slično.


Hilafet ili imamet su oblici upravljanja koji su direktno naslijeđeni
od Poslanika, s.a.w.s., i nije realno da ovu vlast naslijedi
nemusliman, niti je relano da sudi prema islamskom zakonu neko ko ne
vjeruje u islam. Takođe pitanje upravljanja vojskom je za muslimane
sasvim ibadetsko pitanje, jer je borba za islam vrhunac pokornosti
Allahu, te stoga nije normalno da jedan takav ibadet predvode i njime
upravaljaju nemuslimani. Isti je slučaj i sa imetkom od sadake, jer je
takav način dijeljenja ibadet za muslimana, i nije normalno da
rezultatom tog ibadeta upravlja nemusliman.


U ostalim slučajevima, dozvoljeno je osloniti se na štićenike u
upravljanju državnim aparatom, ako se radi o povjerljivim i pouzdanim
ljudima, iskrenim prema državi u kojoj žive, ali ne i prema onima o
kojima kaže Allah Uzvišeni: ”O vjernici, za prisne prijatelje uzimajte
samo svoje, ostali vam samo propast žele: jedva čekaju da muka
dopadnete, mržnja izbija iz njihovih usta, a još je gore ono što kriju
njihova prsa. Mi vam iznosimo dokaze, ako pameti imate. (Alu Imran 118)


Imam El-Mawerdi čak tvrdi da štićenik ima pravo da zauzme položaj u
takozvanim izvršnim ministarstvima, gdje će imati zadatak da provede
odredbe koje vladar naredi ili ih potpiše.


U vrijeme Abbasija, pojedini hrišćani su zauzimali položaje u
ministarstvu. Od njih su Nasr bin Harun (369 godine) , zatim Isa bin
Nestoros (380 godine) a prije toga, Muavija bin Ebi Sufjan je imao
pisara hrišćanina po imenu Sedžun.


Nekada se sa ovom velikodušnošću pretjerivalo, tako da su se
muslimani žalili da ih Jevreji i hrišćani bespravno nipodaštavaju u
njihovoj sopstvenoj državi.


Zapadni historičar Adam M. u svojoj knjizi “Islamska civilizacija u
četvrtom hidžretskom stoljeću” (Drugi dio, 105 strana): ”Od stvari
kojima se toliko čudimo je jako izražena brojnost radnika i činovnika u
upravnoj vlasti koji nisu muslimani u muslimanskoj državi. Sticao se
dojam da hrišćani upravljaju muslimanima u državi islama, a davne su
pritužbe muslimana na lošu vlast štićenika islamske države.”


dr. Jusuf Karadavi


Mes`ud Sabri, preneseno sa www.qaradawi.net


Preveo: Enis Burdžović

 

 

http://www.monteislam.com/islamske-teme/prava-nemuslimana-u-islamskoj-vlasti

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nemuslimani i licne slobode u islamskoj drzavi

        Sulejman Topoljak |
        Novi Horizonti br/str. 17


        
U uvodu ovog rada spomenuli smo da su prava i slobode u islamu
univerzalna i opcenita. To znaci da se prava koja je priznao i
legalizovao islam odnose na sve ljude, da nisu rasisticka i da ne prave
razliku u onome u cemu ljudi nemaju nikakva udjela, kao što su
porijeklo, boja kože, mjesto rodenja itd. Nemuslimane koji imaju stalni
boravak u islamskoj državi islamsko pravo naziva - ehlu zzimmeh - tj.
oni koji posjeduju ugovor. Islam ih je tako nazvao zato što muslimani
imaju obavezu, tj. ugovor da zaštite njihove živote, imetke, vjerovanje,
dakle da im obezbijede ljudska prava i slobode. To je podvrdeno u
mnogim Poslanikovim hadisima, preporukama pravednih halifa i islamskih
vladara koji su vladali poslije njih. Poslanik, a.s, poslao je jenom
prilikom pismo arapskim kršcanima u Nedžranu, u kojem je stajalo:
'Nedžranci i njihovi podanici imaju Allahovu zaštitu i zaštitu Njegova
Poslanika za svoje imetke, vjeru, bogomolje i za sve ono što
posjeduju.'(28)

Takoder je cetvrti pravedni halifa, Alija, r.a, rekao
za njih: 'Oni, uistinu, placaju džizju tj. porez za zaštitu koju imaju i
svoje ucešce za izgradnju islamske države, da bi njihovi imeci i životi
bili kao naši.'(29) Nemuslimanima su u islamu su zašticena sva ljudska
prava i slobode. Ta prava im je zagarantovao licno Poslanik, s.a.v.s, u
mnogobrojnim hadisima. U jednom hadisu kaže se: 'Ko uznemiri
nemuslimana, ja cu mu biti protivnik na Sudnjem dana, a kome ja budem
protivnik izgubice parnicu.'(30) Onaj ko se bavi proucavanjem ove
oblasti u islamskom pravu zapazice jedan veliki stepen poštovanja i
zaštite navedenih kategorija stanovništva što izaziva divljenje i ponos.

Tako malikijski pravnik El-Karafi veli:

'Ko
izvrši agresiju na njih tj. nemuslimane, pa makar to bilo ružnom
rijecju ili ogovori i potvori nekog od njih, ili im ucini nepravdu bilo
cim drugim, ili pomogne nekoga da im to uradi, izgubio je Allahovu
zaštitu, zaštitu Njegova Poslanika i zaštitu islama.'

Zahirijski
pravnik Ibn Hazm veli: 'Ko bude u našoj zaštiti, tj. od nemuslimana, pa
dode neprijatelj u našu zamlju želeci da ih napadne, dužnost nam je tj.
vadžib da izademo da mu se suprotstavimo svim raspoloživim snagama i
oružjem, i ako treba, i poginuti u toj borbi u odbrani onih koji su u
Allahovoj zaštiti i zaštiti Njegova Poslanika. Ako se tako ne postupi,
to je zanemarivanje ugovora koji smo im dali.'(31) Iz navedenog vidimo
koliki stepen je islam dostigao u ljudskim pravima i slobodama koje je
priznao i legalizovao za nemuslimane. Sigurno je da bi savremeni
politicki sistemi morali iz islama nauciti ovu lekciju o ljudskim
pravima, danas kada su ljudska prava i slobode ugrožene u cijelom
svijetu, a posebno prava nacionalnih i vjerskih manjina.
 

6. PRAVO NA SLOBODU MIŠLJENJA
 

Sloboda mišljenja u islamu potpuno je priznata i legalizovana. To je
osnovna funkcija razuma radi cega ga je Allah i dao. Zbog toga su
objavljeni mnogi ajeti koji širom otvaraju vrata slobodi mišljenja,
strogo naredujuci razmišljanje. Allah, dž.š, tako veli: 'Eto tako vam
Allah objašnjava propise da biste razmislili. 'El-Bekare, 219.

'Reci:
'Zar su isti slijepac i onaj koji vidi? Zašto ne razmislite.' El-Enam,
50. 'I daje vam da se koristite onim što je na nebesima i onim što je na
Zemlji, sve je od Njega. To su zaista pouke za ljude koji razmišljaju.'
El-Džasije 13. Ovakvih ajeta u Kur'nu je mnogo, kao i ajeta koji
zabranjuju da se anulira ili umanji osnovna funkcija razuma na bilo koji
nacin ili bilo kojim sredstvom.

Sva islamska idejna baština govori o
velikoj slobodi mišljenja koja je vladala u islamskoj državi i koja
postoji u islamu. Idejne škole ili razliciti pravni pravci tj. Mezhebi,
svjedoce o slobodi mišljenja u islamu, shodno islamskim pravilima i
nacelima. Islam se nije zadovoljio da samo prizna ovo pravo, nego je
naredio da se ono mora koristiti, tj. ucinio ga vadžibom, kada se
njegovim izricanjem postiže opci interes ili se uklanja opca šteta.
Islam je naredio da se mora reci istina i izraziti svoje mišljenje u
sljedecim situacijama:
 

a. Kada neko bude upitan za savjet, dužnost mu je dati savjet i
izreci ono što smatra da ja istina i u cemu je dobrobit. Poslanik,
s.a.v.s, kaže: 'Kada neko od vas zatraži od svoga brata savjet, dužnost
je njegovu bratu da mu da savjet.'(32)



b. Poslanik, a.s, smatra prezrenim i bijednim da musliman ne izrekne
svoje mišljenje kada smatra da je ono ispravno i korisno. Ebu Seid
el-Hudri prenosi da je Poslanik, a.s, rekao: 'Neka niko od vas sebe ne
potcjenjuje. Ashabi su upitali: O Allahov Poslanice, kako neko od nas
može sebe potcijeniti? Odgovorio je: Kada smatra da treba da govori, pa
to ne ucini. Allah, dž.š, ce ga na Sudnjem danu upitati: Šta te je
sprijecilo da o tome kaže to i to? Odgovorice: Strah od ljudi. Allah ce
mu tada reci: Bilo je prece da se Mene boji .'(33)
 

c. Onog ko prešuti istinu Poslanik, a.s, smatra nijemim šejtanom,
covjekom sa slabom licnošcu i bez jake volje. Poslanik, a.s, o takvom
covjeku veli: 'Neka niko od vas ne bude immeah, govoreci: Ako ljudi budu
dobri i ja cu biti dobar, a ako budu loši i ja cu biti loš. Odgojite se
da budete takvi; da kada ljudi budu dobri da i vi budete dobri a kada
budu loši da se vi klonete loših djela koja oni cine.'(34)



d. Islam je naredio preporucivanje dobra i odvracanje od zla. Poslanik,
a.s, veli: 'Ko od vas vidi neko zlo neka ga sprijeci rukom, pa ako ne
mogne neka ga sprijeci jezikom, pa ako ne može sprijeciti ni jezikom,
neka ga prezire srcem, ali je to najslabiji vid imana.'(35) Islam je,
kako vidimo širom otvorio vrata ovoj slobodi i postice na nju raznim
sredstvima i nagradama, obecavajuci, u isto vrijeme, kazne i poniženja
onima koje odvrati od tog prava razni šicari.

Necemo naci ni u jednoj
ideologiji, filozofiji ili religiji da nagraduje za pogrešno mišljenje
ako je ono bilo produkt intelektualnog napora sa kojim se željelo doci
do istine i pravde, kao što je slucaj u islamu. Islam nagraduje
mudžtehida koji je koristio razum u iznalaženju istine i na tom putu
pogriješio, dok sa dvije nagrade nagraduje mudžtehida koji pronade
istinu, kako se kaže u jednom poznatom hadisu.

Islam je navedenim
primjerom htio da stimuliše ljude i da ih ohrabri da koriste razum koji
je najveca odlika covjeka, onoga kome je objavljen Kur'an - da ga
razumije a zatim primijeni, jer društvo koje zapostavi razum, osloni se
na produkte tudeg intelekta i oda strastima društvo je koje je osudeno
na propast. Idejne slobode u ustavnom pravu imaju razlicite oblike i
raznovrsne su. Na neke od njih cemo se ukratko osvrnuti i vidjeti kako
islam gleda na njih.

Sloboda vjerovanja
 

Pod ovom sintagmom se u ustavnom pravu podrazumijeva sloboda covjeka
da prihvati vjeru ili ideju koju želi, njegova sloboda da slobodno pra
obrede vjere, tajno ili javno, kao i da ne smije biti prisiljen da
prihvati bilo koju vjeru ili da obavlja obrede druge vjere; da ima pravo
da promijeni vjeru, i to sve u granicama ustava, zakona i opceg
bontona.(36)

U islamskom politickom sistemu, naci cemo da islam ne
prisiljava ljude da mijenjaju svoju vjeru i prihvate islam. Mora se
priznati da islam poziva tomu, ali pozivanje necemu se razlikuje od
prisiljavanja na nešto. Prva stvar u islamu je dozvoljena dok je druga
zabranjena. Allah, dž.š, za pozivanje u islam kaže: 'Na putu svoga
Gospodara mudro i lijepim savjetom pozivaj i s njima na najljepši nacin
raspravljaj.' En-nahl 125. A za prisiljavanje u islam Uzvišeni veli: 'U
vjeru nije dozvoljeno silom nagoniti - pravi put se jasno razlikuje od
zablude.' El-Bekare, 256. U slucaju vjrskih sloboda islamski pravnici
postavili su poznato pravilo, koje se može uzeti kao bent u ustavu
islamske države, na osnovu kojeg se ravnala islamska država u odnosima
sa ideološkim neistomišljenicima. To pravilo glasi - Ostavimo ih i ono u
što vjeruju - tako da se islamska država nije smjela miješati u
vjerovanje i obrede nemuslimana koji žive u njoj.(37) Islam je priznao
slobodu vjerovanja i zajednickog i pravednog življenja svakom
nemuslimanu koji želi da živi sa muslimanima u miru i pravdi i koji na
bilo koji nacin ne radi i ne bori se protiv njih.

To Kur'an potvrduje
sljedecim ajetom: 'Allah vam ne zabranjuje da cinite dobro i da budete
pravedni prema onima koji ne ratuju protiv vas zbog vjere i koji vas iz
zavicaja vašeg ne izgone – Allah, zaista, voli one koji su pravicni.'
El- Mumtehane, 8. Slobodu vjeroispovjesti Poslanik, a.s, je potvrdio i u
Medinskoj povelji koju je izdao neposredno poslije Hidžre, u njenom
dvadeset i petom bentu stoji: 'Židovi imaju svoju vjeru a i muslimani
imaju svoju vjeru.' Koliku slobodu vjerovanju uživaju nemuslimani u
islamskoj državi vidimo i iz mišljenja nekih islamskih pravnika. Imam
Šafija, r.a, ide u slucaju zaštite slobode vjerovanja nemuslimana do te
mjere da ne dozvoljava, u slucaju kad jedan od supružnika (nemuslimana)
primi islam, da se drugom supružniku koji nije primio islam ponudi
primanje islama, obrazlažuci da time kršimo njihovu slobodu vjerovanja,
koju smo im garantovali ugovorom koji smo im dali tj. ugovorom o zaštiti
njihovih života vjere, imetka itd.(38)

Znaci, imam Šafija, r.a,
smatra da u nudenju islama jednom od supružnika koji nije primio islam
ima elemenata kršenja ove slobode i prisile supružniku da napusti svoju
vjeru i prihvati islam i, na osnovu toga, smatra da to nije dozvoljeno,
jer bi se time ogranicila sloboda vjeroispovijesti dovela u pitanje.
Kada smo govorili o osnovnim specificnostima ljudskih prava i sloboda u
islamu rekli smo da ta prava nisu apsolutna i neogranicena. Ona su
neogranicena u tolikoj mjeri koliko je dovoljno da se potpuno realizuje
interes pojedinca. Medutim, ona se sputavaju onda kada se pocne
ugrožavati opci interes zajednice i pocnu otvoreno predstavljati za nju
jasnu opasnost i smutnju, da bi se tako zaštitila opca dobrobit
islamskog društva. Rekli smo, takoder, da je to metod islama kojim
ostvaruje i štiti oba interesa, individualni i kolektivni. Zato je
sloboda vjeroispovijesti ogranicena zabranom otpadništva od islama. Zato
što odpadništvo od islama nije sloboda vjeroispovijesti nego je to
kriminal u odnosu na pravo društva. U tom slucaju islam je
suprotstavljen ljudima koji ga primaju lažno a izlaze iz njega šteteci
mu, pa onda, da li se može ocekivati od vjere koja je po svojoj prirodi
srcano ubjedenje i društveno uredenje da se prema takvima odnosi
nezainteresovano i bude skrštenih ruku? Sigurno da nece, zato što je
islam dozvolio židovima i kršcanima da zajedno žive sa muslimanima u
islamskom društvu, priznajuci im prava i tražeci od njih obaveze koje
imaju i kojima su zaduženi i sami muslimani, pa zašto onda oni
ostavljaju svoju vjeru primajuci islam, da bi ga potom napustili.(39)
Kur'an konstatuje da je namjera takvih pravljenje smutnje medu
muslimanima i nanošenje štete njihovom društvu. Uzvišeni veli: 'Neki
sljedbenici Knjige govore:

'Pokažite da i vi vjerujete u ono što se
objavljuje vjernicima, i to na pocetku dana, a pri kraju dana to
porecite ne bi li i oni svoju vjeru napustili.' Ali Imran 72. Dozvoliti
to i pored takvih namjera znacilo bi samo dozvoliti slobodu nanošenja
štete islamu, ponižavanje njegova vjerovanja - akide, spletkarenje
protiv njegova zakonika šerijata i unošenje smutnje u islamsko društvo,
što je najstrožije zabranjeno u islamu. Da bi se ta ogromna opasnost u
islamskom društvu sprijecila, islam je za to propisao rigorozne
sankcije: ubistvo odpadnika. Tu sankciju islam je postavio na dva
temelja:



a. Na ispunjavanje preuzetih obaveza - Znaci, covjek koji dobrovoljno
primi islam obavezuje se dobrovoljno da se pridržava islamskog
vjerovanja i islamskog zakonika, šerijata. Zato, ko se odmetne od
islama, on krši svoje obecanje, te nanese štetu islamskoj državi zbog
javnog i namjernog napada na njeno vjerovanje, jer za njegovo
otpadništvo ne bi se znalo da ga nije javno proklamovao i objelodanio.
To je, bez sumnje, atak na javni poredak u državi koja je uzela islam za
svoju ideologiju i zakonom i, na osnovu toga, on zaslužuje ovako
rigoroznu kaznu, jer, poznato je u svim zakonima, da osoba koja izvrši
atak na javni državni poredak i koja ne ispuni svoja obecanja -
zaslužuje kaznu.
 

b. Uklanjanje nerada, smutnje iz islamskog društva - Maloprije smo
spomenuli da lažno primanje islama i njegovo napuštanje, da bi mu se
naštetilo, ima za cilj da napravi nejasnoce u vjerovanju i da izazove
sumnju, iz cega proistice i nastaje medusobna smutnja u toj zajednici, a
to je, bez sumnje, veliki nered i nepravda prema islamskom društvu koja
zaslužuje kaznu.





Sloboda obrazovanja

Ova sloboda, kako smatraju pravnici, sadržava:



a. Pravo covjeka da poducava druge.



b. Njegovo pravo da postigne odreden nivo obrazovanja.
 

c. Njegovo pravo da izabere sebi ucitelja kojeg želi.(40) Islam
poziva obrazovanju, podstice na njega i visoko ga uzdiže, isticuci
njegov znacaj i vrijednost. Uzvišeni veli: 'Reci: 'Zar su isti oni koji
znaju i oni koji ne znaju.' Ezzumer, 9.

'A Allaha se boje od
Njegovih robova uceni.' Fatir, 28. Allah, dž.š, podigao je vrijednost
nauke i ucenjaka u sljedecem ajetu: 'Allah ce na visoke stepene
uzdignuti one medu vama koji vjeruju i kojima je dato znanje.'
El-Mudžadele, 11. Poslanik, s.a.v.s, kaže: 'Svakom muslimanu koji bude
slijedio put nauke Allah ce olakšati put do Dženneta.'(41) Takoder,
Poslanik, a.s, veli: 'Prednost ucenjaka nad pobožnjakom je kao prednost
mjeseca nad ostalim planetama.'(42) Pored tolike vrijednosi koju islam
predaje nauci, sloboda obrazovanja u islamu nije uvijek samo pravo, ona
ponakad može biti vadžibom ili mendubom, shodno vrsti nauke i
obrazovanja. Npr. pravo covjeka da poducava druge nije samo pravo, nego
to pravo ponekad prelazi u vadžib, a posebno onda kada je znanje koje se
želi prenijeti drugom osnovno temeljno znanje iz islamskog zakona.

Takvo
znanje po islamu je zabranjeno tajiti, iz cega proizilazi da ga je
vadžib prenositi, a dokaz za to je sljedeci ajet: 'Oni koji budu tajili
jasne dokaze, koje smo Mi objavili, i pravi put, koji smo u Knjizi
ljudima oznacili, njih ce Allah prokleti, a proklece ih i oni koji imaju
pravo da proklinju.'El-Bekare, 159. Što se tice ostalih nauka, njihovo
naucavanje je mendub u odnosu na pojedinca, a fard kifaje u odnosu na
zajednicu; a ponekad može biti i fard ajn, što zavisi od potrebe i
nužnosti ummeta za tim naukama. Što se tice prava pojedinca da stekne
odreden nivo obrazovanja, to takoder uvijek nije samo pravo, to pravo
se, isto tako, ponekad pretvara u vadžib, posebno kad je u pitanju
znanje iz osnova islamskog prava.

To sticanje obrazovanje može biti
mendub, vadžib ili fard kifaje, ako se odnosi na druge vrste
obrazovanja. Poslanik, a.s, je utemeljio pravo pojedinca na obrazovanje
poslije bitke na Bedru, tako što je uslovio oslobadanje nekih
kurejševickih zarobljenika time da svaki od njih poduci po deset
muslimana citanju i pisanju. Što se tice prava covjeka da sebi izabere
ucitelja, ono je takoder priznato u islamu. Medutim, islam je preporucio
muslimanu da uzme za svoje ucitelje, ako se obrazovanje odnosi na
vjeru, one koji su uceniji i pobožniji. Što se drugih nauka tice, islam
je dozvolio muslimanu da uzme za ucitelja koga hoce. Zato, ako je
obrazovanje u islamu vadžib, vadžib kifaje ili mendub, shodno vrsti
nauke, dužnost je države u islamu da omoguci gradaninu na najbolji i na
najsavremeniji nacin, da izvrši taj vadžib ili mendub. A ako to ne
uradi, a bila je u mogucnosti, bice odgovorna pred narodom, prije nego
što ce biti pitana za to pred Allahom.


 

Sloboda informisanja
 

Pod ovom slobodom u ustavnom pravu podrazumijava se sloboda izražavanja
mišljenja u novinama i drugim publikacijama i medijima.(43) Ova sloboda
je jedna vrsta slobode mišljenja ili je to, ustvari sama sloboda
mišljenja. Islam priznaje ovu slobodu radi interesa pojedinca. Medutim,
ova sloboda nije apsolutna, nego ima ogranicenja koja je postavio
islamski zakonik radi opceg interesa. O tome smo vec govorili i nema
potrebe da to ponavljamo. To se može reci i za ostale medije, pozorište,
kino itd. Za njih je islam priznao slobodu, ali se ta sloboda uzurpira
ili umanjuje onda kada pocne ugrožavati opci interes i opcu dobrobit,
kada pocne atakovati na državni poredak i pocne izlaziti iz okvira
islamskog ucenja, nakana i bontona.


 

Sloboda sastajanja
 

Ova sloboda obuhvata slobodu sastajanja i slobodu udruživanja. Sloboda
sastajanja znaci pravo ljudi da se negdje sastanu da bi izrazili svoja
mišljenja bilo to u obliku hutbi, okruglih stolova, predavanja,
diskusija itd. Što se tice slobode osnivanja udruženja, pod tim se
podrazumijeva osnivanje stalnih i organizovanih udruženja koja imaju
odredene ciljeve i unaprijed odredene aktivnosti i planove. T

a
sloboda obuhvata pravo pojedinca da pristupi bilo kojem udruženju sve
dok ono ima za cilj rad u miru što obuhata i zabranu prisiljavanja bilo
koga da prede ili pristupi u neko udruženje.(44) Sloboda sastajanja, bez
obzira da li je rijec o privremenom sastajanju ili sastajanju radi
osnivanja raznih udruženja, imace u islamu, prema mišljenju autora,
šerijatsku normu cilja radi koga je sastanak uprilicen. Tako, ako cilj
sastajanja bude vadžib, kao sastajanje radi džume, džihada ili
rješavanja važnih opcedruštvenih pitanja, takvo sastajanja u islamu je
vadžib jer se smatra sredstvom za izvršenje vadžiba i zato ono uzima
propis cilja koji realizuje. Ako je cilj sastajanja fard kifaje kao što
je okupljanje radi pripreme za džihad, u takvom slucaju okupljanje nije
samo pravo nego se pretvara u fard kifaje.

Takoder, ako je cilj
sastajanja mendub, kao što je sastajanje radi klanjanje namaza u
džematu, takva vrsta sastajanja ce biti mendub, a ako je cilj sastajanja
mubah kao što je sastajanje radi odlazka na izlet itd, onda ce i to
sastajanje biti mubahom. Iz naprijed spomenutog vidimo da sastajanje u
islamu može biti fard, mendub i mubah. Tu slobodu je islam priznao i
legalizovao, pod uvjetom da se njom ne želi narušiti neki islamski
propis, izaci iz okvira koje je islam postavio ili proizvoditi smutnju u
islamskom društvu.



Bilješke:



1. Servet Bedevi, Ennuzum essijasijje, str. 419, Darun-nehda el arabijje, Kairo, 1972.
 

2. Ibid.



3. Izzuddin Abdullah, El Kanun ed-devli el has el masri, tom 1. str. 378, Matbea džamiatu kahire, trece izdanje, 1954.
 

4. Servet bedevi, Ennuzun essijasijje, str. 420.



5. Ibid.
 

6. Muhammed Husejn Hejkel, El Faruk Omer, Darul mearif, Egipat, peto
izdanje 1392. h.str.294-295, Sulejman Tamavi, Omer bin el-Hattab, Darul
fikr el arabi 1389. h, El Meki, Delilul falihin li turuki
rijadis-salihin, tom 4. str. 612-617.



7. Et-Taberi, Tarihul umem vel muluk, Mektebetut-tidžarijetul kubra, Kairo, tom 2. str.40.
 

8. Taha Husejn, El Fitnetul kubra, Darul mearif, Kairo, str. 165.



9. Es-Serahsi, El Mebsut, tom 9. str. 45.
 

10. Navodi se da je Omer bin El-Hattab, r.a, dok je obilazio Medinu,
nocu, cuo ženu da govori: 'Ima li puta do vina, da se napijem, ili da
dodem do Nasra bin Hadždžadža.' Kada je osvanulo, pozvao je Nasra, i
vidio da je to osoba vrlo lijepe vanjštine, zatim mu rekao: 'Voda
pravovjernih je odlucio da te ošiša nacelavo. 'Kada ga je ošišao to mu
je još više povecalo ljepotu, što je povecalo i smutnju kod žena. Zbog
toga ga je Omer, r.a, protjerao u Irak. Pogledaj: Ezzejlai, Tebjinul
hakaik šerh kenzud-dekaik, štamparija Bolak, Kairo, 1314.h. tom 3. str.
174. Ebu Ja la, El Ahkamus-Sultanijje, Matbea el halebi, 1386. h. str.
284.



11. El Kasani, Bedaius-sanai fi tertibi šerai, El Matbea el džemalijje, Kairo, 1328.h. tom 7. str. 29.
 

12. Servet Bedevi, En-Nuzum essijasijje, str. 421.



13. Izzuddin Abdullah, El Kanun ed-devli el has, tom 1. str. 378.
 

14. Sahihu Muslim bi šerh En-Nevevi, tom 8. str.184, Sunen ibn Madže
tom 2. str. 1025, Et-Tabekatul kubra, Ibn Sad, tom 2. str. 184.



15. Ibn Kajjim, Et-Turukul hukmijje fi es-sijase eš-šerijje, Matbea es-sunne el Muhammedijje, 1372.h. str.102.
 

16. Ebu Jusuf, El Haradž, Matbea es-selefijje, Kairo, 1352. h. str. 176.



17. Ebu Eala el Mevdudi, Tedvinud-dustur el islami, preveo: Muhammed Asim El Haddad, Darul fikr, Damask, str.73.
 

18. Do ovog nacela laicki zakoni su stigli nekoliko stoljeca nakon
smrti Omera, r.a, a neki ga ni danas ne priznaju. Pogledaj: dr. Sulejman
Tamavi, Omer bin El Hattab, str. 335-336.



19. Ibn Tejmijje, El Hisbe fil islam, Matbeal handži, Kairo, 1323. h. str.53.
 

20. Ibn Hazm, El Muhalla, Darut-tibaa el munirijje, 1350. h., Kairo, tom 6. str. 156.



21. Ebu Eala el Mevdudi, Tedvinud-dustur el islami, str.76.
 

22. Sahihul Buhari, tom 9, poglavlje o krvarinama, str. 13. Daruš-šab, 1388. h.



23. Sulejman Tamavi, Omer bin El Hattab, str. 126.
 

24. Ibnul Kajjim, I-lamul muvekkiin, El Mektebe tidžarijjetul kubra, Kairo, 1374. h. tom 3. str.147.



25. Prenose Et-Taberani i El Bejheki, Sahihul Buhari, tom. 9 str.13.
 

26. Servet Bedevi, str. 422.



27. Es-Sujuti, El Džamius-sagir, tom 1.str. 165.
 

28. Ebu Jusuf, El Haradž, str. 91.



29. El Kasani, Bedaius-sanai, tom 7. str.111, Ibn Kudame, El Mugni, tom 8. str. 445.
 

30. Essujuti, El Džamius-sagir, tom 2. str. 473.



31. El Karafi, El Furuk, prvo izdanje, Daru ihjaul kutub el arabijje, 1346. h. tom 3. str.14.
 

32. Ibn Kesir, Tefsirul Kur'anil Azim, tom 1. str. 420.



33. Prenosi Ibn Madže, prenosioci su pouzdani, pogledaj: Et-Tergib, tom 4. str. 6.
 

34. Prenosi Bezzar od Ebu Ubejda, Amira bin El Džerraha, r.a.



35. Prenose Muslim i Ebu Davud, Sunen Ebu Davud, tom 2. str. 486.
 

36. Servet Bedevi, En-Nuzum es-Sijjasijje, str.422-423.



37. Abdul Kerim Zejdan, El Ferd veddevle fi šeriati el islamijjeti. str. 41.
 

38. Ezzejlei, šerhul kenz, tom 2. str. 974.



39. Muhammed el Gazali. Hukukul insan bejne talimil islam ve ilanil umemil muttehide, str. 100.
 

40. Sunen Ed-Darimi, tom 1. str. 83.



41. Sunen Ebu Davud, tom 3. str.318.
 

42. Servet Bedevi, En-Nuzum es-Sijasijje, str. 423.



43. Ibid, str. 426.
 

44. Ibid, str. 427.



45. Ibid.
 

46. Muhtesar šerh Džamius-sagir, Sujuti, tom 2. str. 501.



47. Abdul Kerim Zejdan, Usulud-dave, str. 206.
 

48. Tefsirul Kurtubi, tom 17. str. 238.



49. Es-Sujuti, el Džamius-sagir, tom 2. str. 167.
 

50. Sunen Ibn Madže, tom 2. str. 167.

 

http://www.iltizam.org/tekstovi/read/1879/

Share this post


Link to post
Share on other sites

Придружите се разговору

Можете одговорити сада, а касније да се региструјете на Поуке.орг Ако имате налог, пријавите се сада да бисте објавили на свом налогу.

Guest
Имаш нешто да додаш? Одговори на ову тему

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


Све поруке на форуму, осим званичних саопштења Српске Православне Цркве, су искључиво лична мишљења чланова форума 'Живе Речи Утехе' и уредништво не сноси никакву материјалну и кривичну одговорност услед погрешних информација. Објављивање информација са сајта у некомерцијалне сврхе могуће је само уз навођење URL адресе дискусије. За све друге видове дистрибуције потребно је имати изричиту дозволу администратора Поука.орг и/или аутора порука.  Коментари се на сајту Поуке.орг објављују у реалном времену и Администрација се не може сматрати одговорним за написано.  Забрањен је говор мржње, псовање, вређање и клеветање. Такав садржај ће бити избрисан чим буде примећен, а аутори могу бити пријављени надлежним институцијама. Чланови имају опцију пријављивања недоличних порука, те непримерен садржај могу пријавити Администрацији. Такође, ако имате проблема са регистрацијом или заборављеном шифром за сајтове Поуке.орг и Црква.нет, пошаљите нам поруку у контакт форми да Вам помогнемо у решавању проблема.

×
×
  • Create New...