Jump to content
  1. GeniusAtWork

    GeniusAtWork

  • Чланови који сада читају   0 чланова

    Нема регистрованих чланова који гледају ову страницу

  • Сличан садржај

    • Од Пријатељски,
      Katolički teolog i istoričar Goran Šarić u emisiji "Dok anđeli spavaju":
       
    • Од Nikk,
      Mislim da bi neki ateista ovo trebao da pročita za 21 vijek. A i neki bogoslov ako ima sugestiju. Jer ateizam koji negira dokaz božijeg postojanja i božiju kaznu koja se vidi zbog rodoskrnavljenja, ipak pada na koljena.
      Uloga sveštenika u društvo iz jednog ugla tradicije kod nas na primorje
      sveštenik je po pričama starih kod nas vazda bio ugledan čovjek koji ima privatni poso pored primanja u službi crkve, nosio uniformu samo u hram ili na sahranu. a ovi kojima su sveštenici pomagali posebno, su ljudi koji su naslijedili rodoslov sa rodoskrnavljenjem, oni su se odricali imovine i radili na ovaploćenju logosa ili bi pošli u manastiire možda. migrirali neđe... A danas bi takvi da budu bogataši a popovima ili crkvi da zabrane da rade, zarade, i posjedju imovinu. to je tačno ono što je hristos predvidio.
      velika je opomena to što su hrista ubili. svaki put kada neki narod izgubi rodoslov, njegova egzistencija u svijetu oboženih je dovedena u pitanje. Hrista su osudili pa ubili oni koje je iritirao i otkrio da se lažno predstavljaju kao nasljednici mojsijevog zakona i što reče hristos. mogu da hule na oca i sina, ali neoprostivo je protiv duha svetog hulit jer ta hula na duh života je malo poslije hrista, bacila izrael u ropstvo kako biblija i upozorava a sa njima u ropstvo su i mrtvaci šetali i ustali na same jevreje da im pojedu zdrave loze.
      Tabloidima, skepticima,  laicima je zajedničko da, ne-biti bludnik znači da pop živi u siromaštvo, da ostali slijede taj primjer. A u prošlosti moga đeda i prađeda pa ostalih, to znači da roditelj uči dijete svoje da neće za početak spopadat tokom i nakon adolestencije i kasnije, svoje krvne srodnike drugog pola tokom stvaranja tih važnih prvih društvenih veza budućeg čovjeka. ako je osoba rođena od roditelja koji su prekršili ta osnovna pravila. onda često inteligencija nije kako treba kao ni duševno stanje. najveća zabluda o kojoj se uopšte ne govori je ona koju je ateizam iz 20 vijeka donio sa ubjeđenjem da ljudi mogu da oduzmu nekoj zdravoj porodičnoj lozi jednu granu života. jer vjeruju da ako se njihove loze pomiješaju mogu dobit iscjeljenje potomstva. koliko je to pošteno izvedeno govori sama činjenica da je nekome trebalo da spali crkve sa rodoslovima ili samo crkvene knjige koje su neki sveštenici čuvali životima od komunista i sličnih reformatora. a ideja nije doživjela uspjeh jer je rodoskrnavljenje nasledno stanje na nivo dnk i zahtijeva posebni crkveni život. danas je zabranjeno genetsko liječenje posljedica incesta na nivo dnk.
      kome ta problematika nije jasna. teško će kao ateista shvatit pravoslavnu tradiciju i ulogu nekad vjere danas naučno dokazang načina živta. Nama srbima niko ne provjerava krvne veze prije braka, niko ne provjerava jeli partener osoba sa lažnim identitetom... iako partije političke jako dobro znaju kad treba obići glasače...
      zakon u srbiji danas dozvoljava brak rođaka što zdravstveni radnici kroz sugestije pokušavaju da promijene odavno. jedino crkva ima ranije kompletan a danas donekle uvid u krvno srodstvo svojih vjernika. mene je ovako đede naučio i ne znam jeli prećerivao možda, ali ostavo mi je rodoslov. zabranjeno je 9 koljena. a tu spada svaka kuća odakle je došla nevjesta i udala se za nekog od mojih direktnih muških predaka 8 koljena iza mene. takođe i kuće u koje se udaju sestre od mojih predaka 8 koljena iza mene. a grananje loze 4 koljena se gleda ako je recimo moja prababa imala sestru koja se neđe udala pa tu kuću izbjegavam.  vidim da crkva neki sistem meni lično nerazuman koristi u svoj zakon o braku. takođe mi se čini da se toleriše ono što nije srpska pravoslavna tradicija. nego neki sistemi đe se toleriše rodoskrnavljenje kao kod ne-srpskih naroda...
      skeptici najčešće kažu da da hrist nije vaskrso i otišo na nebesa jer to nije moguće. mislim, ako neko ima jasnije tumačenje super, ja sam ovo čuo od starijih pravoslavaca koji nijesu išli u partiju... odprilike se kaže da hrist propovjeda svoje stradanje, uz šta kaže da će doći u dugom tijelu kao prosjak. ali ga mnogi neće poznat. nema razloga da sumljamo da se to nije ispunilo i da taj hrist nije došao i bio prisutan tokom posmrtne kremacije raspetog hrista.
      da nije tako, mi bi imali neki spomen grob srba iz doba nemanjića ili prije nemanjića kad su svi bili hrišćani ili neke hrišćanske sekte... ako je nečiji spomenik pronađen, to je sveštenik ili monah poneki. tek car dušan zabranjuje u odredbi 20 njegovog zakona, srbima da spaljuju tijela preminulih i sveštenicima da dolaze na kremacije, traži da ih ostave u grobove. znači ako se hrist vazino na nebesa, to je posmrtnom kremacijom jer prah ide prahu na zemlji a na nebo ode ostatak. 
      za manje obrazovane. posotji primjer gamalijela rabina, koji je bio učitelj apostola pavla. nakon smrti on je kremiran počasno. ođe ima poziva na članke, citate iz biblije i sl. na toj temi kremacije i vaznesenja na nebesa kremacijom uglednih učitelja i sveštenika kod jevreja.
      http://www.jewishencyclopedia.com/articles/4740-cremation
      danas mladi srbin ili srpkinja iz laičke pravoslavne porodice i jugoslavije ulazi u crkvu, nemamo rodoslov baš svaki sačuvan. mi samo jednu crkvu srpsku imamo đe su komunisti rekli da svi imaju prava u njoj bez zabrane na brak i krštenja iako možda nijesu srbi ne u nacionalističkom smislu nego u smislu hrišćanske tradicije predaka koju smo mi srbi imali prije primanja hrišćanstva kao kulturu naroda. Uz to je NATO nakon što su komunisti reformisali zakon o braku, doveo lgbt koji imaju želju da budu dio crkve i pravoslavlja na neke čudne načine a ne kao vjernici što mogu da budu sigurno... I ostalo je bukvalno da reformišu Hrista pa od njega naprave nekog Sina Božijeg koji zagovara rodoskrnavljenje kao restart duše od grijeha predaka.
      ja se nadam da će ateista tj. skeptik 21 vijeka, više bit zainteresovan za upoznavanje Pravoslavlja, kroz čuvanje svog tijela kao hrama božijeg, naspram ateiste iz 19 i 20 vijeka. ne može niko negirat da živimo u doba kada je pravoslavna vjera dokazana. medicina je dokazala da rodoskrnavljenje nije dobro za razliku od ranijih vjerovanja Čarlska Darvina, Alberta Ajnštajna i drugih koji su rodoskrnavili u to doba osvete evropskih feudalaca koji su vladali evropom i amerikom a živjeli u rodoskrnavljenje. Ja mislim da je hitler najbolji primjer surovosti i poslijedica uspješnog rodoskrnavljenja po Darvinovom receptu u situaciji đe ujak Alojz oženi sestričnu Klaru koja mu je bila i sluškinja. čak je smiješno da je Alojzova sestra koja je rodila klaru bila u braku sa čovjekom koji se zvao Johann Baptist Polzl.
    • Од Bob Marley,
      Pomaže Bog! Nov sam na forumu, pa najpre želim da pozdravim sve članove!
      Tema koju pokrećem je veoma složena. Kao što je poznato, postoje mnoge kontroverze po pitanju odnosa evolucione biologije i hrišćanske teologije. Jedan od problema koji se javljaju na tom planu jeste i istoričnost biblijske priče o Adamu i Evi. Naime, moderna evoluciona biologija i genetika nedvosmisleno govore da je prvobitna progenitorska baza homo sapiensa, iz koje potiče sva genetska raznolikost čovečanstva, morala brojati više hiljada jedinki (a ne tek jedan par). S druge strane, hrišćanska teologija, barem tradicionalno, insistira na učenju o Adamu i Evi kao prvim ljudima i praroditeljima od kojih svi ljudi vode poreklo. Postavlja se pitanje, da li i kako možemo pomiriti ova dva tvrđenja.
       
      Predlog rešenja
      Istražujući ovu tematiku, saznao sam da solidan broj hrišćana različitih konfesija, uključujući teologe i naučnike, zastupa hipotezu koju neki nazivaju “genealoška hipoteza”, a koja nudi po meni prihvatljivo rešenje problema iz uvoda. Postoje različite varijacije ove hipoteze, ali sve sadrže iste osnovne elemente. Postavka je sledeća:
      1. Homo sapiens je nastao tokom dugotrajnog procesa biološke evolucije. Prvobitna polulacija homo sapiensa brojala je više hiljada jedinki i pojavila se prvi put na području istočne Afrike pre 200.000-300.000 godina.
      2. Pre 50.000-100.000 godina, Bog je izabrao jednog muškog i jednog ženskog homo sapiensa i udahnuo im dušu prilikom začeća. Time ih je učinio prvim ljudima, tj. prvim “pravim ljudima” u smislu u kojem hrišćanska teologija definiše čoveka kao “ikonu Božiju”. To je nešto mnogo više od “biološkog čoveka”, kakav je homo sapiens bez od Boga udahnute duše. Njih dvoje zvali su se Adam i Eva. Izdvojio ih je od ostalih homo sapiensa i uveo ih u Edenski vrt (Post 2:8). Edenski vrt je specijalna Božija kreacija, koja se nalazila negde na Zemlji ali se od ostatka planete izdvajala svojim natprirodnim svojstvima, tako da je u njemu vladala potpuna harmonija svih živih bića. Edenski vrt istovremeno predstavlja i duhovno-simboličku i realno-istorijsku stvarnost. Bog je predvideo da to bude mesto na kojem će prvi ljudi, Adam i Eva, ostvariti večnu zajednicu sa Njim i, hraneći se sa Drveta života, prevazići prirodnu smrtnost “biološkog čoveka” te dostići besmrtnost.
      3. Kada su Adam i Eva prekršili Božiju zapovest i uzeli zabranjeni plod sa Drveta poznanja dobra i zla, bili su izgnani iz Edenskog vrta, a samim tim i udaljeni od pristupa Drvetu života. Tako su bili ponovo “prepušteni” svojoj prvobitnoj prirodnoj smrtnosti.
      4. Nakon izgona iz Edenskog vrta, Adam i Eva su između sebe ostvarivali potomstvo. Adamova i Evina deca su, dalje, stupala u odnose sa pripadnicima one prvobitne populacije homo sapiensa, takođe ostvarujući potomstvo, što se nastavilo i u narednim generacijama. Deca rođena iz takvih odnosa bila su, isto kao i deca Adama i Eve, “pravi ljudi” (sa od Boga udahnutom dušom). Za to im je bilo dovoljno da makar jedan od njihovih roditelja to već jeste bio, dok je drugi mogao biti tek “biološki čovek” (homo sapiens bez od Boga udahnute duše). Biblijska osnova za postojanje onih koji ne potiču od Adama i Eve jeste spominjanje izvesnih ljudi, negde u tuđini, u priči o Kainovom životu nakon ubistva Avelja (Post. 4).
      5. Vremenom su “pravi ljudi”, genealoški potomci Adama i Eve, potpuno prevladali, dok su “biološki ljudi”, pripadnici prvobitne populacije homo sapiensa, posle kraćeg vremena izumrli. Tako su svi ljudi na Zemlji, od kad postoji civilizacija pa do danas, uistinu genealoški potomci praroditelja Adama i Eve.
       
      Značaj hipoteze
      Najveći značaj ove hipoteze jeste u tome što ona uspeva da istovremeno:
      1. uvaži naučnu istinu o tome da je prvobitna progenitorska baza homo sapiensa morala brojati više hiljada jedinki (a ne tek jedan par);
      2. sačuva teološku istinu o Adamu i Evi kao prvim ljudima (odnosno prvim “pravim ljudima”) i istinskim praroditeljima svih nas.
      Hipoteza ostaje verna hrišćanskom učenju o praroditeljskom grehu kao realnom aktu koji su počinili realni praroditelji (1Kor 15:22 i Rim. 5:12-21), a koji smo svi mi nasledili budući da smo svi njihovi genealoški potomci.
       
      Voleo bih da čujem mišljenja, pitanja i primedbe vezane za predloženu hipotezu, pa da se o svemu tome povede diskusija.
       
    • Од александар живаљев,
      'Moj ateizam potiče iz kršćanske kulture'
      Dežulović je na jednom mjestu sabrao cijelu kolekciju religiozno intoniranih gadosti: od ratova i ratnih huškanja, preko amoralnog slavljenja zločina, liturgijskog ispiranja mozga i biskupske crkvene hipokrizije, kazao je Viktor Ivančić na promociji Dežulovićeve knjige 'Summa atheologiae'
      PrevNext 'Mislim da je ateizam prirodna stvar, a da je teizam – odnosno kršćanstvo, odnosno bog, nastao kao konstrukt iz ateizma. Zašto netko ne bi mogao biti dobar kršćanin zato što je dobar čovjek? Ne dopuštam kršćanima da neke osnovne, moralne etičke zakone, prepišu kao nematerijalnu vrijednost u vlasništvo kršćanske religije. Moj ateizam potiče iz kršćanske kulture', rekao je Boris Dežulović na predstavljanju svoje knjige 'Summa atheologiae: nekoliko heretičkih rasprava o nemogućnosti Svemogućeg' u utorak, 10. decembra u tradicionalno prepunom antikvarijatu Ex libris u Rijeci. Uz Dežulovića, na promociji su sudjelovali i fra Drago Bojić, kao autor pogovora ove knjige, Viktor Ivančić, Borisov kolega i 'duhovni brat u poetičkom smislu', a razgovor je moderirao Zoran Grozdanov, teolog i urednik u izdavačkoj kući Ex libris gdje je i objavljena ova, kako kažu, dosad najbrutalnija Dežulovićeva satira.
      Drago Bojić predstavio je sadržaj knjige koju čine objedinjeni tekstovi nastali u zadnjih 20 godina, ispisani na čak 600 stranica. U prvom dijelu ove knjige su tekstovi koji se tiču vjerovanja i dogmi unutar Katoličke crkve. Bojić je kazao da su to teme o kojima katolička, a i druge vjerske zajednice, ne vole govoriti i ne vole ih propitivati, a u pogovoru eksplicitno navodi da je svaki vjernik treba pročitati.
      - Smatram da sve iznova moramo propitivati, jer nema ništa strašnije kada se zauzimaju dogmatski stavovi te kada se s tim stavovima u javnosti želi dominirati. Katolička crkva ima apetita da se i na društvenoj razini predstavi, da utiče na svjetonazor i na sve ono što se tiče društva kao zajednice: imamo to na području obrazovanja, kulture, a zalazi se i u privatne živote ljudi. Važan je, stoga, taj dio Borisovih tekstova, važan je za one koji pripadaju Katoličkoj crkvi i koji će čitati tekstove iz vjerničke perspektive, a i za one koji nastupaju s ateističkih stajališta i pozicija, zato što kušnji i napasti dogmatskog mišljenja nitko nije oslobođen. Naša povijest pamti i dogmatske ateizme koji su ostavili iza sebe puno zla. Boris na svoj način, služeći se ironijom, sarkazmom i satirom iz različitih pozicija pokušava to propitivati - kazao je Drago Bojić.
      Drugi dio tekstova tiču se onoga što se događalo u zadnjih 20 godina unutar Katoličke crkve i ljudi koji pripadaju toj instituciji. Ti su tekstovi, kaže Bojić, uznemirujući, kao i to da mogu stvoriti gorčinu u stomaku onima koji su dio te institucije. Ovu grupu tekstova nazvao je – antologijom beščašća Katoličke crkve u zadnje dvije decenije. Dodao je još, u šali, da bi bilo dobro dati Glasu koncila da feljtonizira ovu knjigu. Treći dio, Bojiću omiljeni, opisivanje je djetinjstva Borisa Dežulovića gdje glavnu ulogu ima baka Kata, njegova 'mentorica u vjeri'.
      - Ovaj dio je prije svega u literarnom smislu fantastičan. On svoja iskustva s bakom prepričava toplo, s puno osjećaja. Čitajući to shvatio sam da je jedan od mogućih ključeva čitanja tog dijela – iako ne bih želio učitavati bilo šta - da Boris ima jednu plemenitu namjeru: ne odriče se onoga što je bilo prije, dragih ljudi, ne izbjeljuje svoju biografiju, doživljava ih kao kamenčiće u njegovom mozaiku života - dočarao je Bojić.
      Predgovor knjizi pisao je Claudio Battistelli, svećenik s Papinskog sveučilišta Gregoriana. Dežulović kaže da ih veže 15 godina dugo prijateljstvo kojem je kumovao Predrag Lucić, a iz tih plodonosnih svađa autora i svećenika nastalo je dosta tekstova. Iz jedne njihove polemike nastao je citat koji krasi naslovnicu knjige, a koji kaže: 'Nisam ateistički misionar, i nemam ambiciju širiti svijetom nevjeru. Meni je stalo samo Hrvatima suziti vjeru.'
      - Battistelli me je onda pitao ‘kako misliš suziti vjeru, na koliko točno?’, a ja sam rekao – na veličinu tuš kabine. Pitao me zašto, rekao sam 'zato da budu goli, čisti sami pred sobom i da nema mjesta za boga' - prepričao je Dežulović.
      Moderator Grozdanov primjećuje da je bilješku o autoru napisao kardinal Josip Bozanić, što ga čini trećim čovjekom iz katoličke zajednice koji su rekli nešto na temu njegovog ateizma – Bozanić kaže da Dežulovićevo pisanje nije vrijedno nikakve posebne raščlambe. Autor na to odgovara ‘'mislim da je kardinal Bozanić jedini shvatio o čemu je riječ.'
      Viktor Ivančić smatra da je na ovim prostorima nije objavljena 'prodornija, otrovnija i bolje napisana' kritika Katoličke crkve. Rekao je da prava meta Borisove knjige nije bog, već institucija.
      - Na jednom mjestu imate sabranu cijelu kolekciju religiozno intoniranih gadosti koje on dokumentira: od ratova i ratnih huškanja, preko amoralnog slavljenja zločina, liturgijskog ispiranja mozga, biskupske crkvene hipokrizije. Sve to Boris secira i rastavlja na proste faktore. Ono što iz ove knjige proizlazi, a to je termin Vjekoslava Perice, to je etnoklerikalizam, ova knjiga, zapravo, može poslužiti kao udžbenik iz anatomije tog etnoklerikalizma. Napadna prisutnost Katoličke crkve kod nas u političkom i javnom životu uopće ne znači da je hrvatsko društvo naplavljeno kršćanskim vrijednostima, nego baš obrnuto. I upravo to ova knjiga pokazuje – što više imamo crkve u društvu, imamo manje kršćanstva. Iz stotinu uglova ‘Summa atheologiae‘ prokazuje crkvu kao stroj za mljevenje vlastitih ideala, a božji komesar u Hrvata je kršćansku vjeru sveo na pitanja nacionalnog identiteta i seksualnog ćudoređa - rekao je Ivančić.
      Grozdanov je upitao Bojića zbog čega nema unutarnje kritike u katoličkoj crkvi zbog loše institucionalne prakse. Kao najveći problem Bojić vidi autocenzuru.
      - Veliki je pritisak s vrha, te religijske institucije imaju veliku moć i izložene su cenzuri, ali sve više ima i autocenzure. Uvijek je bilo teško progovoriti kritički, ljudi su i u prethodnim vremenima imali puno rizika, a autocenzura danas donosi počast, privilegije, razne funkcije i službe - objašnjava Bojić.
      Dežulović je na promociji pročitao esej 'Ima li boga?' koji je Battistelli nazvao 'glasovitom raspravom koja otvara knjigu, a koji je izazvao golemi interes i proizveo polemiku koju u teološkim krugovima nazivaju trećim vatikanskim koncilom.'
      Za kraj, donosimo spomenuti esej o kojem je Viktor Ivančić rekao: 'Ako je svemogući nemoguć, postavlja se pitanje zašto je potrebno koristiti toliko riječi na njegovu likvidaciju kao što je koristi Dežulović u ovom eseju. On iscrpno elaborira svoj stav.'
      Ima li Boga?
      Nema.
      Izvor:
      Novosti :: 'Moj ateizam potiče iz kršćanske kulture'
      WWW.PORTALNOVOSTI.COM    

       
    • Од Поуке.орг инфо,
      Ako danas kažete „Bog” ljudi ne razumeju šta ta reč zapravo znači, u koju realnost vodi. Za hrišćansku tradiciju Bog je skrivena unutrašnjost svega, ceo svet Autor: Marina Vulićević petak, 29.03.2019. u 20:00 (Фото: Данко Страхинић) Slovenački filozof, pesnik, prevodilac i publicista Gorazd Kocijančič bio je ovih dana gost– predavač Instituta za evropske studije u Beogradu, a ovom prilikom posetio je i Maticu srpsku u Novom Sadu gde je takođe održao predavanje. Reč je o jednom od najistaknutijih hrišćanskih filozofa Evrope, o čoveku koji govori dvanaest jezika, o polihistoru, prevodiocu celokupnih dela Platona, zbog čega je 2005. godine proglašen ličnošću godine u Sloveniji. Takođe, Kocijančič je preveo dela Dionisija Areopagite, Evargija Pontijskog, dela ranoga hrišćanstva, svetih otaca pravoslavne i katoličke crkve, tekstove Solovjova, Rilkea, Ničea, Levinasa, Ranera, i drugih. Kod nas su prevedene njegove knjige „Certamen Spirituale”, „Posredovanja, Uvod u hrišćansku filosofiju”...
      U današnjim evropskim društvima susrećemo se sa poricanjem najrazličitijih vrednosti. Kako tumačite nihilizam u odnosu na hrišćanstvo?
      Predavanje koje sam održao u Matici srpskoj, u Novom Sadu, sažetak je mog eseja pod naslovom „O mračnom ništa” iz knjige „O nekim drugima” koja se upravo prevodi na srpski jezik. Nihilizam je tematizovan mnogo puta, od Ničea i Hajdegera, a sada smo već naviknuti na to ništavilo koje obeležava odsustvo svih vrednosti kao i onaj osećaj da u našim životima, pa ni u vaseljeni, ništa nema smisla. Običan odgovor hrišćanstva na taj izazov jeste afirmacija života, bića i vrednosti protiv negacije. Misao od koje polazim je paradoks, inverzija te jednostavne teze i antiteze. U samom hrišćanstvu, u osnovi, kerigme, objave spasenja, nalazi se jedno paradoksalno prisustvo ništavila, ali i pobede nad njim. Moje ubeđenje je da se u onoj najplemenitijoj hrišćanskoj duhovnoj tradiciji svetaca i mistika krije lek za taj problem nihilizma.
      U poststrukturalizmu osporeno je viđenje sveta iz jedinstvene perspektive, gubi se horizont ontološkog, a prevlast ima subjektivno. Kako ta relativnost formira naš odnos prema svetu, javno mnjenje?
      Ovo pitanje daje mi mogućnost da kažem nešto o drugom predavanju koje sam održao u Beogradu, na Institutu za evropske studije, gde sam govorio o svom konceptu konzervativnog anarhizma. U osnovi te priče nije reč o anarhizmu u istorijskom smislu, već o pomoćnoj kategoriji fundamentalne ontologije socijalnosti. Moje osnovno polazište jeste upravo u toj fragmentiranosti subjekata koji su u agresivnim međuodnosima i koji sve relativizuju. Postavlja se pitanje kako promišljati onu pravu zajednicu iz tog totalnog konflikta. U tekstu pod naslovom „O rođenju etosa” putem fenomenološke metode analizirao sam situaciju u jednoj sobi za mučenje i šta se dešava u fundamentalnim reakcijama ljudskih bića, ja ih zovem ipostasima. Svako od njih je biće svega bivstvujućeg koje u svom temelju izlazi iz apofatičkog ništavila, iz tajne. U toj borbi sa ništavilom čovek doživljava svog bližnjeg kao nekakvu mrlju, iako zna, negde u dubini, da je njegov bližnji isto takav totalitet kao on sam. Kako misliti taj trenutak gde „ja” izlazim iz toga da sam centar svog sveta i otvaram se za drugog koji je totalitet? Samo preko toga se uspostavlja, u određenoj instanci, neka prisna zajednica.
      Savremeni čovek se pre opredeljuje za slobodu u područjima ideologija ili liberalne ekonomije. Na koji način, u sekularnim društvima, uspostaviti perspektivu hrišćanstva kao slobodnog izbora, gde se otvara ta mogućnost prema drugome?
      Danas ima mnogo filozofa koji sami sebe razumeju kao determinisanu mašinu. Ta ideologija odsustva slobode, sve te glupe kvazinaučne priče, prodiru u svakodnevicu. To je vrlo opasno. Ako izgubimo prvobitni uvid u našu slobodu, koja ima ne samo hrišćanske, nego i antičke, stoičke i platonističke korene, mislim da smo posekli onu temeljnu granu na kojoj stojimo. Svaka ozbiljna filozofija trebalo bi da definiše čoveka kao slobodno biće. Hrišćanstvo je jedan od odgovora na pitanje: „Kako ja, kao slobodno biće, mogu suštinski da se oslobodim od onoga što me porobljava?”. Moje iskustvo je takvo da hrišćanstvo, kao praktična moć, ima tu silu da čoveka digne iz te njegove ontološke slobode ka jednoj pravoj, punoj, slobodi, koja vodi u eshaton. Sveti oci kažu da je u nama ta ontološka bogopodobnost neizbrisiva, mada čovek može da zaboravi na nju. Na drugoj strani je etička i duhovna transformacija koja je čovekov zadatak u životu, a za koju su mu potrebne milost i mudrost pređašnjih pokolenja. Hrišćanstvo bi trebalo predstaviti kao efikasnu medicinu.
      Koji motiv danas ateisti imaju da žive etično?
      Dolazim iz Slovenije koja je čak više ateističko društvo nego Srbija. U istoriji su se kroz konflikte različitih ideologija promenila značenja reči. Ako danas kažete „Bog” ljudi ne razumeju šta ta reč zapravo znači, u koju realnost vodi. Za hrišćansku tradiciju Bog je skrivena unutrašnjost svega, ceo svet, vaseljena, mi, drugi ljudi, to je lice Božje. To mogu da negiram samo ako sam lud. Iako je Bog sam ona tajna koju nikada nećemo spoznati. Ako čovek u totalitetu svega vidi znamenje, simbol, stupa u taj odnos s počelom svega bivstvujućeg, samo u tom slučaju njegov život stvarno može da ima smisla.
      Kakav je vaš odnos prema filozofiji koja je izgubila metafizičku dimenziju?
      Svoju filozofiju razumem kao kontinuitet Platona, Plotina, Eriugene, nemačke metafizike, tradicije plemenitog hrišćanskog humanizma, ali u drugačijem intelektualnom kontekstu. Nisam sam u tome, u Francuskoj postoji taj teološki zaokret fenomenološke misli koji su dali Levinas ili Žan-Lik Marion. U Engleskoj je to radikalna ortodoksija, gde imamo inteligentnu hrišćansku konfrontaciju sa savremenom kritikom metafizike. U Nemačkoj– oživljavanje metafizike kod Volfganga Jankea ili Ditera Henriha. To je širi pokret u različitim kulturnim kontekstima, ali zajedničko nam je to da zapravo znamo da je u istoriji evropske duhovnosti i metafizike bila zastupljena velika mudrost čoveka i Boga.
      U kom ključu vi tumačite Platonovu državu, kao idealan ili totalitarni „projekat”?
      Bila je uticajna Poperova kritika Platona u knjizi „Otvoreno društvo i njegovi neprijatelji”, gde je Platon gotovo prikazan kao profašista. Duboko verujem da je to pogrešna interpretacija, jer ako pažljivo čitamo „Državu” to je metafora za ustrojstvo duše. Nikako ne treba da zanemarimo činjenicu da Platon nije pisao traktate, već dijaloge. Pri tom, nemamo prava da poistovećujemo Platonov glas sa drugim glasovima u dijalogu, njegova istina je dijaloške prirode. Zbog toga je Platon neuhvatljiv i uvek nam izmiče.
      http://www.politika.rs/sr/clanak/426144/Hriscanstvo-je-lek-protiv-nihilizma?fbclid=IwAR03Mb7Brz5rcvETFBBqMRhaB53FxZXVwloddYYjhDWl_UH8-YgDHN5TBbc#.XJ-ltqFi7f4.facebook
×
×
  • Креирај ново...