Jump to content

Preuzmite FREE 1.tom Pravoslavnog REČNIKA SLENGA

Оцени ову тему

Recommended Posts

Guest - . . .-

Хвала на захвалници Моци :)

Поставићемо банер, негде на форуму ка овој теми. Велики труд си уложио да сакупиш све бисере православног сленга :)

Share this post

Link to post
Share on other sites
Guest - . . .-

Најјаче је када овде прочитате неку дефиницију и када то исто видите у цркви... тада креће она чувена навала смеха коју једва суздржаваш али ти зато сузе пођу на очи... а око тебе говоре: јој ала је овај побожан, суза сузу стиже... покајник...

Share this post

Link to post
Share on other sites

Придружите се разговору

Можете одговорити сада, а касније да се региструјете на Поуке.орг Ако имате налог, пријавите се сада да бисте објавили на свом налогу.

Имаш нешто да додаш? Одговори на ову тему

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Сличан садржај

    • Од Bernard,
      Greek Fathers on Petrine Texts of the New Testament
      The Greeks were consistently interpreting the 3 passages (Matt 16, John 21, Luke 22) as pertaining to Peter’s primacy, and via inheritance, the prerogative of Peter’s chair. Below is a Florilegium of Greek interpretation from the 5th to 9th centuries:
        St. +Cyril of Alexandria, writing in his commentary on the gospel according to St. Matthew (444), says, “that by the words ‘on this rock I shall build my church’, Christ makes Peter its Pastor, literally he places Peter over it as shepherd” – Ταύτης ποιμένα τόν Πέτρον έφίστησω (Patrologia Graeca 72, 423)   St. + Gregory of Nyssa, spoke in a recorded sermon (395) saying that Peter is the head of the Church, “According to the privilege granted him by the Lord, Peter is that unbreakable and most solid rock upon which the Savior built His church” – ή άρραγής καί όχυρωτάτη πέτρα έφ ήν τήν Έκκλησίαν ό Σωτήρ ώκοδόμησε (Patrologia Graeca 46, 733)   St. John Chrysostom taught that St. Peter was the “leader of the Apostles” in his 88th homily in St. John’s gospel (PG 59, 478), and even went further than this. In his 5th homily on “Penitence”, Chrysostom writes that after Peter had been restored to his former apostleship after committing the three-fold denial, he was also given “jurisdiction over the universal church” (PG 49, 308).   Again, in his 8th discourse on the Jews, he writes on how the repentance of Peter wiped out his fault and , “he becomes again head of the Apostles and the whole world is committed to his care” (PG 48, 951)   During the Monophysite fall out in the East, there were bishops who were strongly Chalcedonian, and thus, wished above all to retain the communion of the Apostolic See. A famous letter of appeal was written to Rome, and these Greeks openly declared the following about Pope Symmachus (512 AD):   “…but for the precious salvation not only of the East, but of three parts almost of the inhabited world, redeemed, not with corruptible gold or silver, but with the precious blood of the Lamb of God, according to the doctrine of the blessed prince of the glorious Apostles, whose See Christ, the Good Shepherd, has entrusted to your blessedness….You have not only received the power of binding, but also that of loosing, in accordance with the example of the Master, those who long have been in bonds, nor only the power of uprooting and of destroying, but also that of planting and rebuilding, as Jeremias, or rather, as Jesus Christ, of whom Jeremias was the type….You are not ignorant of this malice, you whom Peter, your blessed Doctor, teaches always to shepherd, not by violence but by an authority fully accepted, the sheep of Christ which are entrusted to you in all the habitable world.” (Mansi viii. 221)   “Two bishop of Thessalonica wrote the following to Pope Boniface II (521): “For these things we appeal to your blessedness and the Apostolic See, and through it we believe we hear and adore thrice blessed Peter, and the chief Shepherd of the Church, Christ our Lord” (Mansi, viii, 748)   Patriarch St. Sophronius of Jerusalem had commissioned St. Stephen of Dor to appeal to the Roman See in order to procure the condemnation of the Monothelites occupying the Eastern Patriarchates. Stephen describes this aloud at the Council of Lateran 649:   ““And for this cause, sometimes we asked for water to our head and to our eyes a fountain of tears, sometimes the wings of a dove, according to holy David, that we might fly away and announce these things to the Chair which rules and presides over all, I mean to yours, the Head and Highest, for the healing of the whole wound. For this it has been accustomed to do from of old and from the beginning with power by its canonical and apostolical authority, because the truly great Peter , head of the Apostles, was clearly thought worthy not only to be entrusted with the keys of heaven, alone apart from the rest, to open it worthily to believers, or to close it justly to those who disbelieve the gospel of grace, but because he was also first commissioned to feed the sheep of the whole Catholic Church; for ‘Peter’, said He, ‘Do you love me? Feed my sheep’, and again , because he had in a manner peculiar and special, a faith in the Lord stronger than all and unchangeable, to be converted and to confirm his fellows and spiritual brethren when tossed about, as having been adorned by God himself, incarnate for us, with power and sacerdotal authority…I was urged by the requests of almost all the pious bishops of the East in agreement with the departed Sophronius…Without delay I made this journey for this purpose alone; and since then thrice have I run to you Apostolic Feet, urging and beseeching the prayer of Sophronius and of all, that is, that you will assist the imperiled faith of Christians”” (Acts of Lateran Synod 649, Richard Price)   St. Theodore the Studite (+826) wrote a letter to Pope Paschal I, and in it reads:   “Hear me, O Head of the Apostles, placed by God as Shepherd of the Sheep of Christ, holder of the keys of the kingdom of heaven, the rock of faith on which the Catholic Church has been built. For you are Peter; you adorn the throne of Peter and rule from it” (PG 99-1151).   And as insincere as one would like to think it is, the words of Photius the Great (9th century) to Pope John VIII:   “We may well ask who is the Master who has taught you to act in this fashion? — surely, above all, it is Peter, the leader of the Apostles whom the Lord has placed at the head of all the churches, when He said to him: ‘Feed my sheep’. ” (Mansi 17, 396D; MGH, Epp. VII, 167) https://erickybarra.org/2017/03/10/the-greeks-on-matthew-16-john-21-and-luke-23/
    • Од Милан Ракић,
      Red Hot Chili Peppers održaće 15. marta koncert kod piramida u Gizi. Najavljeni spektakl ujedno će biti i njihov prvi koncert u Egiptu.

      Za sve ljubitelje "oštrijeg" zvuka, "kalifornijske papričice" večeras časte izravnim prenosom koncerta koji će biti održan kraj piramida u Gizi.
      Ako niste onomad, pre 12 godina zaglavili u sremskom blatu kod Inđije, možete večeras od 19 sati po našem vremenu "zaglaviti" pred Vašim računarom i poslušati koncert Tonija i ekipe putem lajvstrima na JuTjubu...
    • Од Danijela,
      Sanja Stankovic, pravoslavni psiholog i osnivac stranice http://www.imanade.org/ pokrenula je i youtube kanal pa izvolite zapratiti
    • Од Милан Ракић,
      Waitsova “Bella Ciao” na jedan način zvuči u Europi, a na drugi u Americi. U Europi je to himna antifašističkog pokreta, a u SAD-u ona tek treba postati protestna pjesma

      Došlo neko takvo doba, znao je pisati veliki Igor Mandić, da se ponovo moraju pjevati – stare partizanske pjesme. Poput “Belle Ciao” koju je nedavno snimio i objavio Tom Waits na albumu gitarista Marca Ribota “Songs Of The Resistance 1948 – 2018”. Na pitanje zašto je baš sada Waits otpjevao i snimio dobro poznatu talijansku radničko-seljačku folk pjesmu koju su tijekom Drugoga svjetskog rata – donekle joj izmijenivši izvorni tekst – talijanski partizani prometnuli u jednu od najpoznatijih antifašističkih himni, može se dati nekoliko odgovora.
      Neposredni leži u ideji Marca Ribota, a koji je gitare svirao na nekim od ključnih Waitsovih albuma poput “Rain Dogs”, “Frank’s Wild Years”, “Mule Variations” i posljednjem “Bad As Me”, da pozove nekolicinu prijatelja i kolega da otpjevaju nekoliko protestnih pjesama iz povijesti kojima je priložio i nekoliko svojih. Jedan od njih – uz Stevea Earlea koji odavno slovi za neukrotivog buntovnika, zbog čega je za vrijeme američkih ratova u Iraku i Afganistanu gotovo pa dospio na listu državnih neprijatelja SAD-a, Meshell Ndegeocello, Fay Victor, Sama Omidona, Justin Vivian Bond i Ohenea Corneliusa – bio je i Tom Waits.
      “Odsvirao sam Tomu hrpicu melodija i odmah se vezao za ‘Bellu Ciao’. Naravno, on u sve što čini unosi određenu težinu pa moji talijanski prijatelji kažu da zvuči baš poput starog partizana”, navodi Ribot, sugerirajući i kako ju je Waits otpjevao, no o tome nešto kasnije. Dakle, Waits je “Bellu Ciao” prije svega otpjevao na poziv starog suradnika, ali zacijelo ne samo zbog toga. Bit će da s njime dijeli i mišljenje o tome kuda idu Amerika i svijet općenito. U tome leži i onaj drugi, bitno dublji razlog zbog kojeg je Waits, preko Ribota, odabrao “Bellu Ciao”. Ribot kaže kako je tu pjesmu uzeo jer “svaki pokret koji je u nečemu pobijedio, imao je pjesme”, a možda ju je zavolio i u Istri u kojoj je često nastupao.
      Ističe i da “otkako je Trump izabran” ne želi biti “poput Furtwänglera bilo kojem” pa tako ni “čovjeku narančaste kose koji je poželio biti diktator”. Referenca na Furtwänglera, vodećeg dirigenta klasične glazbe u Njemačkoj za vrijeme Hitlera i nacizma, doista je inspirativna, a ono što u Americi vrijedi za Trumpa, nažalost vrijedi i za niz drugih država. Tako i u Europi postoji niz “Hitlera iz našeg sokaka”; onih koji se radi vlastitih autoritarnih pa i diktatorskih stremljenja opasno poigravaju s profašističkim i pronacističkim promišljanjima današnje geopolitičke, socio-ekonomske, imigrantske i svake druge politike.
      Stoga Waitsova “Bella Ciao” na jedan način zvuči u Americi, a na drugi u Europi. Narav pjesme je ista, no u Europi “Bella Ciao” ima dublje značenje jer s njom su na usnama partizani umirali, pokapali svoje drugove, pjevali je da se hrabre ili da odagnaju tugu i strah. U Europi je ta pjesma, i to odavno, himna antifašističkog pokreta. U Americi kroz izvedbu Toma Waitsa, snimljenu u doba vladavine Trumpa i donekle, ali ne radikalno drugačijih povijesnih i političkih okolnosti, tek treba postati protestnom pjesmom. Implicira to i redatelj Jem Cohen u videospotu za “Bellu Ciao” u kojem kontrapunktira prazne ulice Washingtona pod opsadom vojske i policije s onima krcatima protestantima protiv Trumpa. Ipak, suština joj je nepromijenjena jer poanta je u tome da je to pjesma pokreta otpora. Jučer protiv onih, danas ovih jer Europi i Americi ne prijeti invazija imigranata nego ponovo – fašista i nacista.
      Način na koji ju je Waits otpjevao uz Ribotovu elegičnu gitaru toj pjesmi danas pridaje i dodatno značenje. No za tu analizu – kako ju je otpjevao Tom Waits – moramo se vratiti u prošlost. Naravno, nisam čuo uživo kako su je pjevali partizani, ali iz filmova ni to nije teško zamisliti, uz napomenu da je isprva bila pjesma radnika na rižinim poljima uz rijeku Po. Često su je izvodili u relativno poletnom tempu, praćenu zborskim vokalima, a što sugerira i verzija Vlade Kreslina s Tržaškim partizanskim pevskim zborom iz Trsta, jer u Sloveniji i u Italiji se ne srame te pjesme; kao ni u Istri u kojoj su na “Belli Ciao” kao pjesmi pokreta otpora, s još bržim ritmom i oštrim pankerskim gitarama, a po uzoru na “Bandiera Rossa” u izvedbi Pankrta, opravdano inzistirali KUD Idijoti. Ta nam je verzija, barem u Hrvatskoj u proteklih četvrt stoljeća, ponajviše ostala u uhu. Tom je verzijom KUD-a Idijoti “Bella Ciao”, za razliku od verzije Yvesa Montanda koji ju je predstavio kao šlagerašku šansonicu ili Gorana Bregovića koji ju je utopio u neukusni balkanski dernek, i u bitno drugačijem aranžmanu zadržala prvotni duh. Kao i u ponosnoj izvedbi talijanske kanconijerke Milve i gerilskoj Manu Chaoa.
      Ipak, Waits je u “čitanju” i interpretaciji “Belle Ciao” otišao dublje od svih njih. Način na koji ju je otpjevao i mračna orkestracija Ribota donekle jesu bliski Manuovoj, prilično sjetnoj izvedbi, no posrijedi je i jedna druga nit vodilja. Bliska, ali ipak druga, a ta nit Waitsovu izvedbu “Belle Ciao” dovodi u vezu s “The Partisan” Leonarda Cohena; pogotovo s kasnijim live izvedbama te pjesme, snimljenima nekoliko godina prije njegove smrti. Kao da se “zakačio” za odjavne stihove te Cohenove skladbe – “Oh, vjetar, vjetar puše/Kroz grobove vjetar puše/Sloboda će uskoro doći/I tad ćemo iz sjene izaći” – da bi iz Toma Waitsa i “Belle Ciao” progovorili i duhovi mrtvih partizana.
      Kroz Waitsov zagrobni glas, već u uvodnim stihovima “Belle Ciao” u kojima “okupator stoji na vratima”, ti duhovi kao da pitaju – i sebe i nas – jesu li poginuli uzalud te ima li danas hrabrih ljudi, poput njih nekoć, kadrih ustati protiv fašizma i nacizma, a koji se evidentno “vraćaju na scenu”. O tome progovara cijeli Ribotov album “Songs of The Resistance 1948-2018”, ali Waitsova “Bella Ciao” doslovce mrvi u prah slušatelja time koliko je tronuta i tužna. S jedne strane ta se tuga može pojmiti poput pijeteta, odnosno senzibilnog i sjetnog odavanja počasti Ribota i Waitsa spram ljudi koji su nesebično ginuli da bi drugima bilo bolje. S druge strane, uviđajući što se posljednjih godina događa, može se o Ribot-Waitsovoj izvedbi “Belle Ciao” razmišljati i kao terminalnoj; odnosno onoj koja nas tjera da se zapitamo je li neka nova bitka protiv novog uspona fašizma i nacizma unaprijed izgubljena.
      To i takvo pitanje ne proizlazi samo iz ovako opore, gorke, teške i mračne verzije “Belle Ciao”, nego i iz činjenice da je pjeva sad već ostarjeli Tom Waits čiji glas zvuči kao da dolazi iz groba Ivana Gorana Kovačića, i to dok mu s druge strane barikada stoje mladi neonacisti koji jedva čekaju da ga ubiju. I dok mimo tih barikada – buljeći u pametne telefone na kojima vjerojatno neće ni čuti ovu prokleto tužnu, ali i tako uznositu verziju stare partizanske pjesme “Bella Ciao” – nehajno prolaze oni koji za “biti ili ne biti” pitanja, o kojima pjeva ova pjesma, ne mare ni koliko je crne zemlje pod noktom samo jednog partizana zaginulog u Drugom svjetskom ratu.
      Aleksandar Dragaš (XXZ)

Све поруке на форуму, осим званичних саопштења Српске Православне Цркве, су искључиво лична мишљења чланова форума 'Живе Речи Утехе' и уредништво не сноси никакву материјалну и кривичну одговорност услед погрешних информација. Објављивање информација са сајта у некомерцијалне сврхе могуће је само уз навођење URL адресе дискусије. За све друге видове дистрибуције потребно је имати изричиту дозволу администратора Поука.орг и/или аутора порука.  Коментари се на сајту Поуке.орг објављују у реалном времену и Администрација се не може сматрати одговорним за написано.  Забрањен је говор мржње, псовање, вређање и клеветање. Такав садржај ће бити избрисан чим буде примећен, а аутори могу бити пријављени надлежним институцијама. Чланови имају опцију пријављивања недоличних порука, те непримерен садржај могу пријавити Администрацији. Такође, ако имате проблема са регистрацијом или заборављеном шифром за сајтове Поуке.орг и Црква.нет, пошаљите нам поруку у контакт форми да Вам помогнемо у решавању проблема.

  • Create New...